Πόσες φορές έχεις την ανάγκη να βρίσεις, αλλά το καταπίνεις με το ''δεν πειράζει'';

Κατά τα πρωτόγονα χρόνια οι ανθρώπινες σχέσεις δεν έμοιαζαν σε τίποτα με τις ανθρώπινες σχέσεις έτσι όπως είναι δομημένες σήμερα. Τότε στηρίζονταν καθαρά στα ζωικά ένστικτα και στο αίσθημα επιβίωσης. Ήταν ωμές κι απολίτιστες. Με την εξέλιξη του είδους, του πνεύματος και του πολιτισμού, οι σημερινές σχέσεις έφτασαν να βασίζονται σε δύο βασικές αρχές, το σεβασμό και την ευγένεια.
Ευγένεια! Όλοι σου μιλούν γι’ αυτήν, από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου. Γονείς, αδέρφια, οικογένεια, δάσκαλοι, καθηγητές, φίλοι, γνωστοί, άγνωστοι. Από πολύ μικρή ηλικία μαθαίνουμε πώς να είμαστε ευγενικοί, πώς να συμπεριφερόμαστε ανάλογα την περίσταση και το πρόσωπο που έχουμε απέναντί μας, πώς να είμαστε κομψοί εκεί που πρέπει και πώς να έχουμε τρόπους. Κι εδώ για να μην παρεξηγηθούμε, δε μιλάω φυσικά για την ευγένεια που βρωμάει δηθενιλίκι και ποζεριά. Ούτε για τους καλούς τρόπους που αποπνέουν αίσθημα πολυτέλειας κι ευγενή ανατροφή. Αναφέρομαι καθαρά στην ευγένεια –κι αυτή είναι αρετή μεγάλη– που απορρέει από αισθήματα σεβασμού και σεμνότητας. Κι αν η ευγένεια είναι αρετή, υπάρχει μια θεωρία που θέλει τον πολύ ευγενικό να είναι ηλίθιος! Όντας λοιπόν πολύ ευγενικός ζεις σε μια συνεχή εγρήγορση κι ένα μόνιμο άγχος να μην προσβάλεις, να μην ενοχλήσεις και να μην πειράξεις τη ζωή των άλλων. Κάνεις τα στραβά μάτια σε στιγμές που πρέπει να ειπωθούν λόγια και συναισθήματα, κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις για να αποφύγεις τσακωμούς και φασαρίες, συμπεριφέρεσαι ευγενικά σε αγενείς κι άξεστους για να μην τους δώσεις αξία. Μα πάνω απ’ όλα νιώθεις πως δεν έχεις δικαίωμα να διαταράξεις την ισορροπία των άλλων! Συγχαρητήρια, κάπως έτσι ο τίτλος του «ηλίθιου» σου ανήκει δικαιωματικά γιατί έτσι επιλέγουν να σε βλέπουν. Ή που στραβός είναι ο γιαλός ή που στραβά αρμενίζεις! Αυτό δε σκέφτεσαι; Ε, λοιπόν κοίτα να δεις! Είμαστε για τους ανθρώπους ό,τι δικαίωμα τους δώσουμε. Απλά οι άνθρωποι, παρτάκηδες κι υπερόπτες, όταν εσύ τους δίνεις το δικαίωμα του ευγενικού αυτοί λαμβάνουν στον εγκέφαλό τους λανθασμένο μήνυμα ότι αφού δεν αντιδράς ίσως και το IQ σου να κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα. H ευγένεια συνάδει συνήθως με ανεξάντλητες δόσεις υπομονετικότητας. Είτε αυτό αφορά τις φιλικές σου σχέσεις είτε τις ερωτικές, έχεις μία απίστευτη ικανότητα να υπομένεις πράγματα και γεγονότα τα οποία δε σου ταίριαζαν και θα ‘πρεπε κατά πολύ να έχεις απορρίψει. Έχεις κάνει το μαλάκα – ή όπως θέλεις πες το–  σε στιγμές που η μοναδική απάντηση που άρμοζε στους ανθρώπους ήταν το μεσαίο δάχτυλο του χεριού σου υψωμένο στον αέρα -και ναι, αυτό δεν το θεωρώ αγενές. Άσε που αυτήν την απάντηση ακόμη τους τη χρωστάς. Κι αν με ρωτάς για συνοδευτικό, προτείνω το «σύρε και γαμήσου» που είναι και πιο ποιητικό! Αχ και πόσο θα ‘θελες να φωνάξεις τώρα σ’ αυτούς που σου αράδιαζαν ψέματα με το τσουβάλι, ότι όχι μόνο γνώριζες την αλήθεια, αλλά γέλαγες και μαζί τους που είναι τόσο αφελείς – και συνεχίζεις να γελάς ακόμη με την κατάντια τους. Ότι όχι μόνο ήξερες ότι σε κορόιδευαν, αλλά ότι το είχες κι υπό έλεγχο. Ότι αν κατάφεραν να σου πλασάρουν το ψέμα το έκαναν με τη συγκατάθεσή σου. Φαντάσου ήττα που θα τρώγανε οι κουτοπόνηροι! Χρωστάς και μία απάντηση σε όλους αυτούς τους γλοιώδεις τύπους που σε υποτίμησαν και σε προσέβαλαν πιστεύοντας ότι τα κενά και τα κόμπλεξ καλύπτονται όταν ποδοπατάς τους άλλους. Αυτοί βέβαια μπορεί και να ‘χουν ελαφρυντικά! Αλλά και σ’ εκείνους τους ανακατωσούρες που δεν ήξεραν να κάνουν τίποτα άλλο στη ζωή τους από το ν’ ανάβουν φιτιλιές, να γκρινιάζουν, να σχολιάζουν ύπουλα και κακόβουλα και να το παίζουν ιστορία στις πλάτες άλλων. Ήσουν πάντα αυτός που ήξερες όλα όσα συνέβαιναν στα παρασκήνια και ταυτόχρονα δεν ήξερες τίποτα. Έχεις προλάβει εκβάσεις και γεγονότα που έπρεπε να καταλαγιάσεις, μα πάνω απ’ όλα ξέρεις να περνάς από κόσκινο τους ανθρώπους της ζωής σου για να μπορείς ν’ αφήνεις χώρο σ’ αυτούς που τον αξίζουν! Βέβαια όπως και κάθε ευγενικός ξέρεις πολύ καλά ότι όταν αυτή η υπομονή ξεχειλίσει απ’ τα όριά της, οι σκηνές που θ’ ακολουθήσουν θα είναι ακατάλληλες για ανηλίκους. Το ότι δε μίλησες και δεν αντέδρασες τις στιγμές που ίσως να έπρεπε, δεν τους δίνει το δικαίωμα να σε θεωρούν χαζό ή αφελή. Όταν μάλιστα η ευγένεια τρέφεται για χρόνια από εκμετάλλευση και κοροϊδία, μπορεί να μετατραπεί με ευκολία στη χειρότερη αγένεια. Ποιος είδε το Θεό και δεν το φοβήθηκε! Στην τελική από πότε η ευγένεια σημαίνει ηλιθιότητα; Ήσουν, είσαι και θα είσαι πάντα ένας αθεράπευτα ευγενικός με μία ευγένεια που ίσως να σε βλάπτει. Μπορεί όντως λοιπόν εσύ ν’ αρμενίζεις στραβά, γιατί ο κόσμος που ζούμε έχει την τάση να κατασπαράζει τους ευγενικούς με το ζόρι κι εσύ απ’ ότι φαίνεται αδυνατείς να προσαρμοστείς. Μπορεί τελικά και να ‘ναι κι ο γιαλός στραβός γιατί τους ανθρώπους τους μάθανε ν’ ανακαλύπτουν τις αδυναμίες των άλλων και να χτίζουν την ευτυχία τους πάνω σ’ αυτές. Πάντως όπως και να ‘χει όταν θα ‘ρθει η στιγμή να μυρίσει μπαρούτι, όλα γύρω θα καίγονται, θα μυρίζουν αγένεια  και θα φωνάζουν «Ευγενικός είμαι, μα όχι ηλίθιος»! Κι άσε τους τότε να σε μάθουν απ’ την αρχή! Γράφει η  Χριστίνα Σούκη

Υπάρχει κάποιος τρόπος για να προσελκύσουμε την αδελφή ψυχή στη ζωή μας;

Μερικούς ανθρώπους τους συμπαθούμε με την πρώτη ματιά, άλλους τους αντιπαθούμε και μας απωθουν, χωρίς να μας έχουν κάνει κάτι, χωρίς να τους γνωρίζουμε. Κάποιους τους ερωτευόμαστε, τους ποθούμε, λιώνουμε για χάρη τους, ενώ για κάποιους άλλους αδιαφορούμε ή τους ξεχνάμε.Υπάρχει όμως και μια πολύ ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπων: Αυτούς που όταν τους συναντήσουμε, νιώθουμε αμέσως ότι κάτι βαθύτερο μας συνδέει, ότι κάπου τους έχουμε ξαναδεί, ότι τους γνωρίζαμε μια ολόκληρη ζωή. Είναι περίεργο συναίσθημα, δεν μπορούμε να το προσδιορίσουμε ακριβώς. Κάποιες φορές νομίζουμε ότι είναι φιλία, κάποιες φορές ότι είναι έρωτας. Η ψυχή μας έχει μνήμη Τουλάχιστον αυτό ισχυρίζεται ο Πλάτωνας, που λέει πως η ψυχή μας πριν κατοικήσει στο σώμα μας έχει γνώση όλων αυτών των θεμάτων, που είναι αντικείμενα θεωρητικών ερευνών αλλά και τις αναμνήσεις της προηγούμενης ζωής. Κατά την ενσωμάτωσή της όμως τα ξεχνάει… Έχει πάντως τη δυνατότητα να τα ξαναθυμηθεί και συχνά το καταφέρνει! Αν ισχύουν τα παραπάνω, τότε έχουμε ελπίδες να συναντήσουμε την »αδελφή ψυχή» μας, αφού ακόμα και εμείς να μην την αναγνωρίσουμε με την πρώτη ματιά, η ψυχή μας τη θυμάται… Είναι όμως τόσο απλό και εύκολο όσο ακούγεται; Υπάρχουν άνθρωποι που για χρόνια, ή και μια ολόκληρη ζωή προσπαθούν να συναντήσουν άλλους ανθρώπους, αναζητώντας το άλλο τους μισό, αλλά ποτέ δεν το συναντούν και η αέναη αναζήτηση συνεχίζεται. Δεν ξέρουν τι ψάχνουν ή δεν ψάχνουν ουσιαστικά, ίσως επειδή δεν έχει ξυπνήσει μέσα τους η πραγματική ανάγκη για την απόλυτη ένωση. Για να βρει κάποιος θα πρέπει να ψάξει, αλλά κατά τον Πλάτωνα, κανείς δεν ψάχνει ουσιαστικά για κάτι αν δεν είναι πραγματικά πεπεισμένος πως δεν το έχει. Aυτή η ανάγκη είναι που ευαισθητοποιεί την ψυχή μας. Η ευαισθητοποίηση γεννά την επιθυμία για την απόλυτη ένωση με το ιδανικό ταίρι που θα μας συμπληρώσει, θα μας ολοκληρώσει και θα μας κάνει να ξεχάσουμε την υπαρξιακή μας μοναξιά. Κανένας δεν ερωτεύεται αν είναι ικανοποιημένος από ότι έχει κι από ότι είναι. Ο έρωτας γεννιέται από μια καταθλιπτική φόρτιση, που χαρακτηριστικό της είναι η αδυναμία να βρει κανείς στην καθημερινότητά του κάτι που να αξίζει τον κόπο να ζει. Ο Edgar Cayce αναφέρεται στα αναγνώσματά του σ’ αυτήν την έντονη ανάγκη του ανθρώπου για συντροφικότητα. Λέει πως, συχνά εκφράζεται σαν μια επιθυμία, σαν οδηγία για ένωση με το Θεό, βαθιά επιθυμία για ένωση με ένα άλλο πρόσωπο. Ίσως τότε έχει φτάσει η στιγμή να συναντήσουμε το άλλο μας μισό, το πρόσωπο που αυτό και μόνο θα ήταν άξιο να αγαπηθεί και να αγαπήσει. Δυστυχώς όμως, συχνά πέφτουμε έξω, καθώς ο κεραυνοβόλος έρωτας και όλη αυτή η «μαγική» θύελλα και ο αναβρασμός στην ψυχή μας που μας ξεσηκώνει, έχει κοινά χαρακτηριστικά με αυτό που νιώθει κάποιος συναντώντας την αδελφή ψυχή του. Πολυάριθμοι κοινωνιολόγοι έχουν αναλύσει και περιγράψει τις καταστάσεις αναβρασμού που προκαλεί ο έρωτας και ένας από αυτούς, ο Durkheim το περιγράφει λέγοντας πως ο άνθρωπος που τις ζει, έχει την εντύπωση πως εξουσιάζεται από δυνάμεις που έρχονται από έξω, που τον παρασύρουν και που δεν μπορεί να τις κυριαρχήσει. Νιώθει πως τον έχουν μεταφέρει σε έναν κόσμο διαφορετικό από εκείνον που κυλά η καθημερινή ζωή, η ιδιωτική του ζωή. Σ’ αυτόν τον κόσμο η ζωή δεν είναι μονάχα εντατική αλλά και ποιοτικά διαφορετική. Ο άνθρωπος αδιαφορεί και ξεχνά εντελώς τον εαυτό του, δίνεται ολόψυχα στα κοινά συμφέροντα. Οι δυνάμεις αυτές συχνά νιώθουν την ανάγκη να επεκταθούν, τότε η ανώτερη αυτή ζωή βιώνεται με τόση ένταση και με τρόπο τόσο αποκλειστικό, ώστε υπερπληρώνει τις συνειδήσεις και παραμερίζει σχεδόν ολότελα τις εγωιστικές ανησυχίες. Η επώδυνη αναζήτηση… Αν δεχτούμε τη θεωρία της μετενσάρκωσης, που είναι κοινή αντίληψη σε αμέτρητες φιλοσοφίες και θρησκείες και που απ’ αυτήν προέρχεται και η πεποίθηση πως κάποτε θα συναντηθούμε με την αδελφή ψυχή μας, τότε δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα τη συναντήσουμε σ’ αυτή τη ζωή, καθώς η ψυχή μας κάνει αμέτρητα ταξίδια έως ότου εκπληρώσει πλήρως το σκοπό για τον οποίο μετενσαρκώνεται. Στην εξέλιξη αυτού του ταξιδιού θα βοηθήσουν όλοι εκείνοι που μισήσαμε ή αγαπήσαμε σε προηγούμενες ζωές και που πιστεύεται πως συναντούμε σε κάθε καινούργιο μας ταξίδι. Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί «μα δεν είναι λάθος της ψυχής να γεννιέται με αυτούς τους όρους;» Οι όροι αυτοί είναι συχνά τόσο δυσμενείς για τις δίδυμες ψυχές που βασανίζονται μέχρι να βρεθούν, αλλά το εάν οι περιστάσεις είναι ευνοϊκές ή δυσμενείς, και αν τελικά παίρνει ικανοποίηση η μία από την άλλη ή όχι καταδεικνύει το εάν είναι τελικά δίδυμες ψυχές. Αυτό είναι μέρος την αναζήτησης, καθώς επίσης και μέρος της εξέλιξής μας και επομένως δεν είναι λάθος. Ωστόσο, δυο αδελφές ή δίδυμες ψυχές δεν είναι απαραίτητο να είναι εραστές. Δύο άνθρωποι μπορεί να έχουν συμπεριφορές και βιώματα από την παιδική ηλικία τους, ή να φέρουν κάποιες ιδιότητες ή ικανότητες εκ γενετής που να ταιριάζουν απόλυτα με κάποιου άλλου. Δε χρειάζεται καν να είναι του αντίθετου φύλου. Μπορεί να είναι άτομα του ίδιου φύλου. Μπορεί να είναι φίλοι ή συνεργάτες στη ζωή, είναι όμως δύο δίδυμες ψυχές. Όπως και να έχει όμως, είναι η κατάλληλη απάντηση στην ερώτηση της δικής μας ψυχής. Κάθε πρόσωπο είναι μια ερώτηση και κάθε πρόσωπο είναι μια απάντηση. Έτσι, όταν δύο άνθρωποι συναντιούνται και ένας από δύο είναι μια ερώτηση και ο άλλος είναι η απάντηση σε εκείνη την ερώτηση, τότε είναι δίδυμες ψυχές. Αλλά, δυστυχώς, συνήθως συναντιούνται είτε δύο ερωτήσεις, είτε δύο απαντήσεις. Κάποιος απαντά στην ερώτηση του άλλου, με δεδομένο ότι κάθε πρόσωπο είναι μια ερώτηση και συγχρόνως μια απάντηση για κάποιον άλλον. Αυτές οι δύο ψυχές, που οι ιδιότητές τους ταιριάζουν απόλυτα η μία με την άλλη, γίνονται φίλοι, συνεργάτες, εραστές, τη στιγμή που συναντιούνται, και βρίσκουν μια ικανοποίηση που δεν έχουν δοκιμάσει ποτέ πριν ακριβώς, επειδή όλη η ζωή τους έχει υπάρξει μια ερώτηση και ξαφνικά απαντιέται. Αυτό μπορεί να έρθει νωρίς ή αργά στη ζωή, αλλά έρχεται ένας καιρός στη ζωή των περισσότερων ψυχών, όταν συναντούν κάποιον, που είναι η απάντηση στην ερώτηση της ψυχής τους. Οι ψυχές δεν χρειάζονται να ξέρουν ποια είναι η ερώτηση ούτε ποια απάντηση αντιπροσωπεύουν για κάποιον άλλον και φυσικά δεν ξέρουν ούτε την δική τους απάντηση, αλλά όταν έρχεται ξέρουν ότι τη βρήκαν, νιώθουν μεγάλη ικανοποίηση και πληρότητα, και ασυναίσθητα ξέρουν ότι είναι η απάντηση στην ερώτησή τους. Μπορεί αυτές οι δυο ψυχές στο παρελθόν να υπήρξαν φίλοι ή εραστές ή γονείς με παιδί αλλά δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι γνωρίζονταν για πολλά χρόνια και πολλά χρόνια πριν σε μια προηγούμενη ζωή. Πολύ συχνά οι άνθρωποι δεν το συνειδητοποιούν όταν συναντούν τη δίδυμη ψυχή τους, ή και το αντίθετο, πολύ συχνά το ξέρουν και όμως δεν αισθάνονται βέβαιοι. Μπορεί να συμβεί να γνωρίσουμε περισσότερες από μια αδελφές ψυχές ή συντρόφους ψυχής στη ζωή μας. Λένε ότι, μαθαίνουμε πολλά από ζωή σε ζωή και υπάρχουν πολλές υποχρεώσεις που πρέπει να εκπληρώσουμε. Ερχόμαστε σε επαφή με πολλούς ανθρώπους που έχουν κάποια μηνύματα να μας μεταφέρουν ή κάποια μαθήματα να μας δώσουν και αντίστοιχα εμείς σε κάποιους άλλους, που έχουν έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό. Πολύ συχνά αγνοούμε τα μηνύματα και τους ανθρώπους που εκπληρώνουν αυτό το σκοπό, πολλές φορές τα κατανοούμε πολύ αργότερα, αφού έχουν φύγει από τη ζωή μας. Τα μαθήματα, κάποιες φορές, είναι ευχάριστα και εύκολα, αλλά μπορεί να είναι και επίπονα κατά περιόδους. Υπάρχει κάποιος τρόπος για να προσελκύσουμε την αδελφή ψυχή στη ζωή μας; Αν και κυκλοφορούν πολλά σχετικά βιβλία, είναι μάλλον ακατόρθωτο, η ιδανική δίδυμη ψυχή μας να μας κτυπήσει την πόρτα. Δυστυχώς δε συμβαίνει όπως περιγράφεται! Μπορούμε όμως, να ανοίξουμε την καρδιά και το μυαλό μας στην αναζήτηση και τελικά στην εύρεση μιας όμορφης σχέσης αγάπης, αλλά είναι μεγάλες οι πιθανότητες να μη χρησιμοποιήσουμε τις λέξεις »αδελφή ψυχή» όταν τη συναντήσουμε. Γιατί πολύ απλά, όταν οι περισσότεροι από εμάς ακούμε τη φράση »αδελφή ψυχή» ή »δίδυμη ψυχή» σκεφτόμαστε κάποιον τέλειο. Κάποιον που είναι πανέμορφος, λαμπρός, επιτυχημένος, αστείος, φυσικά ευτυχής και καλός. Σκεφτόμαστε κάποιον που θέλει ακριβώς τα ίδια πράγματα με εμάς από τη ζωή. Φανταζόμαστε κάποιο ζευγάρι όπου αμφότερα τα συμβαλλόμενα μέρη συναντιούνται στο δρόμο και ερωτεύονται τρελά ή κάπως έτσι. Σκεφτόμαστε ότι δεν θα υπάρξει ποτέ οποιαδήποτε σύγκρουση. Φανταζόμαστε κάτι που είναι τόσο τέλειο φαινομενικά, ώστε από την πρώτη φορά που θα συναντηθούμε θα αρχίσουμε να λειτουργούμε τηλεπαθητικά. Ότι όλα τα προβλήματα και οι προκλήσεις της ζωής μας θα τελειώσουν ξαφνικά και θα τα θάψουμε βαθιά στη μνήμη μας σαν να μην υπήρχαν ποτέ, επειδή η »αδελφή ψυχή» μας έχει φθάσει και η παρουσία της είναι τόσο υπερκόσμια και καταπληκτική που όλοι οι άλλοι, πρώην και επόμενοι, χλομιάζουν στη σύγκριση! Η αγάπη, δυστυχώς, δεν έρχεται έτσι και μάλλον οι περισσότεροι το βιώσαμε και το ξέρουμε ήδη καλά. Ας το δούμε και διαφορετικά. Ας πούμε πως είμαστε εμείς το άλλο μισό κάποιου που ψάχνει επίσης. Δεν θα πρέπει να συγκεντρώνουμε τα ίδια χαρακτηριστικά; Εκείνος ή εκείνη δεν περιμένουν από εμάς να είμαστε άψογοι, ευτυχισμένοι, όμορφοι και επιτυχημένοι; Φυσικά το περιμένουν, αλλά εμείς δεν είμαστε ακριβώς έτσι. Κανείς δεν είναι τέλειος, ούτε και αυτοί που μας ψάχνουν είναι. Το άλλο μας μισό είναι και αυτό όπως κι εμείς. Με τα αρνητικά και τα θετικά του, με τις παραξενιές και τα χαρίσματά του. Μπορεί να έχει τις ίδιες προτιμήσεις και συνήθειες με εμάς ή εντελώς διαφορετικές. Εάν μπούμε σε μια τέτοια φαντασίωση της αναζήτησης του ιδανικού, μετά όλο το ψυχολογικό παιχνίδι γίνεται μόνο με τον εαυτό μας. Θα έχουμε δημιουργήσει μια ψευδαίσθηση που κρύβει τον κίνδυνο να μη ρισκάρουμε τελικά να ερωτευτούμε έναν πραγματικό, ζωντανό άνθρωπο, διώχνοντας ευκαιρίες και βρίσκοντας ελαττώματα σε όλους. Αυτή η κατάσταση που θα έχουμε δημιουργήσει για τον εαυτό μας, θα φέρει σίγουρα πολλή μοναξιά και απογοήτευση. Ο πιο σίγουρος τρόπος, για να προκαλέσουμε τις εξελίξεις και να βρεθούμε τελικά με το άλλο μας μισό, είναι να μην το καθορίσουμε. Να μη φανταζόμαστε το βλέμμα του, το πρόσωπό του ή το χρώμα των ματιών του. Να μη ψάχνουμε επίμονα και βασανιστικά να το βρούμε σε κάθε καινούργια γνωριμία. Να ασχοληθούμε, πρωτίστως και κυρίως, με την καλλιέργεια του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς μας, να χαλαρώσουμε και να κρατήσουμε την καρδιά μας και τα μάτια μας ανοικτά, ώστε να μπορούμε να διακρίνουμε τα συναισθήματα στην ουσία τους. Τότε θα μπορούμε να ξεχωρίσουμε το πραγματικό από την ψευδαίσθηση. Τότε θα προσελκύσουμε τον σύντροφο που θα ταιριάζει στο δικό μας επίπεδο ανάπτυξης, που θα είναι η «αδελφή» ή «δίδυμη» ψυχή μας. Πηγές: Πλάτων, Συμπόσιον (μτφ. Ι. Συκουτρής) Dorothy Thompson, «Are you my soulmate?» Soul mates: Edgar Cayce on Spiritual Soul Mates by Soul Mates circulating file.

Μόνο όταν είσαι καλά μόνος, μπορείς να είσαι και καλά σε σχέση

Μερικοί άνθρωποι νιώθουν ενοχές όταν είναι μόνοι, μερικοί δεν θέλουν να είναι μόνοι και κάποιοι πιστεύουν ότι το να είσαι μόνος είναι το ίδιο με το να είσαι μοναχικός. Αλλά το να είναι κάποιος μόνος είναι απαραίτητο για την προσωπική του πρόοδο και ανάπτυξη.
Η μοναξιά και η μοναχικότητα είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Η μοναχικότητα είναι κάτι που τροφοδοτεί την ψυχή μας και κινητοποιεί τη ζωή μας ενώ η μοναξιά μας αποσυνδέει από τους άλλους. Η μία ενθαρρύνει την προσωπική ανάπτυξη και η άλλη μας κρατάει κολλημένους. Είμαστε τόσο απασχολημένοι με το να προγραμματίζουμε τις ημέρες μας που το να βρούμε λίγο χρόνο για να μείνουμε μόνοι μας μπορεί να είναι ένας αγώνας. Και δεν χρειάζονται μόνο οι ενήλικες λίγο χρόνο για να μείνουν μόνοι αλλά και τα παιδιά. Μια έρευνα που συντάχτηκε από τον ειδικό Reed W. Larson, έδειξε ότι οι έφηβοι που πέρασαν ένα ενδιάμεσο χρονικό διάστημα μόνοι τους ήταν καλύτερα ισορροπημένοι από αυτούς που πέρασαν λίγο η καθόλου χρόνο μόνοι τους. Κάθε δραστηριότητα που μπορείτε να κάνετε με τους άλλους, μπορείτε να την κάνετε και μόνοι σας. Απλά είμαστε τόσο συνηθισμένοι να καλούμε φίλους και οικογένειες στις εξόδους μας που σπάνια δίνουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία να κάνει πράγματα μόνος του. Να είστε αυθόρμητοι και την επόμενη φορά που θα επιθυμήσετε να πάτε για μια ταινία, για δείπνο ή ακόμα και λίγα ψώνια, κάντε το μόνοι σας. Μπορεί να φαίνεται παράξενο στην αρχή, αλλά είναι εντάξει. Αν επιτρέπουμε στον εαυτό μας απλά να παρατηρεί και να επεξεργάζεται τι συμβαίνει γύρω μας χωρίς να κρίνουμε, θα κερδίσουμε μια σημαντική προοπτική και κάποιες πολύτιμες πληροφορίες που θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε τις ανάγκες μας και τα θέλω μας, καλύτερα. Υπάρχει μια κινητοποίηση που συμβαίνει στον κόσμο, μια κινητοποίηση που επισημαίνει την σημασία του να επιβραδύνουμε και να απολαμβάνουμε τη στιγμή.  Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να κόβουμε ταχύτητα και να αποκτούμε περισσότερη γνώση για τον κόσμο γύρω μας από το να μένουμε για λίγο χρόνο μόνοι μας. Δεν πειστήκατε; Λοιπόν, υπάρχουν πολλοί λόγοι γιατί το να περνάμε λίγο χρόνο μόνοι μας είναι καλό για εμάς. Ο πρώτος είναι ότι ηρεμούμε κόβοντας ταχύτητα και γινόμαστε πιο παρατηρητικοί. Ακολουθούν ορισμένοι ακόμα: 1. Το να είμαστε μόνοι καθαρίζει το μυαλό μας Υπάρχουν πολλές κουβέντες στη ζωή μας. Τα μέσα ενημέρωσης, οι συνάδελφοί μας, οι φίλοι μας και η οικογένειά μας, όλοι αυτοί παίζουν ρόλο στο πώς διαμορφώνουμε τις γνώμες μας μιας και πολλές φορές εκφράζουμε τις δικές τους. Όταν έχουμε λίγο χρόνο να μείνουμε μόνοι μας, μπορούμε να καθαρίσουμε το μυαλό μας από όλο αυτό το θόρυβο και να επιτρέψουμε στην εσωτερική μας φωνή να γίνει ξεκάθαρη. 2. Το να είμαστε μόνοι προάγει τη δημιουργικότητα Η δημιουργικότητα συμβαίνει όταν το μυαλό μας είναι ελεύθερο να εξερευνήσει και να αναρωτηθεί. Όταν είμαστε μόνοι, δεν υπάρχουν αντικρουόμενες σκέψεις και προγράμματα, κάτι που δίνει στο μυαλό μας την ελευθερία να ταξιδέψει βασιζόμενο στην αληθινή έμπνευση. 3. Το να είμαστε μόνοι χτίζει αυτοπεποίθηση Η αυτοπεποίθηση είναι δύσκολο να χτιστεί με τόσες πολλές εξωτερικές επιρροές. Το να είμαστε μόνοι, μας επιτρέπει να αναπτύξουμε την αυθεντική μας φωνή που βασίζεται στις αξίες μας. Αυτή η επιλογή γίνεται δυνατότερη και σταθερή όταν ασχολούμαστε αποφασιστικά με αυτό που έχει σημασία για εμάς και όχι αυτό που έχει σημασία για τους άλλους. 4. Το να είμαστε μόνοι ενθαρρύνει την ανεξαρτησία Το να σκεφτόμαστε άνετα και να δρούμε ανεξάρτητοι από το υποστηρικτικό μας δίκτυο, είναι το κλειδί για να ζήσουμε μια καλύτερη ζωή. Όταν περνάμε χρόνο μόνοι, επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ονειρευτεί και να δημιουργήσει στόχους που μας επιτρέπουν να μην εξαρτόμαστε από τους άλλους. 5. Το να είμαστε μόνοι αποσαφηνίζει τις αντιλήψεις Οι αντιλήψεις που έχουμε βασίζονται στις εμπειρίες και τα συναισθήματα που έχουμε μέχρι τώρα. Όταν έχουμε χρόνο για να απομακρύνουμε τον εαυτό μας από την εμπειρία και περνάμε χρόνο μόνοι μας επεξεργαζόμενοι τα γεγονότα, ελεύθερα από το συναίσθημα και όποια άλλη επιρροή, κερδίζουμε σαφήνεια γύρω από τις κρίσεις που αρχικά κάναμε. 6. Το να είμαστε μόνοι μειώνει το στρες και το άγχος Το στρες και το άγχος οφείλονται στις προσδοκίες του εξωτερικού περιβάλλοντος. Η σημασία αυτών των προσδοκιών γίνεται λιγότερο επείγουσα αν μπορέσουμε να βάλουμε λίγη προοπτική σε αυτές, και αυτό γίνεται όταν βρίσκουμε τον χρόνο να μείνουμε για λίγο μόνοι μας. 7. Το να είμαστε μόνοι καταδεικνύει τις προτεραιότητες Είναι σημαντικό να αξιολογούμε συνεχώς τι είναι σημαντικό για εμάς. Ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τι είναι σημαντικό για εμάς, είναι να είμαστε για λίγο μόνοι μας. Χωρίς τις ανταγωνιστικές προτεραιότητες του καθενός γύρω μας, μπορούμε να πάρουμε στα σοβαρά τον εαυτό μας και αυτά που μας παθιάζουν. 8. Το να είμαστε μόνοι ενισχύει την παραγωγικότητα Όταν είμαστε μόνοι μας και είμαστε σε θέση να ξεκαθαρίσουμε τα όνειρά μας, τους στόχους μας και τις προτεραιότητές μας, ξεχειλίζει ένας ενθουσιασμός. Αυτός ο ενθουσιασμός είναι το κίνητρο που μας ωθεί σε συγκεκριμένες πράξεις που υποστηρίζουν αυτούς τους στόχους και τις προτεραιότητες. Μας κάνει ενθουσιασμένους και μας δίνει την ενέργεια να κάνουμε όλα τα πράγματα που υποστηρίζουν το μεγάλο μας σχέδιο. 9. Το να είμαστε μόνοι δυναμώνει τις σχέσεις Είτε το πιστεύετε είτε όχι, το να περνάμε χρόνο μόνοι μας στηρίζει και δυναμώνει τις σχέσεις με τους ανθρώπους που έχουν σημασία για εμάς. Όταν έχουμε τον χρόνο να καταλάβουμε και να εκτιμήσουμε τον εαυτό μας,  μπορούμε να καταλάβουμε και να εκτιμήσουμε καλύτερα τους άλλους.

Η επίδραση των συναισθημάτων στο σώμα και την υγεία μας

Η ευτυχία ενισχύει τις αρτηρίες μας. Όταν ερωτευόμαστε, ενισχύουμε τους νευρώνες μας. Τα συναισθήματα σχετίζονται απόλυτα και συνδέονται με το σώμα μας. «Μόνο η ευτυχία εγγυάται την υγεία και την μακροβιότητα» – Santiago Ramon y Cajal Η δύναμη των συναισθημάτων είναι απίστευτη. Τα καλά συναισθήματα όπως και τα άσχημα, επηρεάζουν άμεσα την υγεία και την ευημερία του σώματός μας.
12 συναισθήματα που επιδρούν στο σώμα μας Η ευτυχία ενισχύει τις αρτηρίες μας. Ο καρδιολόγος Dr. Michael Mille, έκανε μια μελέτη εξετάζοντας αυτό το θέμα  μέσω της μουσικής. Στην ομάδα που άκουγε χαρούμενη μουσική, οι αρτηρίες διαστέλλονταν ως και 26%, κάτι που μοιάζει με αυτό που συμβαίνει στην αεροβική γυμναστική, ενώ η λυπηρή μουσική μείωσε τη διάμετρο των αρτηριών σε 6%. Ο έρωτας ενισχύει τους νευρώνες μας. Ιταλοί ερευνητές βρήκαν ότι όταν είμαστε ερωτευμένοι, παράγουμε μεγαλύτερη ποσότητα μιας πρωτεΐνης που εμπλέκεται στην ανάπτυξη και επιβίωση κάποιων από τους νευρώνες μας. Επομένως το καλύτερο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να ερωτευόμαστε κάθε λίγο και λιγάκι! Η ηρεμία προστατεύει τον εγκέφαλό μας. Μια έρευνα που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ, έδειξε ότι μια συνηθισμένη πρακτική διαλογισμού προκάλεσε το πύκνωμα  κάποιων περιοχών του φλοιού. (φαιά ουσία). Αυτό το πύκνωμα οδηγεί σε μειωμένο πόνο και καρδιαγγειακά ατυχήματα. Ο θυμός καθυστερεί την θεραπεία. Ερευνητές από το Οχάιο έδειξαν ότι ο θυμός αυξάνει τις κυτοκίνες που είναι υπεύθυνες για την φλεγμονή. Ο φόβος αυξάνει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο. Ερευνητές από το Κεμπέκ έδειξαν ότι ένα μεγαλύτερο επίπεδο στρες, αυξάνει την πίεση του αίματος και επίπεδα κορτιζόλης. Η αγάπη μειώνει τους δείκτες χοληστερόλης. Μια ενδιαφέρουσα έρευνα ζήτησε από μια ομάδα εθελοντών να γράψουν ένα γράμμα στο οποίο θα μιλούσαν για την αγάπη που ένιωθαν για κάποιον αγαπημένο τους και ζήτησε από μια άλλη ομάδα να γράψει ένα γράμμα για ένα οποιοδήποτε θέμα. Μέτρησαν τα επίπεδα της χοληστερόλης πριν και μετά τη συνεδρία και η ομάδα που είχε γράψει ένα γράμμα για την αγάπη, είχε μειωμένα επίπεδα χοληστερόλης. Το άγχος αποδυναμώνει το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Είναι αποδεδειγμένο ότι οι μαθητές κατά τη διάρκεια περιόδων στρες έχουν μειωμένο επίπεδο Τ λεμφοκυττάρων, των αμυντικών κυττάρων που είναι υπεύθυνα για την απομάκρυνση των ασθενών κυττάρων και πολεμούν τους ιούς. Ο πόνος πυροδοτεί αλλεργίες. Παρόλο που η συναισθηματική οδύνη δεν είναι υπεύθυνη για αλλεργίες, βοηθάει στην πυροδότηση αντιδράσεων και αυξάνει την λοιμογόνο δύναμη. Το κλάμα είναι υγιές. Την δεκαετία του 80’ ο ερευνητής William Frey ανακάλυψε ότι τα δάκρυα απομακρύνουν  μεγάλες δόσεις νοραδρεναλίνης (υπεύθυνης για απελευθέρωση κορτιζόλης). Σήμερα ξέρουμε ότι τα δάκρυα είναι γεμάτα με λυσοζύμη, που ευθύνεται για την καταστροφή του 95% των βακτηρίων μέσα σε μόνο 10 λεπτά. Επίσης εξουδετερώνουν τις ορμόνες του στρες. Αλλά δεν είναι όλα τα δάκρυα το ίδιο. Μια έρευνα έδειξε ότι οι άνθρωποι που κλαίγανε κατά τη διάρκεια μιας λυπηρής ταινίας, φορτώνονταν με ουσίες σχετικές με το στρες, ενώ αυτοί που έκλαιγαν εξαιτίας κρεμμυδιού δεν φορτώνονταν. Το στρες σε προ‐εμμηνοπαυσιακές γυναίκες προκαλεί την απόκτηση βάρους. Σουηδοί ερευνητές έδειξαν ότι κατά τη διάρκεια της εμμηνόπαυσης υπάρχει μια αύξηση σε ορμόνες του στρες κάτι το οποίο με τη σειρά του προκαλεί τη συσσώρευση λίπους γύρω από την κοιλιά και τους γοφούς. Το χιούμορ, μας «επισκευάζει». Το καλό χιούμορ απλευθερώνει ενδορφίνες, τις αποκαλούμενες ορμόνες της ευτυχίας που είναι υπεύθυνες για τις λειτουργίες στην αποκατάσταση και επισκευή του σώματος. Ο πόνος αυξάνεται όταν προειδοποιείστε για αυτό. Έχει αποδειχτεί ότι η συνηθισμένη φράση «αυτό πρόκειται να πονέσει» αυξάνει τον πόνο όπως έχει δείξει μελέτη από το Πανεπιστήμιο Dutch Radboud. Η έρευνα συγκέντρωσε παραπάνω από 100 εθελοντές. Όλοι εκτέθηκαν στην ίδια ουσία, αλλά εκείνοι οι οποίοι προειδοποιήθηκαν ότι θα είχαν μια δυνατή φαγούρα, δεν σταματούσαν να ξύνονται από τη στιγμή που τους χορηγήθηκε η ουσία.

Η αγάπη είναι πάντα η λύση, όταν υπάρχει πόνος και στενοχώρια μέσα μας

Η αγάπη είναι ο ανεξάντλητος φυσικός μας πλούτος. 
Η αγάπη μεταμορφώνει πραγματικά τον άνθρωπο είτε βρίσκεται από την πλευρά αυτού που την προσφέρει είτε από την πλευρά αυτού που τη δέχεται. Εϊναι μία συνεχής διεργασία τροφοδοσίας παραγωγικής διατήρησης του «είμαι» ως σημείο αναφοράς και ανάδειξης του «είμαστε» ως κανάλι εξέλιξης που κατακλύζει κάθε σημείο της ανθρώπινης ύπαρξης διοχετεύοντας συνεχείς ανάσες ζωής μέσα από το κανάλι της συνδέοντας κυρίως πνευματικά τους φορείς της. Πρακτικά όμως στις μέρες μας, οι επιστήμονες μέσω σύγχρονων επιστημονικών ερευνών αποδεικνύουν πόσο η αγάπη βοηθά τους ανθρώπους να απαλύνουν τον πόνο τους βελτιώνοντας παράλληλα τη λειτουργία του νευρικού τους συστήματος. Συγκεκριμένα, στη διάρκεια μίας έρευνας νευροψυχολόγων επιστημόνων του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν το 2006, διεξήχθη ένα πείραμα ελέγχοντας τις αντιδράσεις γυναικών που δέχονταν κατά τη διάρκεια του πειράματος ελαφρά σοκ με παράλληλη παρακολούθηση των αντιδράσεων τους που σχετίζονταν με τον πόνο και το φόβο μέσω καταγραφών MRI. Όταν οι γυναίκες έμεναν μόνες τους στο δωμάτιο ένοιωθαν φοβο και πόνο και οι περιοχές του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνες για το συναίσθημα παρουσίαζαν έντονη δράση. Όταν όμως ένα μέλος από την ομάδα του Πανεπιστημίου κρατούσε το χέρι τους, ο εγκέφαλος παρουσίαζε λιγότερες ενδείξεις φόβου και πόνου, ακόμη και όταν ο φυσικός πόνος παρέμενε ο ίδιος. Η επιστήμη αναφέρει πως η αγάπη όχι μόνο ελαττώνει την εμπειρία του φυσικού πόνου αλλά κάνει εμάς και τους αγαπημένους μας πιο υγιείς. Είναι το φυσικό φάρμακο που πηγάζει αυθόρμητα από την εσωτερική και πάντα αστείρευτη πηγή μας. Και όταν η ομαλή ροή της εμποδίζεται τότε τα αποτελέσματα είναι εμφανή με τη μορφή των γνωστών ψυχοσωματικών μας διαταραχών. Κάποτε η επιστήμη επιβεβαίωνε πως ό,τι δε μπορεί να μετρηθεί, δεν υπάρχει. Τώρα πλέον που δε μπορεί να αγνοήσει την παρουσία της θετικής ή αρνητικής επιρροής των ιδεολογικών μας στερεοτύπων στην υγεία μας αναγνωρίζει τη μεγάλη σημασία της ανακάλυψης της σχέσης αγάπης που έχουμε με τον εαυτό μας και τους άλλους και τη μεγάλη επιρροή της στην βελτίωση της υγείας μας. Υγιείς προσωπικές και διαπροσωπικές σχέσεις εξασφαλίζουν βελτίωση του επιπέδου ζωής μας παγκοσμίως, αφού είμαστε όλοι αλληλοσυνδεόμενοι με μία πρωταρχική αξία – βάση ζωής που μας δημιούργησε όπως αναφέρει ο Alan Watts, είτε αυτό ονομάζεται Θεός, θεωρία του bing bang ή όπως αλλιώς προσδιορίζεται από κάθε πνευματικό δάσκαλο ή εμάς τους ίδιους. Η αγάπη είναι το φυσικό φάρμακο που μπορεί να θεραπεύσει τόσο εμάς όσο και τον κόσμο που ζούμε. Εϊμαστε κρίκος μία αέναης αλυσίδας αγάπης που κάποια από τα κομμάτια της είναι αδύναμα αλλά είναι και κάποια που είναι όως πολύ δυνατά. Τόσο δυνατά που μπορούν από μόνα τους να ισχυροποιήσουν τα νοερά δεσμά της θεραπευτικής αγάπης με τη χάρη της αύρας τους ακόμη κι όταν έχουν φύγει από τη ζωή. Γιατί το αντίθετο του θανάτου είναι η γέννηση και όχι η ζωή. Η ζωή πάντα υπάρχει και επομένως η αγάπη που φέρει ως το πλέον χαρακτηριστικό γνώρισμά της. Δάσκαλοι όπως ο Χριστός, ο Βούδας, ο Αριστοτέλης η Μητέρα Τερέζα, ο Γκάντι ισχυροποίησαν τους δεσμούς της αγάπης γύρω τους αφήνοντας το παράδειγμά τους ως παρακαταθήκη σε όλους εμάς ώστε να ενώσουμε αποτελεσματικά τα κομμάτια μέσα μας αρχικά ώστε να τα σφραγίσουμε και εξωτερικά κατ’ επέκταση. Η αγκαλιά, το χαμόγελο, η χειραψία που φοβόμαστε ή αρνούμαστε να προσφέρουμε είναι η απομόνωσή μας και ο μόνος τρόπος για να συνδεθούμε με την αγάπη είναι να προσπαθήσουμε γι αυτό που αποτελεί εμπόδιο στην ανάπτυξή μας. Τότε πραγματικά απελευθερωνόμαστε στην ομορφιά της αγάπης. Τότε θεραπευόμαστε και θεραπεύουμε. Ξένια Γιαννάκη – Εκπαίδευση, Ψυχολογία, Coaching 

Πόσο αγαπάμε τον εαυτό μας, καθορίζει το πως βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας

Έχετε ποτέ παρατηρήσει ότι όταν αισθάνεστε καλά με τον εαυτό σας, οι άλλοι γίνονται πολύ καλοί; Είναι παράξενο το πώς αλλάζουν!

Ο κόσμος είναι μια αντανάκλαση του εαυτού μας. Όταν μισούμε τον εαυτό μας, μισούμε και όλους τους άλλους. Όταν αγαπάμε αυτό που είμαστε, τότε και ο υπόλοιπος κόσμος είναι θαυμάσιος. Η εικόνα του εαυτού μας είναι το πρόγραμμα δράσης που καθορίζει επακριβώς το πώς θα συμπεριφερθούμε, με ποιον θα συγχρωτισθούμε, τι θα προσπαθήσουμε και τι θα αποφύγουμε. Η κάθε μας σκέψη και η κάθε μας ενέργεια απορρέει από τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον εαυτό μας. Η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας χρωματίζεται από τις εμπειρίες μας, από τις επιτυχίες και τις αποτυχίες μας, τις σκέψεις που κάνουμε για τον εαυτό μας και τις αντιδράσεις των άλλων. Θεωρώντας αυτή την εικόνα γεγονός, συνεχίζουμε να ζούμε εντός των απολύτων ορίων της. Κατά συνέπεια, η εικόνα του εαυτού μας καθορίζει: Πόσο μας αρέσει ο κόσμος και πόσο μας αρέσει να ζούμε μέσα του, Πόσα ακριβώς θα καταφέρουμε στη ζωή Είμαστε αυτό που πιστεύουμε ότι είμαστε. Γι’αυτό το λόγο ο δρ Μαξγουελ Μαλτζ, συγγραφέας του μπεστ σέλερ «Ψυχο-κυβερνητική», γράφει: «Ο στόχος κάθε ψυχοθεραπείας είναι να αλλάξει την εικόνα που έχει το άτομο για τον εαυτό του». Αν θεωρείτε τον εαυτό σας ανίκανο στα μαθηματικά, πάντα θα έχετε προβλήματα με τους αριθμούς. Ίσως λόγω κάποιων κακών πρώιμων εμπειριών αναπτύξατε μια στάση που λέει: «Ό,τι και αν κάνω δεν τα καταφέρνω με τα μαθηματικά». Κατά συνέπεια δεν προσπαθείτε. Γενικά χάνετε όλο και περισσότερο έδαφος. Αν ποτέ καταφέρετε κάτι, θα πείτε «Είναι τυχαίο» και όταν δεν τα καταφέρνετε, λέτε «Ιδού η απόδειξη της ανικανότητάς μου». Το πιθανότερο είναι ότι λέτε και σε άλλους ότι δεν μπορείτε να κάνετε μια πρόσθεση. Όσο περισσότερο λέτε στον αδερφό σας, στο σύζυγό σας, στον τραπεζίτη σας ότι δεν τα καταφέρνετε, τόσο περισσότερο το πιστεύετε, τόσο περισσότερο εμπεδώνετε αυτή την εικόνα του εαυτού σας. Το πρώτο βήμα προς μια μεγάλη βελτίωση στα αποτελέσματά μας είναι να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε και μιλάμε για τον εαυτό μας. Κάποιος που μαθαίνει αργά μπορεί αν αρχίσει να μαθαίνει γρήγορα, μόλις αλλάξει ιδέα για τις ίδιες του τις ικανότητες. Αν η εικόνα του εαυτού σας λέει ότι ο συντονισμός σας είναι τέλειος, εύκολα θα μάθετε καινούργια σπορ. Αν η εικόνα του εαυτού σας λέει ότι είστε αδέξιος, τότε θα ξοδέψετε πολύ χρόνο ανησυχώντας μήπως χάσετε την μπάλα και τελικά θα πετύχετε αυτό ακριβώς. Όσο βλέπετε τον εαυτό σας σαν χρεοκοπημένο, θα παραμένετε χρεοκοπημένος. Αν δείτε τον εαυτό σας σαν οικονομικό νικητή, θα προκόψετε. Η εικόνα του εαυτού μας είναι σαν θερμοστάτης και λειτουργούμε συνεχώς εντός των προκαθορισμένων ορίων του. Ίσως ο Φρεντ περιμένει να είναι ευτυχισμένος σε ποσοστό 50% μόνο. Επομένως, όποτε τα πράγματα πηγαίνουν εξαιρετικά καλά γι αυτόν,σκέφτεται: «Για στάσου! Είναι αδύνατον να πηγαίνουν τόσο καλά όλα! Κάτι κακό θα συμβεί από στιγμή σε στιγμή». Όταν το κακό συμβαίνει, ο Φρεντ αναστενάζει και λέει «το ξερα ότι δεν μπορούσε να κρατήσει και άλλο». Αυτό που ίσως δεν συνειδητοποιεί ο Φρεντ είναι ότι υπάρχουν άλλοι άνθρωποι στον κόσμο που είναι συνέχεια δυστυχισμένοι και άλλοι επίσης που είναι σχεδόν συνέχεια ευτυχισμένοι. Εμείς δημιουργούμε την ποιότητα της ζωής μας, βασιζόμενοι στην εικόνα της ευτυχίας μας. Αυτό σημαίνει ότι ΕΜΕΙΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ για την εικόνα του εαυτού μας. Αποφασίζουμε για την αξία μας και αποφασίζουμε πόση ευτυχία να περιμένουμε. Το «Εγώ» που βλέπουν οι άλλοι Μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στην εικόνα του εαυτού μας κοιτάζοντας τους ανθρώπους γύρω μας. Κάνουμε σχέσεις με ανθρώπους που μας συμπεριφέρονται με τον τρόπο που πιστεύουμε ότι μας αξίζει να μας συμπεριφέρονται. Οι άνθρωποι με υγιή εικόνα του εαυτού τους ζητούν από τους συνανθρώπους τους σεβασμό. Φέρονται καλά στον εαυτό τους και έτσι δίνουν το παράδειγμα στους άλλους για το πώς πρέπει να τους φέρονται. Αν η Μαίρη έχει μια κακή εικόνα του εαυτού της, θα δέχεται κάθε είδους άχρηστη και κακή συμπεριφορά από τον καθένα. Στο βάθος του μυαλού της θα βρίσκονται σκέψεις όπως «Δεν με πολυνοιάζει», «Έτσι γίνεται πάντα με εμένα» και «Ανέκαθεν μου φέρονταν άσχημα. Ίσως να το αξίζω»! Μπορεί να ρωτήσετε: «Πόσο καιρό η Μαίρη θα δέχεται να της φέρονται άσχημα;» Η απάντηση είναι: «Όσο καιρό έχει άσχημη γνώμη για τον εαυτό της». Φαντάζομαι ότι όλοι μας γνωρίζουμε γυναίκες με φτωχή εικόνα του εαυτού τους, οι οποίες μπλέκουν ακατάπαυστα σε καταστροφικές σχέσεις. Κάθε φορά ο σύντροφός τους είναι ένας μεθύστακας ή ένας άχρηστος. Σε κάθε περίπτωση τις κακομεταχειρίζονται, είτε σωματικά είτε συναισθηματικά. Δυστυχώς το μοτίβο θα συνεχίσει να επαναλαμβάνεται όσο επιμένουν στην τρέχουσα εικόνα του εαυτού τους. Ταυτόχρονα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι οι οποίοι, έχοντας μάθει να προσπαθούν, αποφάσισαν να περιμένουν και να ζητούν σωστή συμπεριφορά από φίλους, συγγενείς και συναδέρφους. Συνειδητοποίησαν ότι όταν υπερασπίζονται τη θέση τους, οι άνθρωποι ανταποκρίνονται. Η αξία σου Φαντάσου να έπρεπε να φροντίζεις ένα μωρό τριών μηνών. Τις ώρες που θα έπρεπε να φάει, δε θα τάιζες άραγε το μωρό χωρίς όρους; Σίγουρα θα το έκανες! Δε θα έλεγες «εντάξει μωρό, αν δεν κάνεις κάτι έξυπνο και πνευματώδες, αν δεν μου πεις την αλφαβήτα, αν δεν με κάνεις να γελάσω, δε θα σου δώσω το γάλα σου!». Ταΐζεις το μωρό επειδή το αξίζει. Αξίζει αγάπη, φροντίδα και σωστή συμπεριφορά. Τα αξίζει όλα αυτά επειδή όπως και εσύ, είναι ένα ανθρώπινο πλάσμα, μέρος του κόσμου. Σου αξίζει ακριβώς το ίδιο. Σου άξιζε όταν γεννήθηκες, σου αξίζει και τώρα. Πάρα πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι αν δεν είναι τόσο έξυπνοι ή τόσο καπάτσοι ή τόσο όμορφοι ή τόσο καλοπληρωμένοι ή τόσο αθλητικοί ή τόσο πνευματώδεις όσο άλλοι άνθρωποι που γνωρίζουν, δεν τους αξίζει αγάπη και σεβασμός. ΑΞΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΟ ΑΠΛΩΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ. Οι περισσότεροι από μας πολύ σπάνια συγκεντρωνόμαστε στην πραγματική εσωτερική ομορφιά και στις εσωτερικές δυνάμεις μας. Θυμάστε κάποιες μελοδραματικές ταινίες με ήρωες συνήθως ένα ερωτευμένο και άτυχο ζευγάρι. Καθώς το αγόρι και το κορίτσι αγωνίζονται ενάντια σε ένα σωρό προβλήματα, εσείς ελπίζετε και προσεύχεστε να λυθούν όλα. Αυτός πάει στον πόλεμο, εκείνη φεύγει από το σπίτι, αυτός επιστρέφει, εκείνη έχει φύγει, την ξαναβρίσκει, ο αδερφός της του λέει να πάει από κει που ήρθε, εκείνη του λέει το ίδιο και όλη αυτή την ώρα ελπίζετε ότι στο τέλος θα ζήσουν ευτυχισμένοι. Τελικά παντρεύονται και σουλατσάρουν στο ηλιοβασίλεμα, καθώς τελειώνει η ταινία. Σκουπίζετε τα δάκρυά σας και σφίγγοντας το άδειο σακουλάκι από τα ποπ κορν, φεύγετε από τον κινηματογράφο. Σε αυτές τις ταινίες κλαίμε επειδή σε ένα βαθύτερο επίπεδο νοιαζόμαστε. Αγαπάμε. Πονάμε. Υπάρχει αυτός ο εσώτερος πυρήνας μέσα σε όλους μας που είναι απλώς όμορφος. Η έκφραση των βαθύτερων αισθημάτων μας εξαρτάται από το πόσο έχουμε πληγωθεί, αλλά όλοι μας διαθέτουμε αυτές τις ιδιότητες. Όταν βλέπουμε στις ειδήσεις εικόνες ανθρώπων που λιμοκτονούν σε όλο τον πλανήτη, όλοι μέσα μας πονάμε. Ο καθένας μπορεί να έχει διαφορετική άποψη ως προς το πώς μπορούν να βοηθηθούν, αλλά όλοι ενδιαφερόμαστε. Έτσι είμαστε φτιαγμένοι. Παραδεχτείτε ότι έχετε αυτές τις ιδιότητες: την ικανότητα να αγαπάτε και να συναισθάνεστε, να είστε ανθρώπινος. Δεν είστε απλώς άνθρωπος. ΕΙΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ. Αναγνωρίστε την αξία σας και συνεχώς να υπενθυμίζετε στον εαυτό σας ότι σας αξίζει να σας φέρονται καλά! Απόσπασμα από το βιβλίο «ΠΩΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ, ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΤΕ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΙΑ», Άντριου Μάθιους, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα, 2000

Η βιοχημεία του εγκεφάλου μας και η δημιουργία χαράς και ευτυχίας

Τα όμορφα αισθήματά σας ξεκινούν από αυτούς τους 4 νευροδιαβιβαστές: ντοπαμίνη, ωκυτοκίνη, σεροτονίνη και ενδορφίνες. Όλα τα αισθήματα και τα συναισθήματα είναι το αποτέλεσμα των νευροχημικών αντιδράσεων, που λαμβάνουν χώρα στο σώμα σας. Μαθαίνοντας να εκπαιδεύετε τον εαυτό σας και να αυξάνετε την επίγνωση και τη γνώση σας, μπορείτε να ενεργοποιήσετε αυτούς τους 4 σημαντικούς νευροδιαβιβαστές, που αυξάνουν τη διάθεση, την ευτυχία και την παραγωγικότητα. Ντοπαμίνη Η ντοπαμίνη μας κινητοποιεί να αναλάβουμε δράση προς έναν στόχο, προς επιθυμίες και ανάγκες και δίνει ένα κύμα ενισχυτικής ευχαρίστησης όταν επιτυγχάνονται. Η αναβλητικότητα, η αυτοαμφισβήτηση και η έλλειψη ενθουσιασμού συνδέονται με τα χαμηλά επίπεδα ντοπαμίνης. Η ντοπαμίνη παίζει επίσης μεγάλο ρόλο στην διατήρηση ενός υγιούς βάρους. Όταν έχετε επαρκή επίπεδα ντοπαμίνης στο σύστημά σας, τρώτε λιγότερο, κάνετε πιο συνετές επιλογές και έχετε μεγαλύτερη συγκέντρωση. Τα χαμηλά επίπεδα ντοπαμίνης συνδέονται με την κατάθλιψη, την αναβλητικότητα και με αισθήματα αυτοαμφισβήτησης. Για να αυξήσετε τα επίπεδα ντοπαμίνης σας, ορίστε καθημερινούς ή μηνιαίους στόχους, ώστε να λαμβάνετε ικανοποίηση όταν τους πετυχαίνετε. Δημιουργήστε νέους στόχους πριν επιτύχετε τους τρέχοντες. Αυτό διασφαλίζει μία διαρκή ροή για να βιώνετε την έκκριση ντοπαμίνης. Κινητοποιηθείτε μέσω της γυμναστικής αφού η ντοπαμίνη αυξάνεται παράλληλα με την σεροτονίνη και τις ενδορφίνες όταν γυμνάζεστε. Ωκυτοκίνη Ο υποθάλαμος του εγκεφάλου μας παράγει μία ορμόνη, που ονομάζεται ωκυτοκίνη, η οποία είναι επίσης νευροδιαβιβαστής. Αναφέρεται ευρέως ως η ορμόνη “της αγκαλιάς” ή “της αγάπης”. Έχει αποδειχθεί ότι εμπνέει αισθήματα εμπιστοσύνης, αγάπης, χαλάρωσης και ήρεμη διάθεση, μειώνοντας το στρες. Όταν αγκαλιάζεστε, γελάτε, χορεύετε, κρατιέστε από το χέρι, ακούτε την αγαπημένη σας μουσική και βρίσκεστε με ανθρώπους που σας κάνουν χαρούμενους, διεγείρετε την εσωτερική παραγωγή σας. Ένα άλλος απίστευτος πυροδότης, που αυξάνει την ωκυτοκίνη έως 10-50% είναι το διάβασμα ενός βιβλίου ή η παρακολούθηση μίας ταινίας, που σας συγκινεί. Για να αυξήσετε τα επίπεδα ωκυτοκίνης σας, κάντε μασάζ, αφού χαλαρώνει τους μύες σας και η παρατεταμένη σωματική επαφή πυροδοτεί την απελευθέρωση της ωκυτοκίνης. Δείξτε στους φίλους και στην οικογένειά σας ότι τους αγαπάτε, αγγίζοντάς τους τρυφερά. Μπορείτε να πάρετε αγκαλιά τους γονείς σας, να αγκαλιάσετε ένα φίλο, ή να αγκαλιαστείτε με τον/την σύντροφό σας. Ακόμα και το να δώσετε σε κάποιον ένα δώρο μπορεί να αυξήσει την ωκυτοκίνη σας. Σεροτονίνη Μπορεί να σας προκαλέσει έκπληξη να μάθετε ότι η μεγαλύτερη ποσότητα του νευροδιαβιβαστή των όμορφων αισθημάτων, της σεροτονίνης, κατασκευάζεται και κατοικεί στο έντερό σας. Η σεροτονίνη είναι υπεύθυνη για την διάθεση, την όρεξη, την ποιότητα του ύπνου, το αίσθημα σεξουαλικής επιθυμίας και την υψηλού επιπέδου εγκεφαλική λειτουργία, όπως η μνήμη και η μάθηση. Όταν δεν έχετε αρκετή σεροτονίνη, βρίσκεστε σε μεγαλύτερο κίνδυνο κατάθλιψης και άλλων διαταραχών διάθεσης, όπως επίσης ριψοκίνδυνων συμπεριφορών. Για να αυξήσετε αυτό το χημικό του εγκεφάλου, αναλογιστείτε παρελθούσες επιτυχίες και εξασκηθείτε στην ευγνωμοσύνη. Όχι μόνο θα νιώσετε σημαντικοί για αυτά που έχετε καταφέρει, αλλά εξασκώντας την ευγνωμοσύνη, θα συνειδητοποιήσετε ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που αξίζουν στην ζωή. Η σεροτονίνη ρέει όταν νιώθετε αξιόλογοι ή σημαντικοί. Η μοναξιά και η κατάθλιψη εμφανίζονται όταν η σεροτονίνη απουσιάζει. Οι φυσικοί τρόποι για να τονώσετε τη σεροτονίνη σας είναι η ασφαλής έκθεση στο ηλιακό φως – 10-15 λεπτά την ημέρα παράγουν Βιταμίνη D – η ποιότητα ύπνου, η τακτική άσκηση και ο περιορισμός της κατανάλωση “λευκών” τροφών, όπως η ζάχαρη, το ρύζι, το αλεύρι και τα ζυμαρικά. Αντιθέτως, προσθέστε τυρί, αυγά, ξηρούς καρπούς, μπανάνες, αβοκάντο, γαλοπούλα, και ψάρια, ως σημαντικά συστατικά του καθημερινού διατροφικού σας πλάνου. Άλλοι τρόποι για να αυξήσετε τα επίπεδα της σεροτονίνης σας είναι να κάνετε χαρούμενες σκέψεις, αφού ο εγκέφαλός σας παράγει σεροτονίνη, όταν ανακαλείτε χαρούμενες αναμνήσεις ή σκέφτεστε πράγματα που σας κάνουν χαρούμενους. Κάντε μία χαμηλής έντασης γυμναστική, αφού το σώμα σας παράγει σεροτονίνη όταν κάνετε ασκήσεις αεροβικής, σε αντίθεση με τις ενδορφίνες, που τις παράγει κατά την αναερόβια άσκηση. Ενδορφίνες Οι ενδορφίνες είναι οι νευροδιαβιβαστές που παράγονται στην υπόφυση και στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Είναι υπεύθυνες για πολλές λειτουργίες, που σχετίζονται συνολικά με τα αισθήματα χαράς και ευεξίας. Αυτές οι ορμόνες είναι η πρώτη γραμμή άμυνας του σώματος παρέχοντας οπιούχα δράση (παρόμοια με της μορφίνης) μετά από γυμναστική ή τραυματισμό και μας κάνουν να νιώθουμε φανταστικά. Μπορούν να διεγερθούν από τροφές, όπως το κακάο (μαύρη σοκολάτα), οι μπανάνες, οι ξηροί καρποί, τα ψάρια, το γιαούρτι, και η γαλοπούλα. Οι καλύτερες φυσικές μέθοδοι δημιουργίας αυτών των χημικών μεγάλης ισχύος είναι το σεξ, το γέλιο, η άσκηση και οι νόστιμες ή οι πικάντικες τροφές. Πηγή:  holisticlife.gr

Ο ρόλος των κυτταρικών μνήμων και η επίδραση τους στην ζωή μας

Απόσπασμα από το βιβλίο του Alexander Loyd PhD, ND “Ο Κώδικας της Θέλησης“. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διόπτρα

Το ανθρώπινο σώμα αποτελείται από 7.000.000.000.000.000.000.000.000.000 (εφτά οκτάκις εκατομμύρια) άτομα. Καθένα από αυτά τα άτομα επηρεάζεται από τις σκέψεις σας. Κάθε φορά που κάνετε μια νέα σκέψη, δημιουργείτε νέες συνδέσεις (ή νευρικές οδούς) στον εγκέφαλό σας. Όταν βιώνετε για πρώτη φορά μια εμπειρία, δημιουργείται ένα νευρικό δίκτυο, το οποίο ενεργοποιεί αυτομάτως τις ίδιες σκέψεις και τα ίδια συναισθήματα κάθε φορά που βιώνετε μια παρόμοια εμπειρία. Αυτά τα νευρικά δίκτυα αποτελούν τις κυτταρικές σας αναμνήσεις. Όποτε βιώνετε ένα παρόμοιο γεγονός, ενεργοποιείται η ίδια ανάμνηση, και συνήθως δεν αντιλαμβάνεστε συνειδητά από πού προέρχεται ή γιατί νιώθετε έτσι.

Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότερες αντιδράσεις σας προκύπτουν αυτόματα, βάσει των αναμνήσεων από τις παρελθοντικές εμπειρίες σας. Αν μεγαλώσατε με σπουδαία πρότυπα και με ενθάρρυνση, τότε μπορεί να είστε ένας από τους τυχερούς που τώρα ζουν σε κατάσταση ευδαιμονίας. Αν, όμως, υπάρχουν στο παρελθόν σας –είτε στη δική σας ζωή είτε στων προγόνων σας– τραύματα που δεν έχετε θεραπεύσει ακόμα, τότε πιθανόν η ζωή σας να είναι γεμάτη από παρόμοιες εμπειρίες που συνεχίζουν να προκύπτουν βάσει των κυτταρικών σας αναμνήσεων.

Οι κυτταρικές σας αναμνήσεις είναι τα σημεία αναφοράς που χρησιμοποιεί ο εγκέφαλός σας για να αποφασίσει πώς να αντιδράσει εδώ και τώρα. Είναι ο λόγος που τόσοι από εμάς, καλώς ή κακώς, μιμούμαστε τους γονείς μας στις ενήλικες σχέσεις μας, ακόμα και όταν γνωρίζουμε ότι αυτό είναι λάθος και βάζουμε τα δυνατά μας για να το αποτρέψουμε. Αν, λοιπόν, έχετε μια ανάμνηση που συνδέεται με θυμό, φόβο, χαμηλή αυτοεκτίμηση ή κάποιο άλλο από τα εκατοντάδες παρόμοια αρνητικά συναισθήματα, η ανάμνηση αυτή μπορεί να σας προκαλέσει ασθένειες, να σας οδηγήσει στην αποτυχία και να καταστρέψει τις σημαντικότερες σχέσεις σας. Όταν αντιμετωπίζετε οποιαδήποτε κατάσταση στη ζωή σας, μπορεί να πιστεύετε ότι την αντιλαμβάνεστε μέσα από ένα νέο πρίσμα, ως λογικοί ενήλικες, και ότι αποφασίζετε συνειδητά πώς θα αντιδράσετε τη συγκεκριμένη στιγμή.

Στην πραγματικότητα, η πνευματική σας καρδιά αναζητά την ανάμνηση που ταιριάζει καλύτερα με τα αισθητηριακά ερεθίσματα που λαμβάνετε. Σύμφωνα με έρευνες, η αισθητηριακή μας αντίληψη (η όραση, η όσφρηση, η αφή κ.τλ.) χάνεται ύστερα από ένα δευτερόλεπτο. Έτσι, ο τρόπος με τον οποίο αντιδράμε ύστερα από ένα δευτερόλεπτο δεν έχει να κάνει με τις αισθήσεις μας αλλά με τις τράπεζες μνήμης μας. «Δεν αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα όπως είναι πραγματικά. Τα αντιλαμβανόμαστε όπως είμαστε εμείς».

Θυμηθείτε το παράδειγμα με τους δύο οδηγούς που είναι εγκλωβισμένοι στο μποτιλιάρισμα. Ο ένας εξοργίζεται, ο άλλος παραμένει ψύχραιμος. Βιώνουν ακριβώς τις ίδιες εξωτερικές συνθήκες. Άρα, η διαφορά δεν μπορεί να οφείλεται σε αυτές. Πρέπει να οφείλεται σε κάτι το εσωτερικό – και πράγματι, έτσι είναι. Αν η πνευματική σας καρδιά εντοπίσει μια ευχάριστη ανάμνηση, έχετε την τάση να αντιδράτε θετικά. Αν εντοπίσει μια επώδυνη ανάμνηση, τείνετε να αντιδράτε με φόβο ή θυμό. Αυτή η ανάμνηση φόβου θα επηρεάσει αρνητικά τη φυσιολογία, τις σκέψεις, τις πεποιθήσεις, τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά σας. Η μνήμη μας λειτουργεί όπως ένα κινητό τηλέφωνο: εκπέμπει και λαμβάνει σήματα διαρκώς.

Η ανάμνηση αυτή μεταδίδει ένα «σήμα φόβου» στα γύρω κύτταρα, καθώς και στον υποθάλαμο του εγκεφάλου σας, σημείο που ελέγχει την αντίδραση στρες. Όταν τα κύτταρα λάβουν το συγκεκριμένο σήμα, κλείνουν και αρχίζουν να ασθενούν και να πεθαίνουν. Δεν εξουδετερώνουν τις τοξίνες ούτε λαμβάνουν το οξυγόνο, τα θρεπτικά στοιχεία, την ενυδάτωση και τα ιόντα που χρειάζονται. Αν τα κύτταρα παραμείνουν σε αυτή την κλειστή κατάσταση για μεγάλο χρονικό διάστημα, αυξάνονται δραματικά οι πιθανότητες να ενεργοποιηθεί το γονίδιο κάποιας ασθένειας. Μάλιστα, ο δρ Μπρους Λίπτον υποστηρίζει ότι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος που μπορεί να προκληθεί μια ασθένεια. Αν δεν συμβεί αυτό, είναι κυριολεκτικά αδύνατον να αρρωστήσει κανείς, γιατί το ανοσοποιητικό σύστημα και το σύστημα αυτοΐασης του σώματος θα λειτουργούν πάντα στην εντέλεια.

Όταν ο υποθάλαμος λαμβάνει το σήμα του φόβου από την ανάμνηση, ενεργοποιεί την αντίδραση στρες. Έτσι ξε- κινούν όλα τα προβλήματα. Ενεργοποιείται η αντίδραση μάχης ή φυγής και ο υποθάλαμος κατακλύζει το σώμα μας με ορμόνες που προκαλούν στρες, όπως η κορτιζόλη. Έτσι, στρεφόμαστε στον προγραμματισμό πόνου-ευχαρίστησης και προσπαθούμε να ανακουφιστούμε πάση θυσία από τον πόνο ή το φόβο. Τώρα, θέλουμε είτε να ξεφύγουμε από αυτό που μας απειλεί είτε να το καταστρέψουμε. Ο εγκέφαλός μας αποσυνδέει ή καταστέλλει όλες τις συνειδητές λογικές διεργασίες σκέψης, κρατώντας μόνο αυτές που χρειάζονται για να μπορέσουμε να αποφασίσουμε μεταξύ μάχης ή φυγής. Αυτό το στρες προκαλεί ασθένειες, κόπωση, επιβράδυνση των νοητικών λειτουργιών, αρνητισμό και αποτυχία.

Ουσιαστικά, παράγει κάθε πιθανό είδος αρνητικών συμπτωμάτων. Βλέπετε τη σύνδεση; Η ιδέα αυτή έχει πολύ σημαντικές συνέπειες στο ρόλο που παίζει ο συνειδητός νους μας στη λήψη αποφάσεων και στον τρόπο που ενεργούμε. Ο δρ Γουίλιαμ Τίλερ μου είπε τα ακόλουθα σχετικά με τις συνειδητές και υποσυνείδητες προθέσεις: «Αν έρχονται σε αντιπαράθεση, επικρατεί πάντα το υποσυνείδητο». Ένα δευτερόλεπτο προτού αποφασίσουμε συνειδητά πώς θα ενεργήσουμε, παρατηρείται στον εγκέφαλο έκκριση χημικών ουσιών, η οποία μας υπαγορεύει τι θα αποφασίσουμε και κινητοποιεί το σώμα για να προβεί στη συγκεκριμένη πράξη – και όλα αυτά ένα δευτερόλεπτο προτού ο συνειδητός μας νους αποφασίσει τι θα κάνουμε.

Έτσι, αν έχουμε μια ανάμνηση φόβου που συνδέεται με τη συγκεκριμένη κατάσταση, η συνειδητή μας επιλογή στην πραγματικότητα υπαγορεύεται από τον προγραμματισμό μας (κάτι το οποίο συχνά δεν αντιλαμβανόμαστε) και εφευρίσκουμε μια λογική εξήγηση γι’ αυτό που έχουν ήδη αποφασίσει το ασυνείδητο και το υποσυνείδητό μας.

Το περιοδικό National Geographic αναφέρεται σε αυτό το φαινόμενο με τον όρο «ψευδαίσθηση της πρόθεσης». Έχουμε συναντήσει όλοι πολλά τέτοια παραδείγματα στη ζωή μας. Ένα από αυτά είναι η θρησκευτική μας ανατροφή. Προσωπικά, μεγάλωσα σε ένα αυστηρά θρησκευτικό περιβάλλον, κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα να αναπτυχθεί μέσα μου ένα είδος σχιζοφρενικής σύγκρουσης. Με έμαθαν ότι ο Θεός είναι αγάπη, αλλά ότι περίμενε επίσης πότε θα έκανα κάποιο λάθος για να με τιμωρήσει σκληρά. Όταν ενηλικιώθηκα, απέρριψα αυτή την ιδέα του Θεού, γιατί μου φαινόταν εντελώς παράλογη. Ή, τουλάχιστον, την απέρριψε ο συνειδητός νους μου, επειδή μου προκαλούσε τόσο πόνο.

Χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες ολόκληρες για να καταφέρει να την απορρίψει και η πνευματική μου καρδιά. Αλλά από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησα μια αναζήτηση. Με τον καιρό, οι πεποιθήσεις μου άλλαξαν και έγιναν πιο υγιείς. Πλέον, έχω αποφασίσει να μην ανήκω σε καμία θρησκεία (δηλαδή, να μην επισκέπτομαι κάποιο συγκεκριμένο κτίριο με συγκεκριμένο όνομα και ένα ορισμένο σύνολο κανόνων που πρέπει να ακολουθεί κανείς για να είναι «καλός πιστός»). Έχω ανακαλύψει καλά και κακά στοιχεία σε όλες τις θρησκείες. Ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν υπαινίσσομαι ότι δεν εκτιμώ ή ότι υποτιμώ τους ανθρώπους που πιστεύουν και ζουν σύμφωνα με κάποια συγκεκριμένη θρησκεία. Απλώς σας μεταφέρω τις προσωπικές μου πεποιθήσεις και σας εξηγώ ποιο μονοπάτι ακολουθώ εγώ.

Αν δεν ζεις με αγάπη, έχεις χάσει το νόημα της ζωής. Πιστεύω ότι καθήκον μου, με κάθε άτομο και σε κάθε περίπτωση, είναι να αγαπάω χωρίς ιδιοτελή κίνητρα και χωρίς δεσμεύσεις, είτε με συμπαθούν και μου φέρονται καλά είτε όχι. Δουλειά μου δεν είναι να κρίνω, αλλά απλώς να αγαπάω. Πιστεύω ότι αυτό θα πει «πνευματική» (και όχι θρησκευτική) ζωή. Το ερώτημά μου, όμως, είναι το εξής: Τι έχετε μέσα σας; Είστε θρήσκοι ή όχι; Τι ομάδα είστε; Είστε υπέρ ή κατά της διόγκωσης του κράτους; Υπάρχει κάποιου είδους σύγκριση ή αντιπαράθεση στην οποία οι πεποιθήσεις σας πρέπει να υπερισχύσουν πάση θυσία; Ή μήπως αναζητάτε συνεχώς ολόκληρη την αλήθεια, ό,τι κι αν συμβεί;

Όποτε έρχεται στο γραφείο μου κάποιος που στρεσάρεται με τα οικονομικά του, τον ρωτάω: «Έχεις κάπου να μείνεις; Έχεις να φας; Έχεις ρεύμα;» Συνήθως, απαντάει «Ναι» με μελαγχολία. Ουσιαστικά, ανησυχεί για κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ, γιατί, ακόμα κι αν έχει χάσει πολλά, πάντα θα έχει μια στέγη πάνω από το κεφάλι του και ένα πιάτο φαΐ στο τραπέζι του. Όμως, το στρες του πηγάζει από τον εσωτερικό προγραμματισμό φόβου, που τον κάνει να συγκρίνει τον εαυτό του με τους άλλους, και όχι από κάποια πραγματική απειλή της ασφάλειας ή της ζωής του.

Κάποτε, είδα μια διαδικτυακή δημοσκόπηση που ρωτούσε: «Θα νιώθατε διαφορετικά αν μπορούσατε να πάρετε το σπίτι σας, τα υπάρχοντά σας και το μέρος όπου ζείτε αυτή τη στιγμή και να τα μεταφέρετε όλα στο φτωχότερο μέρος της Αιθιοπίας;» Η πιο κοινή αντίδραση με εξέπληξε. Οι περισσότεροι απάντησαν καταφατικά, δηλαδή, ότι θα ένιωθαν διαφορετικά, αλλά όχι επειδή θα αισθάνονταν πιο ικανοποιημένοι με όσα είχαν ή μεγαλύτερη συμπόνια για τους άλλους. Θα ένιωθαν άγχος, γιατί τώρα θα έπρεπε να προστατεύσουν τα υπάρχοντά τους απ’ όλους τους άλλους που ζούσαν φτωχότερα!

Αυτού του είδους η ασυνείδητη πρόθεση μας δείχνει γιατί οφείλουμε να αποπρογραμματίσουμε και να αναπρογραμματίσουμε τις αναμνήσεις της πνευματικής μας καρδιάς. Διαφορετικά, θα παραμείνουμε υποχείρια των ζητημάτων του υποσυνειδήτου ή του ασυνειδήτου μας, που όχι μόνο δεν μας βοηθούν ή δεν εξυπηρετούν σε κάτι, αλλά μπορεί και να μην ανταποκρίνονται καν στην πραγματικότητα.

Ας δούμε πώς εκδηλώνεται στην πράξη η ασυνείδητη πρόθεση. Ένας οδηγός πλησιάζει στην ουρά των αυτοκινήτων που είναι σταματημένα σε ένα φανάρι και αρχίζει να θυμώνει. Ο θυμός είναι ένα συναίσθημα που βασίζεται στο φόβο. Αν βιώνει φόβο σε μια κατάσταση που δεν είναι απειλητική για τη ζωή του, σημαίνει ότι ο ανθρώπινος «σκληρός δίσκος» του έχει προσβληθεί από κάποιον ιό – με άλλα λόγια, ότι ο μηχανισμός επιβίωσής του παρουσιάζει κάποια δυσλειτουργία. Κάποιες από τις αναμνήσεις στην πνευματική καρδιά του (ή στο υποσυνείδητό του) του λένε ότι η συγκεκριμένη κατάσταση είναι απειλητική για τη ζωή του. Οι αναμνήσεις αυτές μπορεί να προέρχονται από την ανατροφή του, από προηγούμενες εμπειρίες του ή ακόμα και από κληροδοτημένες εμπειρίες τις οποίες μπορεί είτε να γνωρίζει είτε όχι.

Ας υποθέσουμε, επίσης, ότι έχει διαβάσει την εισαγωγή αυτού του βιβλίου, κι έτσι ο συνειδητός νους του γνωρίζει ότι πρέπει να περιμένει υπομονετικά στο αυτοκίνητό του, νιώθοντας αγάπη για τον οδηγό του μπροστινού οχήματος. Εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις… Το πρόβλημα είναι εμφανές. Αυτή η συνειδητή επίγνωση του οδηγού δεν έχει καμία ελπίδα να επικρατήσει. Όταν ο εγκέφαλός του και η χημεία του σώματός του τον ωθούν να δώσει μάχη, το τελευταίο πράγμα που θέλει να κάνει είναι να περιμένει στωικά και με αγάπη. Αυτό θα ήταν το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε να κάνει οποιοσδήποτε από εμάς! Ελάχιστοι άνθρωποι είναι ικανοί να αντισταθούν στον προγραμματισμό πόνου-ευχαρίστησης, όταν το σώμα τους βρίσκεται σε κατάσταση μάχης ή φυγής. Η δύναμη της θέλησης είναι αναποτελεσματική, γιατί ο οδηγός έχει ήδη «το δάχτυλο στη σκανδάλη», προτού καν συνειδητοποιήσει τι έχει συμβεί.

Μάλιστα, το μόνο που ίσως πετύχουν με τη δύναμη της θέλησης όσοι βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση μάχης ή φυγής είναι να πατήσουν την κόρνα τους ή να βρουν το γρηγορότερο δυνατόν έναν άλλο τρόπο να «ξεθυμάνουν» ή να ανακουφιστούν άμεσα από τον πόνο που αισθάνονται. Συνήθως, η δύναμη της θέλησης δεν επαρκεί για να καταφέρουν να κάνουν αυτό που πιστεύουν ότι είναι το σωστό.

Η επίδραση που έχει ο θυμός πάνω μας και τρόποι διαχείρησης του

«Το να κρατάς το θυμό μέσα σου είναι σαν να αρπάζεις ένα καυτό κάρβουνο με την πρόθεση να να πετάξεις σε κάποιον άλλο. Αλλά τελικά εσύ είσαι αυτός που καίγεται » ~ Βούδας Γιατί θυμώνουμε; Ο θυμός είναι ένα βασικό ανθρώπινο συναίσθημα το οποίο κατά καιρούς βιώνεται από όλους μας. Συνήθως θυμώνουμε όταν νομίζουμε ότι κάποιος μας πλήγωσε, μας φέρθηκε άσχημα, μας εκμεταλλεύτηκε ή αντιτάχθηκε στις απόψεις μας ή όταν αντιμετωπίζουμε εμπόδια που μας αποτρέπουν να φτάσουμε τους στόχους μας. Όπως και όλα τα συναισθήματα, ο θυμός δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός. Γεννιόμαστε με αυτόν όπως γεννιόμαστε με τη δυνατότητα να βιώνουμε χαρά, λύπη ή φόβο. Άρα ο θυμός σαν συναίσθημα είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης μας. Ο χρόνιος όμως, έντονος θυμός δεν προσφέρει κάτι θετικό στη ζωή μας και μάλιστα έχει βρεθεί ότι είναι εξαιρετικά ανθυγιεινός. Οι μελέτες δείχνουν ότι όχι μόνο μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στην επαγγελματική και προσωπική ζωή αλλά και στην υγεία. Υψηλά επίπεδα θυμού σχετίζονται με καρδιαγγειακά προβλήματα, εγκεφαλικά και πρώιμο θάνατο. Πώς εκφράζουμε το θυμό; Ένας απλός διαχωρισμός της έκφραση του θυμού είναι ο παθητικός θυμός και ο επιθετικός θυμός. Ο παθητικός θυμός μπορεί να εκδηλώνεται με: • Μυστικότητα και επιφύλαξη. Αποφυγή οπτικής επαφής, διάδοση κακεντρεχών σχολίων,κουτσομπολιό, ανειλικρίνεια, κλοπές. • Αυταπάρνηση.Το να είναι κανείς υπερβολικά «καλός» και εμμέσως να υπονομεύει τον εαυτό του, το να αρνείται βοήθεια από τους άλλους αλλά να νιώθει διαρκή απογοήτευση από αυτούς. • Ψυχολογική χειραγώγηση. Χρήση ψυχολογικών εκβιασμών, ψεύτικα δάκρυα, σεξουαλικούς υπαινιγμούς, υπονόμευση προσώπων που είναι ανώτεροι ιεραρχικά. • Ψυχαναγκαστική συμπεριφορά. Τελειομανία, επιθυμία να είναι όλα καθαρά και σε τάξη,υπερέλεγχος. • Συναισθηματική απάθεια. Το να επιδεικνύει κανείς αδιαφορία και απάθεια, το να μην ανταποκρίνεται στο θυμό του άλλου και να προσπαθεί να δραπετεύσει από τα συναισθήματα που νιώθει μέσω εθισμών στο αλκοόλ, τα ναρκωτικά, τη δουλειά ή άλλες ενασχολήσεις. Ο επιθετικός θυμός εκδηλώνεται με: • Σκληρότητα, λόγια που πληγώνουν, έλλειψη ευαισθησίας στα συναισθήματα του άλλου. • Κατηγορίες και σκληρή κριτική • Προσποίηση, εγωκεντρισμό και αλαζονεία. Για παράδειγμα, το είναι κανείς σνόμπ,να δείχνει δυσπιστία στους άλλους και να μην αποδέχεται ήττες. • Εκδικητικότητα, αδυναμία συγχώρεσης και πικρία. Δηλαδή όταν κάποιος κρατάει «κακία» και αρνείται να συγχωρέσει ή να ξεχάσει και πράττει με σκοπό να ανταποδώσει τη βλάβη στον άλλο. • Ευερεθιστότητα,παρορμητικότητα, αναξιοπιστία, επικινδυνότητα. Για παράδειγμα, το να αντιδρά κανείς με τρόπο μη αναλογικό των γεγονότων, το να επιτίθεται άμεσα χωρίς διακρίσεις. • Μανία, υπερκινητικότητα, νευρικότητα. Για παράδειγμα, το να μιλάει κανείς πολύ γρήγορα, να τρέχει με υπερβολική ταχύτητα, το να κάνει τα πράγματα πολύ γρήγορα. Πώς γίνεται να απαλλαγούμε από το θυμό; • Πρώτα απ` όλα ανακαλύψτε, εάν δεν το γνωρίζετε ήδη, για ποιό λόγο είστε θυμωμένοι. Ποιά είναι η πραγματική αιτία πέρα απ’ όλες τις αφορμές που προκαλεί το θυμό σας; Ποιές ανάγκες σας δεν καλύπτονται; Ποιός είναι υπεύθυνος γι` αυτό; • Σκεφτείτε ποιές είναι οι συνέπειες του θυμού σας. Κάντε μια λίστα με τα πράγματα τα οποία θεωρείτε ότι κερδίζετε με το να παραμένετε θυμωμένοι. Ποιά από αυτά, συμβάλλουν στο να έχετε μια αίσθηση ψυχικής ισορροπίας; • Συγχωρήστε. Η πράξη της συγχώρεσης είναι εξαιρετικά δύσκολη για όσους νιώθουν το συναίσθημα του θυμού να τους κατακλύζει. Ο θυμός συνήθως συνδυάζεται με την ανάγκη της εκδίκησης ή τουλάχιστον την ανάγκη να βρούμε το δίκιο μας, να αποδειχθούμε «σωστοί» και να αποδείξουμε στους άλλους ότι έκαναν λάθος που μας αδίκησαν. Είναι δύσκολο να νικήσουμε το εγωιστικό αυτό κομμάτι μας και να συγχωρήσουμε. Όμως, η συγχώρεση είναι στην πραγματικότητα ένα σίγουρο μονοπάτι προς την απελευθέρωση μας από το θυμό. • Προσπαθήστε να βρείτε μια λύση για το θέμα που σας θυμώνει, όταν αυτό είναι δυνατό. Προσπαθήστε να προσεγγίσετε το συνομιλητή σας χωρίς την πρόθεση «να βγείτε από πάνω» ή να αποδείξετε πόσο δίκιο έχετε. Αποφύγετε τις κατηγορίες και την κριτική γιατί συχνά εκλαμβάνονται από τον άλλο σαν επίθεση παρατείνοντας το επικοινωνιακό πρόβλημα που μπορεί να υπάρχει. • Δοκιμάστε να κρατήσετε ένα ημερολόγιο ευγνωμοσύνης. Κάθε βράδυ, πριν πάτε για ύπνο, σημειώστε τρία πράγματα που πήγαν καλά ή σας έκαναν να νιώσετε θετικά κατά τη διάρκεια της μέρας σας. Όσο αρνητικά κι ΑΝ μοιάζουν τα πράγματα στη ζωή καμιά φορά, πάντα θα υπάρχει κάτι για το οποίο να μπορούμε να πούμε ευχαριστώ. Πώς η ευγνωμοσύνη μπορεί να σας βοηθήσει να ξεπεράσετε το θυμό; Απλά μετακινώντας την προσοχή σας από όλα αυτά τα οποία σας ενοχλούν σε ότι θετικό συμβαίνει, υπενθυμίζετε στον εαυτό σας ότι δεν είστε μόνο «αδικημένοι» αλλά και δικαιωμένοι. • Όσον αφορά την άμεση αντιμετώπιση ενός ξεσπάσματος θυμού, όταν αντιληφθείτε ότι είστε θυμωμένοι, προσπαθήστε κατ` αρχάς να χαλαρώσετε το σώμα σας, δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στους μύες εκείνους του σώματος σας που είναι πιο τεταμένοι. Δοκιμάστε να αναπνεύσετε αργά από το διάφραγμα. Χαλαρώστε και εισπνεύστε από τη μύτη γεμίζοντας με αέρα την κοιλιά σας σα μπαλόνι. Κρατήστε για λίγο την αναπνοή σας και εκπνεύστε αργά από το στόμα. Επαναλάβετε για 5-10 λεπτά. Η διαφραγματική αναπνοή έχει χαλαρωτική επίδραση στο σώμα και μπορεί να σας βοηθήσει να απαλύνετε τα σωματικά συμπτώματα του θυμό Μαρία Μεραμβελιωτάκη-Simon MSc, Ψυχολόγος, Σύμβουλος, NLP Practitioner

Οι σπόροι που σπέρνεις θα κάνουν τη ζωή χειρότερη ή καλύτερη

Ένας αυτοκράτορας, στην Άπω Ανατολή, γερνούσε και καταλάβαινε ότι είχε φτάσει η ώρα να διαλέξει το διάδοχό του. Αντί να διαλέξει έναν από τους βοηθούς του ή ένα από τα παιδιά του, αποφάσισε να κάνει κάτι διαφορετικό.
Προσκάλεσε μια μέρα πολλούς νέους του βασιλείου του και τους είπε. «Έφτασε η ώρα μου να παραιτηθώ και να διαλέξω τον επόμενο αυτοκράτορα. Έχω αποφασίσει να διαλέξω έναν από σας». Οι νέοι ξαφνιάστηκαν! Αλλά ο αυτοκράτορας συνέχισε. «Θα δώσω σήμερα στον καθένα σας ένα σπόρο, έναν πολύ ειδικό σπόρο. Θέλω να τον φυτέψετε, να τον ποτίζετε και να ξανάρθετε εδώ μετά από ένα χρόνο από σήμερα με ό,τι έχει φυτρώσει απ’ αυτόν τον ένα σπόρο. Εγώ θα κρίνω τότε τα φυτά που θα φέρετε, κι αυτός, το φυτό του οποίου θα διαλέξω, θα είναι ο επόμενος αυτοκράτορας!» Ένα αγόρι που λεγόταν Λίνγκ, ήταν κι αυτός εκεί εκείνη τη μέρα και, όπως όλοι οι άλλοι, πήρε ένα σπόρο. Πήγε σπίτι του και γεμάτος ενθουσιασμό διηγήθηκε στη μητέρα του τι συνέβη. Η μητέρα του τον βοήθησε να βρει μια γλάστρα και χώμα, κι αυτός φύτεψε το σπόρο του και τον πότισε προσεχτικά. Και κάθε μέρα του άρεσε να τον ποτίζει και να παρακολουθεί αν είχε φυτρώσει. Ύστερα από τρεις εβδομάδες περίπου, μερικοί από τους άλλους νέους άρχισαν να μιλούν για τους σπόρους τους και τα φυτά τους, που είχαν αρχίσει να μεγαλώνουν. Ο Λίνγκ παρακολουθούσε το σπόρο του, αλλά τίποτα δεν φύτρωνε. Πέρασαν τρεις εβδομάδες, τέσσερις εβδομάδες, πέντε βδομάδες, κι ακόμα τίποτα. Τώρα όλοι οι άλλοι μιλούσαν μ’ ενθουσιασμό για τα φυτά τους, ο Λίνγκ όμως δεν είχε φυτό και αισθανόταν αποτυχημένος. Πέρασαν έξι μήνες κι ακόμα δεν είχε φυτρώσει τίποτα στη γλάστρα του. Άρχισε να πιστεύει ότι είχε σκοτώσει το σπόρο του. Όλοι οι άλλοι είχαν δέντρα και ψηλά φυτά, αλλά αυτός τίποτα. Όμως ο Λίνγκ δεν έλεγε τίποτα στους φίλους του. Απλά περίμενε να φυτρώσει ο σπόρος του. Τελικά ο χρόνος πέρασε και ήρθε η μέρα που όλοι οι νέοι του βασιλείου θα πήγαιναν τα φυτά τους στον αυτοκράτορα για επιθεώρηση. Ο Λίνγκ είπε στη μητέρα του ότι δεν ήθελε να πάει με μια άδεια γλάστρα, αλλά αυτή τον συμβούλεψε να πάει. Ο Λίνγκ αισθανόταν αδιαθεσία στο στομάχι, αλλά επειδή ήταν έντιμος, παραδέχτηκε ότι η μητέρα του είχε δίκιο κι έφυγε για το παλάτι με την άδεια γλάστρα του. Όταν έφτασε εκεί, έμεινε κατάπληκτος από την ποικιλία των φυτών που είχαν καλλιεργήσει οι άλλοι νέοι. Ήταν όμορφα φυτά σε διάφορα σχήματα και μεγέθη. Ο Λίνγκ ακούμπησε την άδεια γλάστρα του στο πάτωμα. Πολλοί από τους άλλους άρχισαν να τον περιγελούν. Μερικοί τον λυπήθηκαν και του είπαν: «Δεν πειράζει, προσπάθησες για το καλύτερο». Όταν έφτασε ο αυτοκράτορας, εξέτασε την αίθουσα και χαιρέτησε τους νέους. Ο Λίνγκ προσπάθησε να κρυφτεί στο πίσω μέρος της αίθουσας. «Τι μεγάλα φυτά, δέντρα και λουλούδια καλλιεργήσατε!», είπε ο αυτοκράτορας. «Σήμερα ένας από σας θα εκλεγεί ο επόμενος αυτοκράτορας!» Ξαφνικά διέκρινε το Λίνγκ με την άδεια γλάστρα του, στο πίσω μέρος της αίθουσας. Αμέσως διέταξε τους φρουρούς να τον φέρουν μπροστά του. Ο Λίνγκ κατατρόμαξε. «Ο αυτοκράτορας γνωρίζει ότι είμαι αποτυχημένος», σκέφτηκε. «Ίσως με σκοτώσει». Ήλθε όμως μπροστά στον αυτοκράτορα, κι αυτός τον ρώτησε πώς λέγεται. «Λέγομαι Λίνγκ» απάντησε. Οι υπόλοιποι άρχισαν να γελούν και να τον κοροϊδεύουν. Ο αυτοκράτορας ζήτησε να ηρεμήσουν όλοι. Κοίταξε τον Λίνγκ και κατόπιν ανήγγειλε στο πλήθος:«Ιδού ο νέος σας αυτοκράτορας! Το όνομά του είναι Λίνγκ!» Ο Λίνγκ δεν μπορούσε να το πιστέψει! Δεν είχε καταφέρει ούτε το σπόρο του να κάνει να φυτρώσει! Πώς θα μπορούσε να γίνει ο νέος αυτοκράτορας; Τότε ο αυτοκράτορας είπε: «Πριν από ένα χρόνο, σαν και σήμερα, έδωσα στον καθένα σας από ένα σπόρο. Σας είπα να τον πάρετε, να τον φυτέψετε, να τον ποτίσετε και να μου τον φέρετε πίσω σήμερα. Η αλήθεια είναι ότι έδωσα σε όλους σας βρασμένους σπόρους, που δεν θα φύτρωναν. Όλοι σας, εκτός από τον Λίνγκ, μου φέρατε δέντρα, φυτά και λουλούδια. Όταν ανακαλύψατε ότι οι σπόροι δεν θα βλάσταιναν, αντικαταστήσατε το σπόρο που σας έδωσα μ’ έναν άλλο. Ο Λίνγκ ήταν ο μόνος που είχε το θάρρος και την εντιμότητα να μου φέρει μια γλάστρα που είχε μέσα το δικό μου σπόρο. Γι’ αυτό είναι αυτός που θα γίνει ο νέος αυτοκράτορας! Αν σπείρεις εντιμότητα, θα θερίσεις εμπιστοσύνη. Αν σπείρεις καλοσύνη, θα θερίσεις φίλους. Αν σπείρεις ταπεινοφροσύνη, θα θερίσεις μεγαλείο. Αν σπείρεις επιμονή, θα θερίσεις νίκη. Αν σπείρεις στοχασμό, θα θερίσεις αρμονία. Αν σπείρεις σκληρή δουλειά, θα θερίσεις επιτυχία. Αν σπείρεις συγχώρεση, θα θερίσεις συμφιλίωση. Αν σπείρεις ειλικρίνεια, θα θερίσεις καλές σχέσεις. Αν σπείρεις υπομονή, θα θερίσεις βελτίωση. Αν σπείρεις πίστη, θα θερίσεις θαύματα. Αν σπείρεις ανεντιμότητα, θα θερίσεις δυσπιστία. Αν σπείρεις εγωισμό, θα θερίσεις μοναξιά. Αν σπείρεις περηφάνια, θα θερίσεις καταστροφή. Αν σπείρεις ζήλια, θα θερίσεις ταλαιπωρία. Αν σπείρεις οκνηρία, θα θερίσεις στασιμότητα. Αν σπείρεις πικρία, θα θερίσεις απομόνωση. Αν σπείρεις πλεονεξία, θα θερίσεις απώλεια. Αν σπείρεις κακολογία, θα θερίσεις εχθρούς. Αν σπείρεις στενοχώριες, θα θερίσεις ρυτίδες. Αν σπείρεις αμαρτίες, θα θερίσεις ενοχές. Πρόσεχε, λοιπόν, τι σπέρνεις τώρα. Αυτό θα καθορίσει τι θα θερίσεις αύριο. Οι σπόροι που σπέρνεις θα κάνουν τη ζωή χειρότερη ή καλύτερη, τόσο τη δική σου όσο και  αυτών που θα έλθουν μετά. Να είσαι βέβαιος ότι κάποια μέρα θα απολαύσεις τους καρπούς της εντιμότητας και της ακεραιότητάς σου ή θα πληρώσεις για τις εγωιστικές επιλογές που έσπειρες σήμερα.