5/23/2018

Απολαμβάνω το κάθε τι όπως είναι, η προσκολλούμε σε κάποιο αποτέλεσμα που έχω στον νου μου;

Image result for let go
Όλοι οι άνθρωποι αμφιταλαντεύονται ανάμεσα στο να μείνουν προσκολλημένοι σε κάτι ή να το εγκαταλείψουν. Συνήθως μένουμε προσκολλημένοι στα όνειρά μας, στις ελπίδες μας, στον τρόπο που ζούμε και τη φιλοσοφία που έχουμε για τη ζωή. Όμως μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν ίχνη του Εγώ που τις περισσότερες φορές δεν τα αντιλαμβανόμαστε. Το εγώ συνηθίζει να «έχει δίκιο» και γι’ αυτό παραμένει προσκολλημένο σε πρόσωπα και καταστάσεις για λανθασμένους λόγους.Σκεφτείτε πόσες δυστυχισμένες σχέσεις διατηρούνται γύρω μας επειδή ο ένας σύντροφος επιμένει να αποδείξει στον άλλο την αξία του. Να αποδείξει πως είναι σωστός και πως το δίκιο είναι με το μέρος του. Με αυτό τον τρόπο αναπτύσσονται σχέσεις κυριαρχίας και χειριστικότητας που μας απομακρύνουν από την αγάπη και μας οδηγούν σε τέλμα. Κι όταν η αγάπη θυσιάζεται στο βωμό της σύγκρουσης τότε είναι αναπόφευκτο κάποια στιγμή να παρουσιαστεί ο πόνος στο σώμα και η θλίψη να κυριεύσει τις σκέψεις, τις στιγμές, τη ζωή μας. Ακόμα και ένα τεράστιο εγώ μπορεί να ισοπεδωθεί από τον πόνο και την θλίψη. Και ευτυχώς, γιατί τότε υπάρχει μια πιθανότητα να σκεφτούμε ότι κάτι δεν πάει καλά όχι μόνο με τους άλλους αλλά και με μας τους ίδιους. Τότε υπάρχει μια πιθανότητα να νικήσουμε την επιθυμία μας να αποδείξουμε ότι έχουμε δίκιο και να αναρωτηθούμε τι συνέβη και χάσαμε τη χαρά μας. Τι συνέβη και δεν έχουμε πια αγάπη, αρμονία, ισορροπία και γαλήνη στη ζωή μας. Τότε υπάρχει μια πιθανότητα να αναρωτηθούμε: Αυτή τη ζωή θέλω να ζω; Κι αυτή η ερώτηση είναι το κλειδί που θα ανοίξει την πόρτα για την αλλαγή ώστε να μπορέσουμε να δούμε τον εαυτό μας και να αντιληφθούμε την επιθυμία της Ψυχής μας. Γιατί το «θέλω»  της Ψυχής δεν έχει καμιά σχέση με το τι θέλει το μυαλό, το Εγώ. Όμως, είναι αδύνατον να ζήσουμε σύμφωνα με την επιθυμία της ψυχής χωρίς να εγκαταλείψουμε ότι έχει κτίσει και έχει ισχυροποιήσει το Εγώ μας. Είναι αδύνατο να φέρουμε την αλλαγή στη ζωή μας χωρίς να εγκαταλείψουμε προσδιορισμούς, προσκολλήσεις, εγωισμό, κακία, ανευθυνότητα, τάσεις για κριτική, για σύγκρουση, για κατηγόρια. Μόνο αν δώσουμε χώρο στην αποδοχή, την κατανόηση, την αγάπη, την συγχώρεση, στο θάρρος να δοκιμάσουμε το καινούριο, μόνο τότε η αλλαγή θα έρθει να μας συναντήσει και να μας οδηγήσει στο δρόμο της ψυχής μας. Ο παρακάτω πίνακας από τον  Deepak Chopra  μας δείχνει τις ουσιαστικές διαφορές του Εγώ και της Ψυχής: Ψυχή                                           Εγώ Αποδέχεται                                  Απορρίπτει Επιδοκιμάζει                                Κατηγορεί Συνεργάζεται                               Εναντιώνεται Αποσπάται                                   Προσκολλάται Ηρεμεί                                         Ταράζεται Συγχωρεί                                     Νιώθει κακία Αλτρουιστική                               Εγωιστική Γαλήνια                                       Συγκρούεται Μη επικριτική                              Επικρίνει Η ΖΩΗ δεν είναι μονόδρομος. Πάντα στην καθημερινότητα μας θα έχουμε την επιλογή του «είτε αυτό/είτε εκείνο». Είναι στο χέρι μας το αν θα μπούμε, πόσο γρήγορα θα μπούμε και με ποιο τρόπο θα βαδίσουμε το μονοπάτι της Ψυχής μας ώστε να απλωθεί φως στα σκοτάδια του μυαλού μας και να μας πλημμυρίσει γαλήνη. Κάτι που θα μας βοηθήσει να το καταφέρουμε αυτό είναι να αναπτύξουμε την ικανότητα της συμπόνιας. Η συμπόνια είναι μια ανεκτίμητη αρετή και εδραιώνει την παρουσία της αγάπης στη ζωή μας. Μας προσφέρει την ικανότητα να μπορούμε να κατανοήσουμε τι έφερε τον άλλον στην κατάσταση που βρίσκεται και να του φερθούμε με τον τρόπο που χρειάζεται.  Μπορεί κάποιος να χρειάζεται λόγια υποστήριξης ή μια ιδέα που θα του γεννήσει καινούριες ιδέες μέσα του ή μια αγκαλιά για να νιώσει ζεστασιά ή χώρο για να μιλήσει ή απλά ένα βλέμμα αποδοχής. Συμπόνια σημαίνει να είμαστε εκεί συνειδητά για να του δώσουμε αυτό που χρειάζεται ξεχνώντας το δικά μας προβλήματα, την δική μας άποψη, σβήνοντας από το χάρτη του μυαλού μας όλες τις προηγούμενες πληροφορίες. Επιτρέπουμε να συναντηθούν οι καρδιές μας και αφουγκράζομαι τις σιωπές που υπάρχουν μεταξύ μας. Συμπορευόμαστε για όσο χρειάζεται στο μονοπάτι έχοντας τις ίδιες εικόνες, την ίδια αίσθηση… Αυτό δεν μπορεί να το κάνει ένα φλύαρο μυαλό που είναι γεμάτο από δικές του πληροφορίες, δικές του γνώμες και δικά του πρέπει. Μόνο αν μπορούμε να φύγουμε από το «εγώ» μας, όταν σταματήσουμε να «μαντεύουμε» τι χρειάζεται ο άλλος και πραγματικά τον συναισθανθούμε μόνο τότε μπορούμε πραγματικά να τον ακούσουμε να τον κατανοήσουμε και να του προσφέρουμε. Επομένως, η συμπόνια είναι μια αρετή της καρδιάς που χρειάζεται να αναπτύξουμε. Υπάρχουν τρεις κύριοι τρόποι με τους οποίους μπορούμε να αυξήσουμε την κατανόηση και την ευαισθησία μας ως προς τις ανάγκες και τα αισθήματα των άλλων: Να ακούμε: Όταν πραγματικά ακούμε χωρίς να κρίνουμε και χωρίς να βάζουμε το εγώ ανάμεσα μας ο άλλος θα ανοίξει πιο εύκολα την καρδιά του και θα μοιραστεί μαζί μας τον εαυτό του. Να παρατηρούμε: Δεν είναι όλοι ξεκάθαροι και ειλικρινείς για το πώς αισθάνονται ή τι πραγματικά αντιμετωπίζουν. Ένας καλός παρατηρητής όμως θα έχει την ευκαιρία να δει πίσω από τις εικόνες, πίσω από τις κινήσεις του σώματος και να ακούσει πίσω από τις λέξεις. Παρατηρώντας, του δίνεται η δυνατότητα να δει που πραγματικά βρίσκεται ο άλλος, ποιες πληγές κουβαλά και που θέλει να πάει… Να έχουμε ενσυναίσθηση: Ένας άνθρωπος που έχει την ικανότητα της ενσυναίσθησης πραγματικά διευκολύνει τη ζωή των άλλων. Έχει παρουσία χωρίς να είναι παρεμβατικός και δεν «θέλει το καλό του άλλου» αλλά δίνει το χώρο και τον τρόπο ο άλλος να το ανακαλύψει μόνος του. Δεν είναι ¨καλός άνθρωπος¨ όποιος συμβουλεύει και περιμένει να γίνουν αυτά που λέει. Αυτός είναι ένας άνθρωπος που έχει ανάγκη την επιβεβαίωση και την δύναμη που του χαρίζει η «αυλή». Ποιος μπορεί να ξέρει καλύτερα από εμένα ποιο είναι το καλό μου; Ποιος μπορεί να ξέρει καλύτερα από εσένα ποιο είναι το καλό σου; Η παρεμβατική και η θυσιαστική Αγάπη ανήκουν σε μιαν άλλη εποχή. Ο πραγματικά συμπονετικός άνθρωπος έχει την ικανότητα να συγχωρεί τους ανθρώπους που τον έχουν πειράξει, τον έχουν προσβάλλει ή αδικήσει γιατί μπορεί να δει ποια πληγή κρύβεται πίσω από την συμπεριφορά τους. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι όλους τους ανθρώπους τους κρατάμε στη ζωή μας. Κάποιους χρειάζεται να τους αποχαιρετήσουμε αφού τους συγχωρήσουμε και τους ευχαριστήσουμε (σε ενεργειακό ή υλικό επίπεδο) για το μάθημα ζωής που μας έδωσαν. Οι περισσότεροι άνθρωποι βρίσκουν ευκολότερο να κρίνουν τα λάθη παρά να κατανοούν τα αισθήματα. Όμως αυτός είναι ο τρόπος που μας επιτρέπει να προχωράμε με ελαφρύτητα στη ζωή μας. Κάποιοι από εμάς ίσως να μην έχουμε ανεπτυγμένη την ικανότητα της συμπόνιας όμως σίγουρα μπορούμε αν θέλουμε να την καλλιεργήσουμε. Αν προσεγγίζουμε με την καρδιά τους άλλους και όχι με το εγώ μας, αν παρατηρούμε και ακούμε με μεγαλύτερο ενδιαφέρον, αν μπορούμε να βλέπουμε τον εαυτό μας στη θέση των άλλων συχνότερα τότε η συμπόνια μας θα μεγαλώνει και θα μπορούμε να βαδίζουμε με ευκολία στο μονοπάτι που ορίζει η Ψυχή μας. Pulse of love 


5/22/2018

O θυμός ως ενέργεια που μπορεί να δώσει ρυθμό και ζωντάνια στην ζωή μας

Image result for anger
Ο θυμός είναι και αυτός μία παρεξηγημένη ενέργεια, την οποία την μαχόμαστε. Ο θυμός είναι η γεννήτρια ενέργειας στο σώμα μας, η οποία όταν συναντηθεί με τον έρωτα και γνωρίζουμε ακριβώς τον τρόπο χειρισμού της τότε αποκτάμε απόλυτα την δύναμη που χρειάζεται τόσο το σώμα αλλά και το Πνεύμα μας.Ο θυμός είναι κι αυτός στο στόχαστρο, μία έννοια που την έχουμε κατατάξει στην κακή μεριά, αφού δεν μπήκαμε ποτέ στην διάθεση να αναζητήσουμε τι εστί θυμός. Ο θυμός λοιπόν είναι η γεννήτρια μας, ο λόγος που δημιουργηθήκαμε τουλάχιστον ως προς την βιολογική μας υπόσταση. Ο θυμός είναι η δύναμη αυτή που όταν εκδηλωθεί μέσα από τον δρόμο του έρωτα ( όχι την πράξη, αλλά την ενέργεια του), τότε ο θυμός είναι ένα όπλο ισορροπίας. Ο θυμός είναι ακριβώς όπως το μυϊκό μας σύστημα. Κάθε μας μυς είναι σε ετοιμότητα να σηκώσει ανάλογο βάρος. Το ανάλογο βάρος που μπορεί να σηκώσει ο κάθε μυς, για παράδειγμα το χέρι μας, γίνεται μετά από εξάσκηση. Είτε θα έχουμε το χέρι μας εκπαιδευμένο μέσα από τα απλά καθημερινά μας όπως το να σηκώσουμε μία σακούλα με 2 κιλά πατάτες, να σηκώσουμε ένα πιάτο, να κινήσουμε το χέρι μας για να χτενίσουμε τα μαλλιά μας. Είτε θα εκπαιδεύσουμε το χέρι μας σε επιπλέον δρόμους, δηλαδή γυμναστικής, όπου εκεί το χέρι μας θα εκπαιδευτεί ανάλογα με το αντικείμενο της γυμναστικής. Όπως το τένις, το μπάσκετ, το βόλευ κλπ. Οι μυς μας λοιπόν εκπαιδεύονται από μας είτε μέσα από την απλή μας καθημερινότητα, είτε μέσα από την εκγύμνασή τους για επιπλέον κινήσεις. Το μυαλό μας ως συνεργάτης του κάθε μας μυ, είναι αυτό που θα μας βοηθήσει έτσι ώστε να γνωρίζουμε ακριβώς ποια δύναμη χρειαζόμαστε για να σηκώσουμε μία χαρτοπετσέτα από ένα καρπούζι. Άλλη δύναμη χρειάζεται η χαρτοπετσέτα και άλλη το καρπούζι. Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνουμε χρήση τις ενέργειες ανάποδα, δηλαδή να βάλουμε την δύναμη για το καρπούζι για να σηκώσουμε την χαρτοπετσέτα και ανάποδα. Αυτή είναι η στάση μας η σωστή μέσα από την αντίληψη που έχουμε για να ξέρουμε που και με ποιο τρόπο θα διοχετεύσουμε την ενέργειά μας. Οι μύες μας που φέραμε ως παράδειγμα λοιπόν τροφοδοτούνται από την ενέργεια – γεννήτρια του θυμού. Όχι με την έννοια που τον έχουμε μάθει ως τώρα τον θυμό, που αντιλαμβανόμαστε νεύρα, αλλά με την αυθεντική του δόνηση, το πείσμα και το πάθος (όχι με την έννοια των 7 θανάσιμων παθών). Το πάθος και το πείσμα όταν ενεργοποιούνται από την καρδιά και την ψυχή δίνουν απίστευτη ενέργεια στο σώμα και απίστευτες δυνατότητες στο σώμα. Το σώμα εκείνη τη στιγμή που από μόνο του μπορεί μέσα από την αυθεντική του υπόσταση να αναγνωρίσει ποια δύναμη χρειάζεται, θα την ενεργοποιήσει από μόνο του. Γι’ αυτό έχουμε δει γυναίκες, μαμάδες, όταν βλέπουν να κινδυνεύει το μικρό τους, να μπορούν να σηκώσουν ακόμη και ένα αυτοκίνητο μόνες τους. Που τη βρίσκουν άραγε την ενέργεια αυτή, την δύναμη αυτή; Αφού το μυϊκό τους σύστημα μπορεί να μην είναι καν γυμνασμένο; Μα φυσικά σε αυτή τη γεννήτρια, τον θυμό, ο οποίος ενεργοποιεί αυτόματα δυνάμεις και δυνατότητες υπερφυσικές. Ο θυμός αποκτά την αρνητική του μορφή όταν αντί για αίσθηση μετατρέπεται σε συναίσθημα και αυτό συμβαίνει όταν ανακατευτεί το μυαλό μας, δηλαδή οι σκέψεις μας. Οι σκέψεις όταν «ανακατευτούν» στον θυμό χαμηλώνουν τις δονήσεις στο σώμα μας και το αποδυναμώνουν τελείως. Τότε το σώμα χάνει και αντισώματά του και ο άνθρωπος με χρόνιο θυμό+ σκέψεις αντιμετωπίζει σοβαρές ασθένειες και συναισθηματικές αλλά και σωματικές. Ο ίδιος βρίσκεται μέσα σε μία δύνη πόνου. Όμως όταν μάθω αυτή την ενέργεια πάθους και πείσματος να την εξελίξω μέσα από την πηγή του έρωτα- ψυχή- αγάπη, τότε ενεργοποιείται ένας μηχανισμός που τον έχουμε δει να συμβαίνει. Σε ποιους; Στους αναστενάρηδες, στους φακίρηδες, στους ανθρώπους που κάνουν extremes sports. Αυτοί οι άνθρωποι το θυμό διοχετεύουν και καταφέρνουν να κάνουν αυτά που κάνουν. Χωρίς τον θυμό αυτόν ο άνθρωπος καταντά «νερόβραστος» χωρίς ψυχή. Η ψυχή λοιπόν για να κατέβει στην γη και για να γεννηθεί με τον θυμό- ενέργεια συνεργάστηκε, αλλιώς δεν θα έβρισκε την τόλμη να κατέβει. Πώς θα την αναγνωρίσετε την ενέργεια αυτή; Φοβάστε ότι δεν την έχετε; Κι όμως την έχετε, είναι δεμένη με τα αντανακλαστικά σας. Ο θυμός είναι αυτός που σας βοηθάει να δράσετε εκείνες τις στιγμές σας. Η εγρήγορση αυτή από τον θυμό ξεκινάει. Έτσι όταν μάθω να τον ενεργοποιώ τον θυμό- γεννήτρια θα ξέρω πως θα επαναφέρω τις ενέργειες σε ισορροπία σε όλο μου το σώμα. Γιατί και το σώμα μας είναι απόλυτα ρυθμισμένο στον υγιή θυμό. Θυμός = ρυθμός= σώμα γεμάτο ενέργεια και ισορροπία. Αλλιώς ράθυμος = αρρυθμία σε όλο το σώμα. Σώμα χωρίς τον αυθεντικό του ρυθμό= νεκρωμένο σώμα. Ο ρυθμός λοιπόν – θυμός =γεννήτρια, είναι η αιτία που όλο μας το σώμα είναι αρμονικό. Όταν η καρδιά συναντήσει τον θυμό ενέργεια δυναμώνει, οι πνεύμονες αναπτύσσονται, ο νους σταματά και έρχεται η επικοινωνία μας με τις εσωτερικές μας πηγές. Ναι θα μου πείτε ότι υπάρχουν άνθρωποι που αυτή την ενέργεια την κάνουν χρήση για το κακό των άλλων. Συμφωνώ απόλυτα. Όμως δεν μπορώ να κατηγορήσω τη φωτιά που δημιουργήθηκε για να μας ζεσταίνει, επειδή κάποιοι θα την κάνουν χρήση, ως μέσον «εξουσίας ή εκφοβισμού» και θα κάψουν ότι βρουν μπροστά τους. Οι ενέργειες είναι τόσο πολύ ανακατεμένες με το σωστό και το λάθος, που μόνο ατομικά ο καθένας μπορεί να δώσει την εξωτερίκευση τους με οδηγό τον έρωτα- ψυχή- αγάπη. Οι ενέργειες όσο είναι υπέρ του ανθρώπου, άλλο τόσο είναι και εναντίον του. Γι’ αυτό μας έχει δώσει ο δημιουργός μας την διάκριση και τον νου. Όταν όμως διδάξω τον εαυτό μου μέσα από αυτές τις δονήσεις τόσο του θυμού, αλλά και του άγχους σε αυτό το κείμενο. Τότε θα δώσω άλλη διάσταση στο σώμα και στο πνεύμα μου. Δωροθέα

5/21/2018

Ποια είναι η σχέση ανάμεσα σε σεξ και θάνατο;Ο άνθρωπος φοβάται και τα δύο. Γι’ αυτό είναι ταμπού


Ποια είναι η σχέση ανάμεσα σε σεξ και θάνατο;Ο άνθρωπος φοβάται και τα δύο. Γι’ αυτό είναι ταμπού. Κανείς δεν μιλάει για το σεξ και κανείς δεν μιλάει για τον θάνατο. Παραμένουμε σιωπηλοί γι’ αυτά τα δύο πράγματα. Έχουμε παραμείνει σιωπηλοί για αιώνες. Είναι θέματα ταμπού, δεν θα έπρεπε να αναφέρονται καν. Από τη στιγμή που αναφέρονται, κάτι αρχίζει να τρέμει μέσα μας. Φαίνεται ότι υπάρχει μια βαθιά καταπίεση. Γι’ αυτό έχουμε δημιουργήσει υποκατάστατες λέξεις. Στον δυτικό κόσμο δεν λένε, «Κάνουμε σεξ». Λένε, «Κάνουμε έρωτα». Είναι μια λέξη υποκατάστατο. Και λανθασμένη επειδή ο έρωτας είναι μια τε­λείως διαφορετική διάσταση. Το σeξ είναι σεξ· δεν είναι έρω­τας. Ο έρωτας μπορεί να συμπεριλαμβάνει το σεξ, αλλά έχει μια τελείως διαφορετική ποιότητα. Δεν μιλάμε ποτέ για τον θάνατο ευθέως. Αν πεθάνει κάποιος, χρησιμοποιούμε υποκατάστατες λέξεις. Λέμε «πήγε να συ­ναντήσει τον δημιουργό του», ή «πήγε στον παράδεισο». Δεν αντιμετωπίζουμε ποτέ τον θάνατο ευθέως. Έχουμε δημιουργήσει πολλά λάθος φαινόμενα γύρω από τον θάνατο και το σεξ. Αν δύο άτομα πρόκειται να παντρευ­τούν, το σeξ δεν αναφέρεται καν. Και θα παντρευτούν για το σεξ! Έχουμε δημιουργήσει μια μεγάλη ψευδαίσθηση για τον γάμο, αλλά το απόλυτο, ξεκάθαρο δεδομένο είναι το σεξ. Έχουμε δημιουργήσει ένα τελετουργικό, ένα σπουδαίο τελε­τουργικό γάμου, απλά και μόνο για να κρύψουμε αυτό το γε­γονός. Γιατί; Γιατί υπάρχει ένα ταμπού μόνο γι’ αυτά τα δύο πράγματα; Αυτά τα δύο συνδέονται βαθιά. Ο λόγος για τη σχέση τους είναι αυτός: Πρώτον, γεννιέστε από το σεξ· η γέννηση είναι σεξ. Και η γέννηση και ο θάνατος είναι δύο πόλοι ενός πράγματος. Στη γέννησή σας, ο θάνατος είναι κρυμμένος. Αυτός είναι ο λόγος που ο άνθρωπος απέκτησε επίγνωση της βαθιάς σχέσης ανά­μεσα στο σεξ και στον θάνατο. Ο θάνατος δεν μπορεί να συμ­βεί χωρίς σεξ όπως ακριβώς και η γέννηση δεν μπορεί να συμ­βεί χωρίς σεξ. Μπορεί να αναρωτιέστε… Υπάρχουν οργανισμοί -αμοι­βάδες και άλλα βακτήρια- που δεν γεννιούνται από το σεξ αλ­λά από έναν απλό διαχωρισμό. Οι αμοιβάδες μεγαλώνουν και τρέφονται. Φτάνουν σε ένα συγκεκριμένο σημείο στο οποίο το σώμα χωρίζεται στα δύο, επειδή γίνεται τόσο μεγάλο ώστε τώρα η αμοιβάδα δεν μπορεί να κουνηθεί. Μετά τα δύο σώ­ματα μεγαλώνουν και χωρίζονται στα τέσσερα. Δεν υπάρχει σεξ, μονάχα απλός διαχωρισμός. Γι’ αυτό η αμοιβάδα θεωρεί­ται αθάνατη. Η αμοιβάδα δεν πεθαίνει ποτέ. Αν υπάρχει συνε­χής παροχή τροφής, η αμοιβάδα δεν πεθαίνει ποτέ. Δεν χρει­άζεται να πεθάνει, επειδή δεν υπάρχει σεξ. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να γίνει αθάνατος εκτός κι αν βρούμε κάτι που αλλάξει την όλη διαδικασία της αναπαραγωγής. Αν ένας άνθρωπος μπορεί να γεννηθεί χωρίς σεξ, δεν θα πεθάνει ποτέ. Ο θάνατος είναι μέρος του σeξ όπως ακριβώς είναι και η γέννηση μέρος του σεξ. Αυτό μπορεί να γίνει κατανοητό και με έναν άλλον τρόπο. Εκείνοι που έχουν γοητευτεί και παθιαστεί περισσότερο με την έννοια της αθανασίας, όλες εκείνες οι παραδόσεις που έχουν προσπαθήσει με κάποιον τρόπο να κάνουν τον άνθρωπο αθάνατο, ήταν πάντοτε ενάντια στο σeξ. Η Γιόγκα, και κυρίως η Χάθα Γιόγκα, έχει προσπαθήσει βαθιά να βρει μεθόδους για να παρατείνει τη ζωή. Αυτός είναι ο λόγος που η Χάθα Γιόγκα είναι εναντίον του σεξ. Η Χάθα Γιόγκα λέει ότι αν θέλεις να παρατείνεις τη ζωή, μην προχωράς στο σεξ, επειδή το σεξ φέρνει τον θάνατο πιο κοντά. Όμως έχετε ήδη γεννηθεί, επομένως έχετε ήδη αναμιχθεί με το σεξ. Είτε καταπιέζετε το σεξ, είτε το εκφράζετε, δεν θα έχει και μεγάλη διαφορά. Έχετε ήδη προσχωρήσει σε μια πλευ­ρά. Η άλλη θα ακολουθήσει. Το σεξ και ο θάνατος σχετίζονται βαθιά και με μια άλλη έννοια. Σε μια βαθιά σεξουαλική πράξη, νιώθετε ένα συγκεκρι­μένο θάνατο, λες και δεν υπάρχετε πια. Αν έχετε βυθιστεί στην πράξη ολοκληρωτικά, έχετε συγχωνευτεί. Η ατομική σας οντό­τητα εξαφανίζεται και μια μεγαλύτερη δύναμη από εσάς ανα­λαμβάνει τα ηνία. Η σεξουαλική πράξη ξεκινάει ως μια εκού­σια πράξη, αλλά δεν τελειώνει ποτέ ως μια εκούσια πράξη. Φτάνει ένα σημείο στο οποίο ο εκούσιος μηχανισμός σας κυ­ριεύεται από το ακούσιο. Φτάνει ένα σημείο, στο οποίο ο συ­νειδητός σας νους καταρρέει και τα ηνία αναλαμβάνει το ασυ­νείδητο. Φτάνει ένα σημείο, στο οποίο ο εγωισμός σας δεν μπορεί να υπάρξει και ο μη εγωισμός έχει τον έλεγχο. Νιώθετε έναν ξαφνικό θάνατο του εγωισμού- νιώθετε ότι πεθαίνετε. Γι’ αυτό οι άνθρωποι που είναι πολύ εγωιστές δεν μπορούν να πετύχουν τον σeξουαλικό οργασμό. Δεν μπορούν να αφεθούν- δεν μπορούν να επιτρέψουν στο ασυνείδητό τους να πά­ρει τα ηνία. Παραμένουν σε επίγνωση και προσπαθούν να ελέγξουν την όλη διαδικασία. Έτσι δεν μπορούν να πετύχουν ένα βαθύ σεξουαλικό οργασμό. Όσο πιο πολιτισμένος γίνεται ο άνθρωπος, τόσο μικρότερη πιθανότητα υπάρχει για οργασμό. Η μακάρια στιγμή κατά την οποία ο εγωισμός σας χάνεται και συγχωνεύεστε με την ύπαρξη είναι ένα είδος θανάτου: θάνατος του εγωισμού, θάνατος του συνειδητού, θάνατος της ατομικότητάς σας. Γι’ αυτό εκείνοι που φοβούνται το σeξ θα φοβούνται τον θάνατο και εκείνοι που φοβούνται τον θάνατο θα φοβούνται το σεξ. Υπάρχει ο φόβος ότι «μπορεί να χαθώ. Πώς θα είμαι σίγουρος ότι θα μπορέσω να γυρίσω;» Είναι αβέβαιο. Ποιος ξέρει αν θα γυρίσετε ή αν θα συνεχίσετε αδιάκοπα, και θα εξα­φανιστείτε εντελώς; Ο ίδιος φόβος υπάρχει και στον διαλογισμό. Θα είναι και πάλι ένας βαθύς οργασμός, παρόμοιος με πολλούς τρόπους με έναν σεξουαλικό οργασμό. Κατά μία έννοια, ακριβώς ο ίδιος. Η σύγχρονη ψυχολογία, ειδικότερα η ψυχολογία του Γιούνγκ, ανακάλυψε μια έννοια, μια πολύ παλιά ταντρική έννοια. Η Τάντρα λέει ότι κάθε άνδρας και κάθε γυναίκα είναι αμφισεξουαλικοί. Κανένας άνδρας δεν είναι απλά άνδρας. Κατά κάποιον τρόπο, είναι και γυναίκα. Και καμία γυναίκα δεν είναι απλά γυναίκα. Βαθιά μέσα της, υπάρχει κρυμμένος και ένας άνδρας. Έτσι κάθε άτομο, άνδρας ή γυναίκα, είναι αμφισεξουαλικό. Το αντίθετο φύλλο είναι κρυμμένο βαθιά μέσα του. Στο βαθύ διαλογισμό, συμβαίνει ένας σεξουαλικός οργα­σμός – όχι με κάποιον έξω από εσάς, αλλά με τον δικό σας αντίθετο πόλο μέσα σας. Συναντιέστε εκεί: η εσωτερική σας γυναίκα και ο εσωτερικός σας άνδρας συναντιούνται. Η συ­νάντηση είναι πνευματική, όχι σωματική. Διεισδύουν ο ένας στον άλλον, γιν και γιανγκ. Διεισδύουν ο ένας στον άλλον, γίνονται ένα, συγχωνεύονται. Ο διαλογισμός είναι ένας βαθύς σeξουαλικός οργασμός ανάμεσα στους δύο αντίθετους πόλους σας. Ο ίδιος φόβος έρχεται ξανά. Αν βυθιστείτε στον διαλογισμό, μια ’μέρα, αργά ή γρήγορα, θα μάθετε ότι τώρα έχει έρθει η τελευταία στιγμή. Θα λάβει χώρα ο θάνατος: «Τώρα θα πεθάνω». Σας κυριεύει ο φόβος. Σε αυτόν τον φόβο μπορεί να επιστρέψετε. Αν επιστρέψετε, έχετε χάσει μια σπουδαία ευκαιρία που έρχεται μόνο σπάνια, πολύ σπάνια. Περνούν πολλές ζωές μέχρι να έρθει αυτή η σπά­νια στιγμή κατά την οποία μπορείτε να νιώσετε έναν βαθύ ορ­γασμό μέσα σας. Η εσωτερική γυναίκα και ο εσωτερικός άνδρας συναντιούνται’ τα δύο αντίθετά σας διεισδύουν το ένα στο άλλο, γίνονται ένα. Είστε στη στιγμή κατά την οποία μπο­ρείτε να γίνετε ένα. Όμως ο φόβος θα είναι εκεί, επειδή ο εγω­ισμός θα χαθεί. Εσείς όπως γνωρίζετε τον εαυτό σας, την ει­κόνα σας, θα χαθείτε. Ένα νέο ον, που δεν σχετίζεται καθόλου με το παλιό, αποκομμένο από το παλιό, θα είναι εκεί. Όμως θα πεθάνετε, με όλο σας το παρελθόν. Έρχεται ο φόβος. Ο θάνατος συναντάται στον διαλογισμό και ο θάνατος συναντάται στον σεξουαλικό οργασμό. Αν όμως μπορείτε να συ­ναντήσετε αυτούς τους θανάτους, θα γίνετε ικανοί να συνα­ντήσετε και τον απόλυτο θάνατο: τον θάνατο του εγωισμού. Και χωρίς φόβο. Από τη στιγμή που θα ξέρετε ότι μπορείτε να χάσετε τον εαυτό σας και ωστόσο μπορείτε να υπάρχετε, από τη στιγμή που θα μάθετε ότι η απώλεια δεν είναι πραγματική απώλεια αλλά κέρδος, από τη στιγμή που θα μάθετε ότι η συγ­χώνευση δεν είναι θάνατος αλλά αιώνια ζωή – από τη στιγμή που θα το ξέρετε, δεν υπάρχει θάνατος για εσάς. Το σώμα σας θα πεθάνει, όλα όσα έχετε θα πεθάνουν, όμως εσείς -το είναι σας, η βάση της ύπαρξής σας- είναι αιώνια. Και αυτό είναι καλό. Αν μπορέσετε να βιώσετε τον θάνατο στο σεξ, το ίδιο το σεξ γίνεται πνευματικό· γίνεται διαλογι­σμός. Όταν το γνωρίσετε με την εξωτερική γυναίκα ή με τον εξωτερικό άνδρα, με τον αγαπημένο ή με τον εραστή σας, θα είναι εύκολο να προχωρήσετε στον διαλογισμό και να δημι­ουργήσετε το ίδιο φαινόμενο μέσα σας, το οποίο έχετε γνωρί­σει απ’ έξω. Μπορεί κανείς να το δημιουργήσει κατ’ ευθείαν και στην εσωτερική σφαίρα. Θα είναι δύσκολο, όμως μπορεί να δημιουργηθεί. Όταν θα έχει δημιουργηθεί και θα έχετε γνωρίσει μια βαθιά συνάντηση, μια βαθιά επικοινωνία μέσα στους δύο αντίθετους πόλους σας, το εξωτερικό σεξ θα εξαφανιστεί. Είναι απλά ένα υποκατάστατο γι’ αυτό το εσωτερικό σεξ. Αποκαλώ αυτό το εσωτερικό σεξ διαλογισμό. Είστε μόνοι, σε έναν βαθύ οργασμό με τον αντίθετο πόλο σας. Όπου μπορείτε να νιώσετε τον θάνατο, νιώστε τον. Μην δραπετεύετε. Ο θάνατος είναι όμορφος· ο θάνατος είναι το με­γαλύτερο μυστήριο, πιο μυστηριώδης από τη ζωή. Μέσα από τη ζωή μπορείτε να κερδίσετε τον κόσμο, τον μάταιο κόσμο – χωρίς νόημα, χωρίς αξία. Μέσα από τον θάνατο μπορείτε να κερδίσετε το αιώνιο. Ο θάνατος είναι η πόρτα. Ο Σωκράτης πέθαινε- του είχε δοθεί δηλητήριο. Το πρόσωπό του έδειχνε εκστασιασμένο. Οι φίλοι του τον ρώτησαν, «Σωκράτη, σε λίγα λεπτά θα πεθάνεις. Γιατί δείχνεις τόσο χα­ρούμενος, τόσο μακάριος; Δεν έχουμε ξαναδεί κανέναν να πε­θαίνει με ένα τόσο μακάριο πρόσωπο, με τόσο εκστασιασμένα μάτια. Τί γίνεται; Τί σου συμβαίνει;» Ο Σωκράτης είπε, «Μπαίνω στον θάνατο, στο μεγαλύτερο μυστήριο. Η ζωή πριν από αυτόν δεν είναι τίποτε. Μπροστά μου ανοίγεται το άγνωστο, το απεριόριστο, το αχαρτογράφητο. Είμαι σε ένα μεγάλο ταξίδι. Χάνω τον εαυτό μου, αλλά κερ­δίζω όλο το σύμπαν, όλη την ύπαρξη». Μην φοβάστε τον θάνατο. Ο φόβος του θανάτου, σάς εμπο­δίζει να βιώσετε όλες τις βαθιές εμπειρίες: της αγάπης, του διαλογισμού, της έκστασης. Απόσπασμα από το βιβλίο του OSHO » Το σεξ μετράει «, εκδόσεις Ενάλιος





5/20/2018

Πόσο μεγάλη επίδραση έχει στη ζωή μας η σχέση με τους γονείς μας.

Image result for parents
Για να μάθω να εκτιμώ τον εαυτό μου δε φτάνει μόνο να αισθανθώ πως κάποιος τρίτος με εκτιμά. Πρέπει, επιπλέον, αυτός ο τρίτος να αισθάνεται ότι αξίζει ο ίδιος, και να τον θεωρώ κι εγώ αξιόλογο. Τι να την κάνω την εκτίμηση κάποιου που δεν αξίζει ή δεν αισθάνεται ο ίδιος πως αξίζει;Όποτε μιλάω γι’ αυτό το θέμα, μου έρχεται στο μυαλό μια ιστορία που αποφεύγω συνήθως να τη λέω δημοσίως γιατί το περιεχόμενό της είναι πολύ σκληρό. Σήμερα όμως που συζητάμε την ξαναθυμήθηκα κι αποφάσισα να τη μοιραστώ μαζί σου, γιατί συμβολίζει κάτι που δεν μπορεί να συμβεί αν δεν πληρώσει κάποιος ένα πολύ ακριβό τίμημα, αλλά και γιατί δείχνει καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη πόσο μεγάλη επίδραση έχει στη ζωή μας η σχέση με τους γονείς μας.» Πάει καιρός που ζούσε σ’ ένα μικρό χωριό της Ανατολής ένας άντρας με τέσσερις γιους. Τη στιγμή που εκτυλίσσεται αυτή η ιστορία, ο μικρότερος ήταν γύρω στα τριάντα, ενώ τ’ αδέλφια του 35, 37 και 40 χρόνων. Ο πατέρας είχε μόλις περάσει τα εξήντα, επειδή όμως την εποχή εκείνη το προσδόκιμο ζωής ήταν γύρω στα 40 χρόνια, στην ουσία ήταν ένας ηλικιωμένος με όλα τα προβλήματα της γεροντικής ηλικίας. Το μυαλό του, το σώμα, οι σφιγκτήρες, η ικανότητά του να τα καταφέρνει μόνος του… τίποτα δε λειτουργούσε καλά σ’ αυτόν τον άνθρωπο. Μια μέρα ο μικρότερος γιος παντρεύεται και φεύγει από το σπίτι, οπότε δημιουργείται ένα μεγάλο πρόβλημα: ο πατέρας μένει μόνος. Η μητέρα έχει πεθάνει στην τελευταία γέννα και τα μεγαλύτερα αδέλφια είναι ήδη παντρεμένα. Κατά συνέπεια, τώρα δεν υπάρχει κανείς για ν’ αναλάβει τον ηλικιωμένο άνθρωπο, και το χειρότερο είναι ότι, την εποχή που μιλάμε, δεν υπάρχουν οίκοι ευγηρίας ούτε λεφτά για να πληρώσουν κάποιον να τον φροντίζει. Τα παιδιά αρχίζουν να νιώθουν ότι, παρόλη την αγάπη που του έχουν, ο πατέρας τους αποτελεί πρόβλημα. Δεν μπορεί κανένα από τα παιδιά να τον πάρει στο σπίτι να ζήσει μαζί του και να τον φροντίζει. Άρα, βρίσκονται αντιμέτωποι μ’ ένα πραγματικά σοβαρό πρόβλημα. Η ουσία της ιστορίας αρχίζει όταν τα παιδιά μαζεύονται για να συζητήσουν ποιο θα είναι το μέλλον του πατέρα τους. Κάποια στιγμή σκέφτονται ότι θα μπορούσαν να τον παίρνουν στο σπίτι τους με τη σειρά, αμέσως όμως καταλαβαίνουν ότι αυτή δεν είναι επαρκής λύση και, εκτός των άλλων, θα είχε σοβαρές συνέπειες στη ζωή όλων τους. Και τότε, χωρίς καλά καλά να το καταλάβουν, αρχίζουν να σκέφτονται ότι το καλύτερο που θα μπορούσε να συμβεί, θα ήταν ο πατέρας τους να πεθάνει. Παρά τον ψυχικό πόνο που τους δημιουργεί η συνειδητοποίηση αυτή, σημειώνουν αμέσως ότι δεν μπορούν να περιμένουν άπρακτοι να συμβεί το μοιραίο, καθώς ο πατέρας τους θα μπορούσε να ζήσει πολλά χρόνια ακόμη σ’ αυτήν την κατάσταση. Σκέφτονται, επίσης, ότι κανένας τους δεν μπορεί ν’ αντέξει αυτήν την καθυστέρηση. Και τότε, μυστηριωδώς, ένας τους έχει μια ιδέα: ίσως το μόνο που πρέπει να κάνουν είναι να περιμένουν να έρθει ο χειμώνας και ν’ αποτελειώσει αυτός τον πατέρα τους. Να γίνει, δηλαδή, όπως το φαντάζονται: να μπουν στο δάσος μαζί του, αυτός να χαθεί, και το κρύο με τους λύκους να αναλάβουν τα υπόλοιπα…     Τους θλίβει αυτή η προοπτική, ωστόσο αναγνωρίζουν ότι κάτι πρέπει να κάνουν για το μέλλον και τη ζωή τους. Αποφασίζουν λοιπόν να φροντίζουν τον πατέρα τους εναλλάξ, αλλά μόνο μέχρι να έρθει ο χειμώνας. Μετά την πρώτη έντονη χιονόπτωση, τα τέσσερα αδέλφια συγκεντρώνονται ξανά στο σπίτι και λένε στον πατέρα τους: «Έλα, πατέρα, πάμε να ντυθείς γιατί θα βγούμε.» «Θα βγούμε; Με τέτοιο χιόνι;» ρωτάει εκείνος απορημένος. Οι γιοί του, όμως, απαντάνε: «Ναι, ναι, έλα, πάμε.» Ο καημένος ο πατέρας ξέρει ότι το μυαλό του δε δουλεύει καλά τελευταία, κι έτσι αναγκάζεται να υπακούσει σ’ αυτό που του λένε τα παιδιά του. Τον ντύνουν, του φοράνε —τι ειρωνεία!— ένα ζεστό παλτό, και παίρνουν κι οι πέντε τον δρόμο για το δάσος. Μόλις φτάνουν εκεί, αρχίζουν να ψάχνουν ένα μέρος για να τον αφήσουν και να εξαφανιστούν γρήγορα. Προχωρούν στο δάσος, όλο και πιο βαθιά, ώσπου κάποια στιγμή φτάνουν σ’ ένα ξέφωτο. Αναπάντεχα, ακούνε τον πατέρα τους να λέει: «Εδώ είναι.» «Τι; Ποιο;» ρωτάνε έκπληκτοι οι γιοι του. «Εδώ είναι» λέει ξανά. Ο πατέρας ασφαλώς δεν είχε αρκετή πνευματική διαύγεια για να καταλαβαίνει τι συνέβαινε, κι εκείνοι είχαν προσέξει πολύ να μην τους ξεφύγει τίποτα… Σε τι αναφερόταν λοιπόν ο γέρος; «Εδώ, εδώ. Αυτό εδώ είναι το μέρος…» επιμένει εκείνος, ιδρωμένος και με τα μάτια του να έχουν πεταχτεί έξω από τις κόγχες τους. Τότε κι οι γιοι του τον ρωτάνε: «Ποιο μέρος, πατέρα; Για τι πράγμα μιλάς;» Κι ο γέρος τους απαντά: «Εδώ είναι το μέρος όπου, πριν από είκοσι πέντε χρόνια, εγκατέλειψα τον πατέρα μου». «Τρέχουν τα μάτια μου… Πολύ σκληρό. Τώρα καταλαβαίνω γιατί δεν τη διηγείσαι δημοσίως αυτήν την ιστορία.» «Καλώς ή κακώς, αυτήν την επίδραση έχει η διαπαιδαγώγηση: αποκτούμε την τάση να συμπεριφερόμαστε στους γονείς μας όπως εκείνοι μας έμαθαν με τη συμπεριφορά τους απέναντι στους δικούς τους γονείς, και με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, τα παιδιά μας θα κάνουν σ’ εμάς τα ίδια που είδαν να κάνουμε κι εμείς στους γονείς μας. «Μεταδίδοντας στα παιδιά μας τη συναισθηματική ικανότητα της αγάπης, της φροντίδας και της στήριξης των δικών μας γονιών, τους έχουμε διδάξει αυτήν την ίδια ικανότητα· τους την έχουμε μάθει. Ωστόσο, αν πηγαίνω σπίτι και λέω: “Πότε θα ’ρθει η ώρα να πεθάνει ο γέρος μου”, κάποια μέρα θα περάσει κι απ’ το μυαλό του δικού μου γιου η ιδέα να μ’ εγκαταλείψει στο δάσος. Κι αυτό επαναλαμβάνεται με κάθε μήνυμα που στέλνουμε. Αν ζω λέγοντας μέσα μου πως δουλεύω σε μια δουλειά που δεν μου αρέσει, πως η ζωή είναι απαίσια, πως δεν αξίζω τίποτα, πως έχω βαρεθεί να είμαι όπως είμαι… αν ζω χωρίς αυτοσεβασμό και ντρέπομαι για τα λίγα που έχω πετύχει, εγκλωβισμένος στη ζωή που κάνω με χαμηλή αυτοεκτίμηση… πώς θα καταφέρω ο γιος μου (που είναι ο γιος κάποιου που δεν αξίζει) να νιώθει πως αξίζει; Μόνο αυτός που αισθάνεται πως αξίζει, μπορεί να δώσει στους απογόνους του να καταλάβουν τι σημαίνει να νιώθεις πως αξίζεις. Κάτι ανάλογο συμβαίνει αν πρέπει ν’ αναζητήσω την εκτίμηση έξωθεν, στην περίπτωση που δεν είχα την τύχη να γεννηθώ σ’ ένα περιβάλλον όπου ο πατέρας και η μητέρα μου ένιωθαν να αξίζουν, εξυψώνοντάς με κι εμένα. Σ’ αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να βρω ανθρώπους ικανούς να δίνουν και να παίρνουν αγάπη, ανθρώπους που είναι περήφανοι γι’ αυτό που είναι κι έχουν το θάρρος να πρωταγωνιστήσουν στη ζωή τους. Από το βιβλίο του Jorge Bucay «Από την Αυτοεκτίμηση στον Εγωϊσμό»

5/19/2018

Βρήκα τον εαυτό μου, όταν έπαψα να ασχολούμαι με την γνώμη των άλλων

Image result for lady
Δεν το ξέρουν πολλοί. Πριν μερικά χρόνια είχα πάθει κατάθλιψη. Ήρθε λίγο μετά τα μωρά μου, λίγο μετά την “αποτυχία” μου ως επαγγελματίας, λίγο μετά την οικονομική καταστροφή μου… Δεν το ξέρουν πολλοί… Με θεωρούσαν κυκλοθυμική, εσωστρεφή, μονόχνωτη, αντικοινωνική. Οι πιο ευγενικοί με χαρακτήριζαν κομψά ως “ιδιαίτερη”. Απασχολημένοι πολύ οι άνθρωποι να κρίνουν, δεν μπορούσαν να διακρίνουν. Κι εγώ ένιωθα πως ήμουν ένα τίποτα, πως δεν άξιζα τίποτα. Δεν ήμουν καλή ως μητέρα, δεν ήμουν καλή ως σύζυγος, δεν ήμουν καλή ως επαγγελματίας, δεν ήμουν καλή ως γυναίκα. Δεν ήμουν όμορφη αρκετά, δεν ήμουν έξυπνη αρκετά, δεν ήμουν επιτυχημένη αρκετά, δεν ήμουν θελκτική αρκετά, δεν ήμουν… δεν ήμουν… Ήμουν ένα φάντασμα της ύπαρξής μου που σερνόταν από τον καναπέ στο κρεβάτι και από το τραπέζι στο μπάνιο, μια εξαθλιωμένη φιγούρα που είχε παραιτηθεί. Ήμουν στο pick της ζωής μου και είχα χάσει ό,τι είχα φτιάξει μέχρι τότε. Δεν ήταν και λίγο. Όμως, έπρεπε να βρω το δρόμο μου έξω απ’ αυτό. Μόνο εγώ μπορούσα να το κάνω. Και τον βρήκα! Μου πήρε χρόνο, αλλά τον βρήκα μόλις συνειδητοποίησα πως από εμένα εξαρτώνται όλα! Διέλυσα τις αμφιβολίες για τον εαυτό μου, για το ποια είμαι, για το τι αξίζω, όταν έπαψα να ακούω τη γνώμη των άλλων. Εγκατέλειψα αυτόν τον πιεστικό ενήλικα που όλο ζήταγε, ζήταγε, ζήταγε και πιεζόταν πολύ να πετύχει, να είναι “κάποιος” … Κι αν διαβάζεις τώρα αυτές τις γραμμές και αναγνωρίζεις κάπου τον εαυτό σου, σου λέω αυτή τη στιγμή να πάρεις δυο λεπτά, να σταθείς απέναντι σε ένα καθρέφτη και να του πεις με τον πιο σταθερό και τρυφερό σου τόνο: ΑΞΙΖΩ ΑΞΙΖΩ ΝΑ ΜΕ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΑΞΙΖΩ ΝΑ ΝΙΩΘΩ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ ΑΞΙΖΩ ΝΑ ΑΓΑΠΗΘΩ Μην αφήσεις να περάσει ούτε μια στιγμή που να σκεφτείς ή να νιώσεις ή να φερθείς στον εαυτό σου σαν να αξίζει κάτι λιγότερο από τα πάντα. Επειδή κάποιος δε σου έδωσε αρκετά, δε σημαίνει πως δεν Αξίζεις τα πάντα! ΑΞΙΖΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ Μην αφήσεις την αξία σου να εξαρτηθεί από τη γνώμη των άλλων. Πες στον εαυτό σου ΑΞΙΖΩ. Κι αν δεν σε πίστεψαν, κι αν σε κακομεταχειρίστηκαν πες στον εαυτό σου ΑΞΙΖΩ να με εκτιμούν και να με σέβονται. Η αξία σου δεν εξαρτάται από τη γνώμη άλλων, αλλά από εσένα και μόνο από τη δική σου κρίση. Μην αφήνεις κανέναν να σε επηρεάσει. Μην αφήνεις τον κόσμο να σε κάνει να πιστέψεις πως δεν αξίζεις. Η κριτική τους δεν ισχύει, η γνώμη τους δεν ισχύει. Μη ζεις μια ζωή προσπαθώντας να ευχαριστήσεις ανθρώπους που έχουν μόνο σκοπό της ζωής τους να μην ευχαριστούνται με τίποτα. Πες στον εαυτό σου ΑΞΙΖΩ. Μετά από την όποια απόρριψη ΑΞΙΖΩ Μετά από όλες τις ουλές ΑΞΙΖΩ Μετά από ότι με κράτησε από το να με αγαπήσω ΑΞΙΖΩ Μην αφήσεις ούτε μια μέρα να περάσει χωρίς να αγαπήσεις αυτό που είσαι, χωρίς να νιώσεις ευγνωμοσύνη για αυτό που είσαι. Με τις ατέλειες και τις ομορφιές σου, ΕΙΣΑΙ ΕΝΑΣ ΥΠΕΡΟΧΟΣ, ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Πραγματικά Μ Ο Ν Α Δ Ι Κ Ο Σ ! “Πάντα θα πιστεύεις πως είσαι κάτι λιγότερο αν ακούς τις γνώμες των άλλων να σου λένε τι πρέπει να φτιάξεις στον εαυτό σου”. Κάν’ το. Κάνε αυτή την αλλαγή και θα με θυμηθείς. Κάν’ την να συμβεί πραγματικά. Να την νιώσουν τα κύτταρά σου αν θες να ζεις τη δική σου ζωή, όχι ένα αντίγραφο κάποιων προτύπων. Όσο για μένα, σήμερα είμαι εδώ, κοιτώ το φθινόπωρο να απλώνεται έξω απ’ το παράθυρό μου, παίζω με τα παιδιά μου σε ένα μικρό αλλά ζεστό σπίτι, απολαμβάνω το τσάι μου με τζίντζερ και σχεδιάζω τη ζωή μου απ’ την αρχή. Μεγαλώνω μαζί τους το παιδί μέσα μου. Κάθε στιγμή της ζωής είναι ένα ζαχαρωτό που θέλω να το κάνω δικό μου, να το φάω λαίμαργα, να πασαλειφτώ, να κολλήσουν τα χέρια και το στόμα απ’ τη γλύκα. Κι ότι πιάνω να γλυκαίνεται…Της Ευαγγελίας Βασιλείου.

5/18/2018

Ο κόσμος είναι όπως τον ονειρεύεσαι. Είναι ένας καθρέπτης. Εκεί έξω, βρίσκεις το δικό σου κόσμο

Image result for GOD LOVEΤα παρακάτω αποσπάσματα προέρχονται από το διάσημο βιβλίο του Stefano Ellio D’ Anna «Η Σχολή των Θεών» που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Ελφίλ. Ο Έλιο Ντ’ Άννα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νάπολη. Εκεί σπούδασε και Οικονομικά. Τις σπουδές του στα Νομικά διέκοψε η τεράστια επιτυχία του στη μουσική, όπου συνεργάστηκε με Άγγλους και Αμερικανούς συνθέτες και σκηνοθέτες, όπως ο Luis Bakalov, Carlos Santana, κ.ά.
Το 1976 είχε τη σημαντικότερη συνάντηση της ζωής του, με τον Κουμάρ Γκος Τσινμόυ, όπου πλέον η ζωή του πήρε καθαρά πνευματικό χαρακτήρα, χωρίς να σταματήσει τις μουσικές και αθλητικές του δραστηριότητες. Οι ιδέες του περί της αξίας του Ανθρώπου ως προτύπου, κατέληξαν στην ενασχόλησή του με τη συγγραφή βιβλίων. Για την προώθηση των ιδεών αυτών ίδρυσε το 1994 το European School of Economics, με έδρα αρχικά το Λονδίνο και στη συνέχεια στην Ιταλία (Ρώμη – Μιλάνο – Φλωρεντία), με πρόεδρο τον ίδιο. Το 2000 έγραψε το θρυλικό μυθιστόρημα «Η Σχολή των Θεών», όπου έχει συμπεριλάβει όλες τις ιδέες του περί της ανεκτίμητης αξίας της ανθρώπινης ζωής. Το βιβλίο έγινε Μπεστ Σέλλερ και έχει μεταφραστεί και κυκλοφορεί σε πάνω από 15 γλώσσες, ανά τον κόσμο. Όσοι το έχουν διαβάσει γνωρίζουν ότι περιέχονται αρκετές ενδιαφέρουσες, ενίοτε και προκλητικές απόψεις. Συγκεντρώσαμε κάποιες από τα καλύτερα αποσπάσματα και σας τις παρουσιάζουμε. Ασχέτως με το εάν συμφωνείτε ή όχι με αυτές τις δηλώσεις, το σίγουρο είναι ότι αποτελούν τροφή για σκέψη. – Τρώγε λιγότερο, ονειρέψου περισσότερο. Κοιμήσου λιγότερο, ανέπνεε περισσότερο. Πέθαινε λιγότερο και ζήσε για πάντα. – Μια πραγματική βελτίωση προϋποθέτει μια αλλαγή στο Είναι. Πραγματική βελτίωση σημαίνει εξέλιξη ή ανάπτυξη προς την ενότητα του Είναι, που είναι το αποτέλεσμα ενός νέου τρόπου σκέψης και της εγκατάλειψης της παλιάς, θνητής νοοτροπίας. – Το να σκέφτεσαι είναι το πεπρωμένο. Όσο πιο υψηλές οι σκέψεις μας, τόσο πιο σπουδαία η ζωή μας. Για να μπορέσουμε να επιλέξουμε τη ζωή, πρέπει να επιλέξουμε τη σκέψη ότι, ο θάνατος δεν είναι ακατανίκητος. Έτσι, πρέπει να βρούμε τις αρχές της ζωτικότητας, της μακροζωίας και της αιωνιότητας, μέσα στο Είναι μας. – Το απρόσμενο έχει πάντα ανάγκη, μακράς προετοιμασίας. – Οι πραγματικοί πολεμιστές δεν μάχονται για κυριαρχία ή για επιβολή πάνω στους άλλους. Δεν μάχονται για δόξα ούτε για κατοχή ή υλική απολαβή αλλά για το μόνο πράγμα που έχει πραγματική αξία: την εσωτερική τους απελευθέρωση. – Εμείς, μπορούμε να δούμε μόνο αυτό που είμαστε. – Εάν ένας κλέφτης συναντούσε έναν άγιο, θα έβλεπε μόνο τις τσέπες του. -Πρέπει να μάθουμε να ανατρέπουμε την οπτική μας. Όλα αυτά που οι άνθρωποι συνήθως κατανοούν ως δυσκολίες και συμφορές, όλα αυτά που καταριούνται, όλα αυτά που προσπαθούν πάση θυσία να αποφύγουν, στην πραγματικότητα είναι το πιο πολύτιμο υλικό για να μετατρέψουν την ψυχολογία του θανάτου, σε μια ψυχολογία ζωής. -Ο κόσμος είναι η αντανάκλασή σου. Αναποδογύρισε τις πεποιθήσεις σου και ο κόσμος, σαν μια σκιά, θα ακολουθήσει. Η πραγματικότητα θα πάρει τη μορφή μιας νέας αντίληψης. -Για να αλλάξεις, θα πρέπει να πολεμήσεις τον προγραμματισμό σου. Θα πρέπει να ανατρέψεις την οπτική σου. Μόνο έτσι, μέσα από μια πολυετή εργασία, θα μπορέσεις να αλλάξεις το πεπρωμένο σου. -Το παρελθόν θα πρέπει να το ευλογούμε, να το θεραπεύουμε. Μπες σε κάθε πτυχή. Φώτισε κάθε γωνιά. Μετέτρεψέ το, μέσα από μια νέα αντίληψη. Το παρελθόν σου θα θεραπευτεί όταν σταματήσεις να τρέφεις ανησυχίες, αμφιβολίες και φόβους. Αυτή είναι η πραγματική σημασία της εσωτερικής συγχώρεσης. -Ο φόβος, η οδύνη, το άγχος, δεν είναι το αποτέλεσμα αλλά η αιτία όλων των προβλημάτων μας. Το χάος που ο κάθε άνθρωπος έχει μέσα του, η κόλασή του, προβάλλεται στον κόσμο με τη μορφή βεντέτας, διακρίσεων και πολέμων μεταξύ φυλών, ιδεολογιών, πιστεύω, θρησκειών. -Υπάρχει ένας χώρος όπου σκέψεις, αισθήματα, συναισθήματα, πράξεις και γεγονότα, είναι καταγραμμένα για πάντα και μετά από χρόνια, μπορούμε να τα ανακαλύψουμε, όπως τα πράγματα που έχουμε στοιβαγμένα στη σοφίτα, φαινομενικά αδρανή, απροστάτευτα. Στην πραγματικότητα, αυτά συνεχίζουν να δραστηριοποιούνται και να ρυθμίζουν, όλη μας τη ζωή. Εκεί, πρέπει να επιστρέψεις. -Το παρελθόν ενός καθημερινού ανθρώπου, ενός ανθρώπου που ακόμη δεν έχει κάνει ούτε τα πρώτα βήματα προς την ενότητα του Είναι, παραμένει διεσπαρμένο με προσχήματα. Αυτά, τον γραπώνουν, στην παραμικρή του προσπάθεια να διεισδύσει και να πραγματοποιήσει αλλαγές. -Είναι πολύ δύσκολο για έναν άνθρωπο να παρατηρήσει τον εαυτό του, να αντιστρέψει την κατεύθυνση της προσοχής του. Η αυτοπαρατήρηση, είναι μόνο η αρχή της ονειρικής τέχνης. -Η εσωτερική συγχώρεση είναι μια επιστροφή στον εαυτό μας, είναι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο γεννηθήκαμε. Οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να διακόψουν ποτέ αυτή τη θεραπευτική διαδικασία. -Το να σκύβεις στο βάρος των δυσάρεστων καταστάσεων, των συμφορών και να τις παίρνεις πολύ στα σοβαρά, σημαίνει ότι ενδυναμώνεις την πένθιμη περιγραφή του κόσμου, διαιωνίζοντας τα γεγονότα του. Εάν ένας άνθρωπος αλλάξει τη στάση του απέναντι σε ό,τι του συμβαίνει, με τον καιρό, θα μεταβληθεί η ίδια η φύση των γεγονότων που του συμβαίνουν. -Ποτέ, κανείς δεν μπορεί να κυριαρχήσει πάνω στους άλλους. Η ιδέα να κυριαρχήσεις πάνω στους άλλους είναι μια αυταπάτη… Μια προκατάληψη της γηραιάς, συγκρουόμενης, αρπακτικής, ηττημένης ανθρωπότητας. -Οι άνθρωποι, από τα πρώτα τους χρόνια, διαπαιδαγωγήθηκαν ώστε να ζουν στις πιο απομονωμένες περιοχές του εαυτού τους. Όταν βρίσκονται μπροστά σε μια πολύ μεγάλη ιδέα ή σε οτιδήποτε υπερβαίνει τα όρια της άποψής τους, την αντικρούουν και προσπαθούν να τη μικρύνουν, για να χωρέσει στη μικροσκοπική τους συνείδηση. -Φτώχεια σημαίνει να μη βλέπεις τα όριά σου. Το να είσαι φτωχός σημαίνει ότι παραιτήθηκες από το δικαίωμά σου να είσαι δημιουργός, με αντάλλαγμα μια δουλειά που δεν αγαπάς, που δεν επέλεξες. -Η δύναμη του ανθρώπου είναι να εξουσιάζει τον εαυτό του και την ίδια στιγμή, να παραδίδεται στον εαυτό του. -Σκέψη, συναίσθημα και σώμα στον άνθρωπο είναι ομοκεντρικά σύμπαντα. Όλα συνδέονται. Το να αλλάξεις ηθελημένα τον τόνο ή τον κυματισμό της φωνής, να ισιώσεις έστω και κατά 1 χιλιοστό την πλάτη, να τροποποιήσεις την πιο ασήμαντη συνήθεια, σημαίνει να αλλάξεις ολόκληρη τη ζωή σου. -Το όραμα και η πραγματικότητα είναι ΕΝΑ. -Όσο πιο ευρεία είναι η αναπνοή ενός ανθρώπου, τόσο πιο πλούσια είναι η πραγματικότητά του. Αν θέλεις να αλλάξεις το πεπρωμένο σου, δούλεψε πάνω στην αναπνοή, αφιέρωσε χρόνο στην αναπνοή. -Όταν η βούληση απουσιάζει, σκέψεις, συναισθήματα και επιθυμίες είναι τρελαμένα συντρίμμια της υπόστασης και εσύ, ένα κομματάκι στα χέρια του σύμπαντος. -Οι συναισθηματικές καταστάσεις ενός ανθρώπου, στην πραγματικότητα, είναι γεγονότα, που περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να επαληθευτούν και να εκδηλωθούν. -Όποιος γνωρίζει να δημιουργεί ηθελημένα μέσα του, έστω και την παραμικρή εξύψωση του Είναι, μπορεί να μετακινήσει βουνά και στον εξωτερικό κόσμο, θα φαίνεται σαν ένας γίγαντας. -Μόνο φαινομενικά, ο άνθρωπος εύχεται το καλό του, την ευημερία, την υγεία. Εάν μπορούσε να παρατηρήσει και να γνωρίσει τον εαυτό του, θα άκουγε μέσα του, αντιθέτως, τη συνεχή απαγγελία μιας αρνητικής ωδής, σαν μια προσευχή της συμφοράς, γεμάτη ανησυχίες και άρρωστες εικόνες, την αναμονή τρομερών γεγονότων, πιθανών και απίθανων. -Ενοχοποίησε τον εαυτό σου για όλα. Ανέλαβε την ευθύνη όλων αυτών που σου συμβαίνουν. Το μυστικό των μυστικών είναι το Mea Culpa. -Ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη να πάρει τίποτα απ’ έξω… Ούτε τροφή ούτε γνώση ούτε ευτυχία. Έχει εκ γενετής το δικαίωμα, να μην εξαρτάται από τίποτα εκτός από τον εαυτό του. Ο άνθρωπος μπορεί να τραφεί από το εσωτερικό, να ανατραφεί με την ευφυία του, τη θέλησή του, το φως του. -Δεν υπάρχει πόλεμος πιο ιερός από το να νικήσεις τον εαυτό σου. Δεν υπάρχει πιο μεγάλη νίκη από την υπέρβαση των ορίων μας. Η ακεραιότητα είναι μια θεραπεία του Είναι. Απαιτεί την ανατροπή αιώνιων πεποιθήσεων, τη μεταμόρφωση αρνητικών συναισθημάτων και καταστροφικών σκέψεων, την επίτευξη της κυριαρχίας πάνω στον εαυτό μας και τον έλεγχο της τροφής, του ύπνου, της αναπνοής. -Εγώ είναι ο διχασμός που έχεις μέσα σου. Εγώ είναι το πλήθος των ψεμάτων σου. Κάθε φορά που επιβεβαιώνεις ένα από τα «μικρά σου εγώ», ψεύδεσαι. Εγώ, μπορεί να πει μόνο, όποιος γνωρίζει τον εαυτό του, όποιος είναι κύριος της ζωής του… όποιος έχει βούληση. -Ο κόσμος είναι όπως τον ονειρεύεσαι. Είναι ένας καθρέπτης. Εκεί έξω, βρίσκεις το δικό σου κόσμο, τον κόσμο που έκτισες, που ονειρεύτηκες. Έξω, βρίσκεις εσένα. Πήγαινε να δεις ποιος είσαι! Θα ανακαλύψεις ότι οι άλλοι είναι η αντανάκλαση της εικόνας του ψέματος που έχεις μέσα σου, του συμβιβασμού, της άγνοιάς σου… Άλλαξε! Κι ο κόσμος θα αλλάξει! -Μην προσπαθείς να ξεφύγεις από το θάνατο. Αντιμετώπισέ τον, μια για πάντα. Ο άνθρωπος για να ξαναγεννηθεί πρέπει πρώτα να πεθάνει. Να πεθάνεις σημαίνει να ανατρέψεις την προσωπική σου οπτική. Σημαίνει να εξαφανιστείς από ένα χοντροκομμένο κόσμο, όπου κυριαρχεί η δυστυχία και να επανεμφανιστείς σε ένα επίπεδο ανώτερης τάξης. -Ο κόσμος έχει σταματήσει γιατί υπάρχουν άνθρωποι που εξαρτώνται, άνθρωποι θανάσιμα φοβισμένοι. Έτσι όπως είναι η ανθρωπότητα, δεν μπορεί να συλλάβει μια κοινωνία απελευθερωμένη από την εξάρτηση. Η εξάρτηση είναι η άρνηση του ονείρου. Η εξάρτηση είναι η μασκαράτα που φοράνε οι άνθρωποι, για να κουκουλώσουν την απουσία της ελευθερίας, την άρνηση της ζωής.

5/17/2018

Αναζητώντας την ευτυχία, προβάλλοντας το παρελθόν σε ένα αβέβαιο φανταστικό μέλλον

Image result for emotions
Αγχος…Πίεση…Κατάθλιψη….Εμμονές….Ψυχοσωματικά προβλήματα. Η μάστιγα της σημερινής εποχής και μιας κοινωνίας που απαιτεί πολλές, μικρές καθημερινές θυσίες που ρουφούν την ενέργειά μας, θαμπώνουν την αύρα μας και μας αναγκάζουν να γίνουμε ακόλουθοι και ενισχυτές της ασταμάτητης ροής της αρνητικότητας γύρω μας. Άνθρωποί συνοφρυωμένοι που περπατούν καθημερινά σκυθρωποί, αμίλητοι, με έλλειψη κάθε ίχνους χαμόγελου και μειδιάματος γύρω από τα χείλη τους, έτοιμοι να εκτονώσουν την έντασή και τη νευρικότητά τους στους συνανθρώπους τους, που κατά το σύνηθες, αισθάνονται το ίδιο πιεσμένοι και απογοητευμένοι από τη ζωή, χωρίς λόγο. Ακόμα και αν τα έχουν όλα, νιώθουν ότι δεν έχουν τίποτα.  Δε βιώνουν καμία ευχαρίστηση, προσκολλημένοι συνεχώς στο αβέβαιο αύριο. Δεν απολαμβάνουν τη στιγμή, αναζητώντας την ευτυχία σε φαντάσματα του παρελθόντος. Όχι δεν γεννηθήκαμε έτσι… Κάποτε είχαμε χιούμορ, χαμογελούσαμε συνεχώς, περπατούσαμε ανέμελοι, βιώνοντας με όλες τις αισθήσεις μας την ομορφιά του κάθε δευτερολέπτου της υπάρξεώς μας. Νιώθαμε ανακούφιση μέσα στην αγκαλιά αγαπημένων μας προσώπων και πιστεύαμε ότι θα είμαστε για πάντα ασφαλείς. Όντας μικρά παιδιά, κουλιαζόμασταν κάτω από τα σκεπάσματα μας, φοβούμενοι τα αόρατο τέρας που αδημονεί επιθετικά κάτω από το κρεβάτι μας. Ακούγαμε τα παραμύθια με τον κακό λύκο και τις ιστορίες για τα κακά ξωτικά και τα δαιμόνια τέρατα, αγνοώντας την αληθινή τους ύπαρξη μέσα μας. Γεννήθηκαν σιγά- σιγά, μεγάλωσαν μαζί μας και έφτασαν να μας κυριεύουν και να μας χειραγωγούν, σπαταλώντας την ενέργειά μας, κατατρώγοντας το χαμόγελό μας και φλυαρώντας στο υποσυνείδητό μας. Ώσπου γιγαντώθηκαν και πήραν μορφές. Τις ξέρουμε, τις αναγνωρίζουμε, προσπαθούμε να τις πολεμήσουμε αλλά είναι δύσκολο, αδύνατο και μερικές φορές φαντάζει ακατόρθωτο. Ο δαίμονας της τελειομανίας, ο αυτουργός και κύριος υπεύθυνος της μελαγχολικής μας φύσεως, μας στέρησε και μας στερεί καθημερινά την απόλαυση της ζωής  και την αναγνώριση της αληθινής μας ταυτότητας. Να είσαι καλός στα πάντα, ο Καλύτερος, να μην κάνεις ποτέ λάθη και να αντιστέκεσαι πάντα στις αδυναμίες σου, να γυρίζεις την πλάτη στον εαυτό σου και να γίνεσαι ο πιο σκληρός κριτής και ο χειρότερος τιμωρός του. Να ξυπνάς κάθε μέρα νιώθοντας το κεφάλι σου βαρύ, το σώμα σου πονεμένο από το βάρος της πίεσης και του άγχους, από τη φλυαρία του άγρυπνου νου σου και από τους εφιάλτες των προβλημάτων σου που σε στοιχειώνουν κάθε βράδυ. Να εξυψώνεσαι από τα μπράβο των άλλων και να περιμένεις την αναγνώριση, την αποδοχή και την επιβράβευση από το περιβάλλον σου για να νιώσεις καλά με τον εαυτό σου και να του δώσεις άλλη μία ευκαιρία να αποδείξει ξανά και ξανά στους άλλους ότι είναι ο καλύτερος. Να γίνεσαι εμμονικός και ψυχαναγκαστικός με πράγματα που άλλοτε σε ευχαριστούσαν και τώρα σε εξαντλούν και σε οδηγούν σε τάσεις αυτοκαταστροφικές. Να γίνεσαι αντικοινωνικός και να απομονώνεσαι βυθίζοντας τον εαυτό σου όλο και πιο πολύ στο λάκκο της καταθλιπτικής σου μανίας. Να κυριεύεσαι από άγχος και στρες, αναπτύσσοντας στο κεφάλι σου πάντα τα χειρότερα σενάρια, φανταστικές καταστάσεις με άσχημο τέλος, που τα γεννά ο νους μόνο και μόνο για να σε κάνουν να υποκύψεις στους δαίμονες σου. Είναι και θα είναι πάντα εκεί όσο και αν τους πολεμάς… Η μόνη σου ελπίδα είναι οι άγγελοί σου, που είναι πάντα παρόντες στη ζωή σου και ας μην τους δίνεις σημασία. Που σου υπενθυμίζουν να σέβεσαι και να αγαπάς τον ευατό σου. Να του αφιερώνεις χρόνο και να τον γαληνεύεις. Να απομακρύνεις την τοξικότητα και την αρνητική ενέργεια. Να αποδεχτείς τις αδυναμίες σου και να εκτιμήσεις τα λάθη που έκανες και σε δασκάλεψαν. Να σου υποδεικνύουν το σωστό μονοπάτι προς την ευτυχία και να σε προμηθεύουν με τα όπλα της αγάπης και της φροντίδας μπροστά στα εμπόδια που υψώνουν οι εμμονικοί σου δαίμονες. Άκουσε τους αγγέλους σου, ήταν και θα είναι πάντα κοντά σου. Και κατέληξε να γίνεις εσύ ο μεγαλύτερος φύλακας άγγελος του εαυτού σου. Φτάνει να μην παρατήσεις τη μάχη ποτέ! «Δεν χρειάζεσαι πολλά χρήματα για να ζήσεις μια πλούσια και ευτυχισμένη ζωή. Οι καλοί φίλοι και μια αγαπημένη οικογένεια αξίζουν το βάρος τους σε χρυσό» λέει ένα ρητό. Και είμαι απόλυτα σύμφωνη.
Της Χριστίνας Σταθάκου

5/16/2018

Τόλμησε να ζήσεις την ζωή που θέλεις, αντί την ζωή που σου επιβάλανε άλλοι

Image result for sadness
Ε, ωραίο είναι, που ζεις ακόμα. Δεν αποφάσισες ακόμα να εκτεθείς, γι’ αυτό δεν ξέρεις τι σου γίνεται… Να εκθέσεις τη μοναδικότητά σου, τη μοναξιά σου και τις προσωπικές σου σκέψεις, όχι αυτές που σου επιβάλλει η κοινωνία αλλά εκείνες τις μυστικές σου, που γεννιούνται τις νύχτες της αγρύπνιας από τις πιο βαθιές σπηλιές του είναι σου…
Δηλαδή, θέλω να πω, να εκθέσεις την ελευθερία σου επί της ουσίας και όχι συμβολικά, κατάλαβες; Δεν μπορούμε ν’ αρνηθούμε την απλή καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται, άπαξ, που λένε, σα μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον μ’ αυτή την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξουμε ποτέ. Και μεις τι την κάνουμε, ρε, αντί να τη ζήσουμε; Τι την κάνουμε; Τη σέρνουμε από δω κι από κει δολοφονώντας την… Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις. Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις; Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος Έτσι, μ’ αυτή την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σμπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες μας σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δε ζούμε, κατάλαβες; Όλο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι, φτου κι απ’ την αρχή. Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν «αξίες», σαν «ανάγκες», σαν «ηθική», σαν «πολιτισμό». Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, ν’ απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας… Όλα, όλα, τ’ αφήνουμε γι’ αυτό το αύριο που δε θα έρθει ποτέ… Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για μας… Ό­μως τ’ αφήσαμε γι’ αύριο… Για να πάμε πού; Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά στο θάνατο, και μεις, αντί να κλαίμε το δειλινό γιατί χάθηκε άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή μας, χαιρόμαστε. Ξέρεις γιατί; Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας. Την καταντήσαμε έναν καθημερινό, χωρίς καμιά ελπίδα ανάστασης, θάνατο, διότι αυτός είναι ο θάνατος. Ο άλλος, όταν γεράσουμε σε αρμονία και ελευθερία με τον εαυτό μας, όταν δηλαδή παραμείνουμε εμείς, δεν είναι θάνατος, είναι μετάβαση, είναι διάσπαση σε μύριες άλλες ζωές, στις οποίες, αν εδώ, σε τούτη τη μορφή ζωής είσαι ζωντανός, αν δε δολοφονήσεις την ουσία σου, εκεί θα δώσεις χάρη και ομορφιά, όπως η Μαρία που φούνταρε προχτές από την ταράτσα για να μην πεθάνει. Ήρθανε να την πάρου­νε, και η Μαρία είπε το όχι με τον πιο αμετάκλητο τρόπο… Πήγαμε στην κηδεία της και κει άκουσα τον παπά να λέει. «Χους εί και εις χουν απελεύσει», και τότε κατάλαβα πως η Μαρία σώθηκε. Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της, που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη τη μορφή ζωής, θα γίνουν πανσέ­δες, δέντρα, πουλιά, ποτάμια… Σ’ αυτό τον τόπο όλα τα πράγματα που πάραξε ο άνθρωπος έχουν μιαν αλαφράδα, μια οικειότητα, στοργή και αγάπη για τη ζωή, άλλο πράμα. Ακόμα κι ο χριστιανισμός, που σε άλλους τόπους, όταν έγινε εξουσία, πέρασε από φωτιά και σίδερο όσους είχαν επιφυλάξεις ή σκάλιζαν τα πράγματα πέρα από «τας αγίας γραφάς», ή δεν παπαγάλιζαν σωστά όσα διακήρυχνε ο κάθε πάπας ή αρχιεπίσκοπος, όπως και η καθοδήγησή μας, άλλωστε-βλέπεις, το νταβατζιλίκι είναι η μοίρα όλων των εξουσιών- εδώ, σε τούτον τον τόπο, παρέμεινε βασικά ανθρώπινος. Οι άγιοί μας είναι, να πούμε, κάτι ανάμεσα σε φιλαράκια, κουμπάρους και πολιτευτές, τους ζητάμε ρουσφέτια, εκδουλεύσεις, κι άμα δε μας κάνου­νε τη χάρη, τους γαμούμε το κέρατο, που λένε. Είναι, να πούμε, σκιές ζωής. Οι πιο σοβαροί είναι αντίγραφα των πολιτικών μας νταβατζήδων, των βουλευτών, θέλουν λιβάνια, υποταγή και τα ρέστα. Η μόνη που δεν ασκεί εξουσία είναι η Παναγιά, αυτή η γυναίκα του λαού μας, που δίνει, δίνει, χωρίς να διεκδικεί για τον εαυτό της παρά τη λαχτάρα. Η μάνα που βλέπει το παιδί της να φεύγει σα βέλος μπροστά της, κι αυτή να λαχταράει, να τρομάζει για να καταλάβει αυτό το άγνωστο, το καινούριο που έφερε στον κόσμο, και που είναι ταυτόχρονα σάρκα της και ξένο. Είναι η πιο τραγική μορφή του ανθρώπινου είδους, γι’ αυτό σ’ όλη την ανθρώπινη ιστορία η εξουσία και η μάνα είναι τα κεντρικά πρόσωπα κάθε τραγωδίας, μόνο που η μάνα είναι ο αποδέκτης του πόνου, ενώ η εξουσία ο φορέας του. Ακόμα κι ο χριστιανισμός απογύμνωσε τη μάνα από κάθε εξουσία. Χρόνης Μίσσιος Απόσπασμα από το “Χαμογέλα, ρε… Τι σου ζητάνε;” Εκδόσεις Γράμματα, 1988

5/15/2018

Το σώμα μου ακούει κάθε σκέψη που κάνω, άρα μπορεί και να με θεραπεύσει

Image result for healing hands
Κάθε μέρος του σώματος έχει την δική του συνείδηση και ψυχή. Με αυτές τις μεταμορφωτικές λέξεις, που ειπώθηκαν από ιθαγενείς γυναίκες γιατρούς, ξεκίνησε το ταξίδι μου στην ανακάλυψη των ασυνήθιστων θεραπευτικών ικανοτήτων του ανθρώπινου σώματος. Όταν συνάντησα αυτή την άποψη, υπέφερα από σοβαρούς χρόνιους πόνους. Ξαφνικά σκέφτηκα να ενσωματώσω αυτό το σενάριο στον καθημερινό διαλογισμό μου. Αναρωτήθηκα, μπορεί το σώμα μου να με ακούσει… μπορώ να του μιλήσω ώστε να κερδίσω την συνεργασία του στην θεραπευτική μου κατάσταση; Ο δρόμος προς την ελευθερία Εκείνη τη νύχτα, αφού έφτασα σε ένα στάδιο βαθιάς ηρεμίας μέσω του διαλογισμού, συμμετείχα σε μια εγκάρδια εσωτερική συνομιλία με το σώμα μου, με ελπίδα, αλλά χωρίς να έχω ιδέα για το τι να περιμένω. Μετά από περίπου μία ώρα από αυτή τη συγκεντρωμένη επικοινωνία, κάτι εκπληκτικό συνέβη. Οι ιστοί μου, μου απάντησαν. Οι συνδεδεμένοι ιστοί τραβήχτηκαν και τεντώθηκαν σε ξεχωριστά στρώματα του ουλώδους ιστού. Τα νεύρα φλεγόταν και οι μύες της γάμπας μου ξεκίνησαν να κάνουν ασκήσεις κάμψεις και επέκτασης ανεξάρτητα από τον συνειδητό έλεγχο μου. Καθώς αυτή η αντίδραση συνεχιζόταν, ένας από τους μύες της γάμπας μου που είχε παραλύσει από την νευροπαθητική κατάσταση μου- είχε διαγνωσθεί ως Αντανακλαστική Συμπαθητική Δυστροφία- επανήλθε στην ζωή σαν να είχε συμβεί ηλεκτροπληξία στην γύρω περιοχή. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά καθώς συνειδητοποίησα πως το μονοπάτι μου προς τη ελευθερία είχε επιτέλους ξεκινήσει. Οδηγίες για δυναμική θεραπεία Με τις υποδομές μου στον βελονισμό και στην ανατολική ιατρική, ήξερα πολύ καλά πόσο επικρατεί ο χρόνιος πόνος σε αυτή τη χώρα και αναρωτήθηκα τι θα σήμαιναν οι επιπτώσεις αυτού του φαινομένου σε αυτούς που υποφέρουν από αυτό. Καθώς συνέχισα να κάνω πρόοδο με την κατάσταση μου, οργάνωσα την προσέγγιση μου στο σύστημα ώστε να μπορέσω να διδάξω τους πελάτες μου και να αλλάξω την επαγγελματική μου εστίαση στην υπνοθεραπεία. Όταν διδάσκω τους πελάτες μου, εξηγώ πως ο τακτικός διαλογισμός είναι αναγκαίος ώστε ο εγκέφαλος να εισχωρήσει στα άλφα και θήτα εγκεφαλικά κύματα. Σε αυτά τα στάδια η επικοινωνία του συνειδητού μυαλού και του φυσικού σώματος είναι δραματικά βελτιωμένη. Ο τακτικός διαλογισμός είναι αναγκαίος ώστε να εκπαιδεύσετε τον εγκέφαλο. Ανακάλυψα πως κατά τη επικοινωνία, υπάρχουν 3 βήματα- κλειδιά για την απόκτηση της συνεργασίας του σώματος: Προσεγγίστε το σώμα σας με πραγματική συμπόνια, κατανοώντας πως είναι φτιαγμένο από συνειδητά κύτταρα που βιώνουν συναισθήματα. Δημιουργήστε σχέση εμπιστοσύνης κάνοντας με το σώμα σας ψυχικές συζητήσεις για τις επιθυμίες και των δύο ώστε να συνεργαστείτε και να ξεπεράσετε την ασθένεια. Επιτρέψτε αλλαγές στην συζήτηση χρησιμοποιώντας διαφορετικές σκέψεις και λόγια που προκαλούν αυθόρμητα αυξημένα αισθήματα. Από την εμπειρία μου, οι παραπάνω οδηγίες είναι αναγκαίες για να πετύχετε τις δυναμικές θεραπευτικές απαντήσεις του σώματος. Η δύναμη της ανθρώπινης πρόθεσης Συνάντησα πρόσφατα μια παρόμοια σειρά παραγόντων που ανακαλύφθηκαν από τον ερευνητή Cleve Backster που ξόδεψε 36 χρόνια στην μελέτη της επικοινωνίας στα φυτικά, στα ζωικά και στα ανθρώπινα κύτταρα. Αναφέρεται σε αυτούς τους παράγοντες ως αληθινές προθέσεις, συντονισμένες και αυθόρμητες. Ο Backster, πρώην ειδικός ανακριτής στην CIA, έγραψε για την καθοριστική στιγμή που τον οδήγησε στην αληθινή δουλειά του σε αυτό τον κόσμο, στο βιβλίο του Primary Perception. Αυτή η στιγμή εμφανίστηκε ένα πρωινό Φεβρουαρίου του 1966 όταν αποφάσισε να παρακολουθήσει το φυτό Dracaena στο εργαστήριο του χρησιμοποιώντας εξοπλισμό πολυγραφίας. Σύνδεσε τα ηλεκτρόδια σε ένα φύλλο και ξεκίνησε να σκέφτεται τρόπους με τους οποίους ίσως θα μπορούσε να προκαλέσει αύξηση με ηλεκτρική δραστηριότητα στο φυτό. Στους ανθρώπους αυτή η ηλεκτρική δραστηριότητα σχετίζεται με τα έντονα συναισθήματα. Ξαφνικά, σκέφτηκε να κάψει το φύλλο με τα ηλεκτρόδια. Την ίδια στιγμή που του ήρθε αυτή η ιδέα, το πολυγραφικό στυλό, γύρισε στην κορυφή του γραφήματος δείχνοντας μια ακραία αντίδραση από την μεριά του φυτού. Έκθαμβος, πήγε στο γραφείο της γραμματείας για να πάρει ένα κουτί σπίρτα ενώ σκεφτόταν την πιθανότητα πως με κάποιον τρόπο αυτό το φυτό ανίχνευε την δύναμη της ανθρώπινης πρόθεσης. Μπορούν τα φυτά να εναρμονιστούν με αυτούς που τα φροντίζουν; Όταν επέστρεψε με τα σπίρτα, το φυτό έδειχνε ακόμα το ίδιο υψηλό επίπεδο αντίδρασης το οποίο θα παρεμπόδιζε την παρακολούθηση πρόσθετων αλλαγών στο γράφημα. Ο Backster αποφάσισε να ‘αφαιρέσει την απειλή’ επιστρέφοντας τα σπίρτα στο γραφείο. Σε αυτό το σημείο, το γράφημα εμφάνισε μια πτωτική τάση καθώς το φυτό προφανώς άρχιζε να ηρεμεί. Όταν ο Backster προσπάθησε να επαναλάβει τα ίδια αποτελέσματα προσποιούμενος ότι πήγαινε να κάψει το φυτό, δεν υπήρχε αντίδραση. Το φυτό φάνηκε να αισθάνεται την διαφορά ανάμεσα στην αληθινή και στην τεχνητή πρόθεση. Τελικά ανακάλυψε πως τα φυτά εναρμονίζονται με αυτούς που τα φροντίζουν, απαντώντας και στα θετικά και στα αρνητικά συναισθήματα και στην επιστροφή τους αφού λείψουν για ένα διάστημα. Τα ευρήματα του γραφήματος επίσης έδειξαν πως τα φυτά έχουν ως προτεραιότητα τα συναισθήματα αυτών που τα φροντίζουν παρά των άλλων ανθρώπων που βρίσκονται κοντά. Σημάδια συνείδησης Ο Backster αργότερα, έκανε επέκταση στην έρευνα του και συμπεριέλαβε τον έλεγχο των ανθρώπινων κυττάρων για σημάδια συνείδησης. Μάζεψε λευκά αιμοσφαίρια από δότες, τα σύνδεσε με ηλεκτρόδια σε ένα δοκιμαστικό σωλήνα και μετά κατέγραψε τις αντιδράσεις των κυττάρων καθώς οι δότες βίωναν διαφορετικά συναισθήματα. Ανακάλυψε πως τα αυθόρμητα συναισθήματα ήταν αναγκαστικά στην σειρά ώστε να προκαλέσουν ηλεκτρική αντίδραση στα κύτταρα. Για παράδειγμα, όταν μία δότρια ανάγκασε τον εαυτό της να νιώσει ένα συναίσθημα, τα κύτταρα δεν αντιδρούσαν. Ωστόσο, όταν έλαβε ένα δυσάρεστο μήνυμα από την κόρη της, τα κύτταρα αντέδρασαν σημαντικά. Παρατήρησε πως η απόσταση φαινόταν να μην έχει σημασία σε αυτά τα πειράματα. Για παράδειγμα, ένας δότης άφησε τα κύτταρα με τα ηλεκτρόδια στο εργαστήριο και στη συνέχεια κράτησε ένα λεπτομερές αρχείο καταγραφής από κάθε αγχωτικό συναίσθημα που βίωνε στο ταξίδι του για την επιστροφή στο σπίτι του σε μια άλλη πολιτεία, όπως η παράλειψη μιας στροφής στον αυτοκινητόδρομο, η αναμονή στην ουρά του αεροδρομίου και η απογείωση του αεροπλάνου του. Αργότερα, τα καταγεγραμμένα περιστατικά συγκρίθηκαν με την καταγραφή του γραφήματος που έδειχνε ισχυρούς συσχετισμούς ανάμεσα στην διάρκεια των αγχώδη γεγονότων και στης ηλεκτρικές αντιδράσεις των κυττάρων. Το γράφημα ηρέμησε ξανά όταν έφτασε στο σπίτι του και κοιμήθηκε. Η ακατέργαστη ικανότητα της δημιουργικής θεραπείας Αυτά τα πειράματα διεξήχθησαν με την χρήση εξοπλισμού που εξέταζε την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία- οι συνηθισμένες ενέργειες χρησιμοποιήθηκαν για την μετάδοση των πληροφοριών. Τα κύτταρα συμπεριφέρονταν σαν να μην ήταν εκεί οι οθόνες, υποδηλώνοντας πως αυτή η επικοινωνία μεταφέρεται από έναν τομέα ο οποίος δεν έχει εντοπιστεί ακόμα από την συμβατική επιστήμη. Κάποιοι επιστήμονες πιστεύουν πως η περαιτέρω ανάπτυξη της κβαντικής φυσικής ίσως βοηθήσει στην καθοδήγηση μας στο να κατανοήσουμε το πεδίο που μεταδίδει την συναισθηματική πρόθεση μεταξύ των ζωντανών όντων. Η Κβαντική εμπλοκή είναι μια διαδικασία όπου δύο υλικά σωματίδια τα οποία έχουν επιδράσει το ένα με το άλλο, συνεχίζουν να συμπεριφέρονται σαν να είναι ακόμα συνδεδεμένα αφού χωριστούν με πολλά μίλια διαφορά. Όταν μια ενεργητική αλλαγή φτιάχνεται με βάση τις ιδιότητες (θέση, ορμή και περιστροφή) του ενός από τα σωματίδια, οι ιδιότητες του άλλου απομακρυσμένου σωματιδίου θα αλλάξουν την ίδια στιγμή. Το επιστημονικό φαινόμενο και η έρευνα του Cleve Backster, δείχνουν το Ανατολικό σενάριο της ενότητας- η άποψη πως όλη η φύση είναι αλληλοεξαρτώμενη. Οι αρχαίες κουλτούρες αντιλήφθηκαν αυτή την ενδοσύνδεση ως ένα παγκόσμιο ενεργειακό πεδίο που διατηρεί την ζωή ενώ καθοδηγεί την ανάπτυξη της συνείδησης σε όλο το σύμπαν. Οι τεχνικές διαλογισμού που περιέχονται στην πρακτική μου συντονίζουν το μυαλό σε αυτό το πεδίο. Η ενέργεια αυτού του πεδίου τότε εστιάζεται στη φυσική θεραπεία με ξεκάθαρη πρόθεση- παραδίδεται μέσω της συνομιλίας που προκαλεί αυθόρμητα συναισθήματα- και συντονίζει το φυσικό σώμα στο συνειδητό μυαλό. Αυτή η μέθοδος την οποία αποκαλώ Antara (Σανσκριτικά) επιτρέπει σε κάποιον να βιώσει την ακατέργαστη ικανότητα της δημιουργικής θεραπείας που δημιουργείται από μια συμμαχία μυαλού και σώματος με αυτό το ζωντανό παγκόσμιο ενεργειακό πεδίο.

5/14/2018

Πόσες φορές έχεις την ανάγκη να βρίσεις, αλλά το καταπίνεις με το ''δεν πειράζει'';

Image result for angry
Κατά τα πρωτόγονα χρόνια οι ανθρώπινες σχέσεις δεν έμοιαζαν σε τίποτα με τις ανθρώπινες σχέσεις έτσι όπως είναι δομημένες σήμερα. Τότε στηρίζονταν καθαρά στα ζωικά ένστικτα και στο αίσθημα επιβίωσης. Ήταν ωμές κι απολίτιστες. Με την εξέλιξη του είδους, του πνεύματος και του πολιτισμού, οι σημερινές σχέσεις έφτασαν να βασίζονται σε δύο βασικές αρχές, το σεβασμό και την ευγένεια.
Ευγένεια! Όλοι σου μιλούν γι’ αυτήν, από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου. Γονείς, αδέρφια, οικογένεια, δάσκαλοι, καθηγητές, φίλοι, γνωστοί, άγνωστοι. Από πολύ μικρή ηλικία μαθαίνουμε πώς να είμαστε ευγενικοί, πώς να συμπεριφερόμαστε ανάλογα την περίσταση και το πρόσωπο που έχουμε απέναντί μας, πώς να είμαστε κομψοί εκεί που πρέπει και πώς να έχουμε τρόπους. Κι εδώ για να μην παρεξηγηθούμε, δε μιλάω φυσικά για την ευγένεια που βρωμάει δηθενιλίκι και ποζεριά. Ούτε για τους καλούς τρόπους που αποπνέουν αίσθημα πολυτέλειας κι ευγενή ανατροφή. Αναφέρομαι καθαρά στην ευγένεια –κι αυτή είναι αρετή μεγάλη– που απορρέει από αισθήματα σεβασμού και σεμνότητας. Κι αν η ευγένεια είναι αρετή, υπάρχει μια θεωρία που θέλει τον πολύ ευγενικό να είναι ηλίθιος! Όντας λοιπόν πολύ ευγενικός ζεις σε μια συνεχή εγρήγορση κι ένα μόνιμο άγχος να μην προσβάλεις, να μην ενοχλήσεις και να μην πειράξεις τη ζωή των άλλων. Κάνεις τα στραβά μάτια σε στιγμές που πρέπει να ειπωθούν λόγια και συναισθήματα, κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις για να αποφύγεις τσακωμούς και φασαρίες, συμπεριφέρεσαι ευγενικά σε αγενείς κι άξεστους για να μην τους δώσεις αξία. Μα πάνω απ’ όλα νιώθεις πως δεν έχεις δικαίωμα να διαταράξεις την ισορροπία των άλλων! Συγχαρητήρια, κάπως έτσι ο τίτλος του «ηλίθιου» σου ανήκει δικαιωματικά γιατί έτσι επιλέγουν να σε βλέπουν. Ή που στραβός είναι ο γιαλός ή που στραβά αρμενίζεις! Αυτό δε σκέφτεσαι; Ε, λοιπόν κοίτα να δεις! Είμαστε για τους ανθρώπους ό,τι δικαίωμα τους δώσουμε. Απλά οι άνθρωποι, παρτάκηδες κι υπερόπτες, όταν εσύ τους δίνεις το δικαίωμα του ευγενικού αυτοί λαμβάνουν στον εγκέφαλό τους λανθασμένο μήνυμα ότι αφού δεν αντιδράς ίσως και το IQ σου να κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα. H ευγένεια συνάδει συνήθως με ανεξάντλητες δόσεις υπομονετικότητας. Είτε αυτό αφορά τις φιλικές σου σχέσεις είτε τις ερωτικές, έχεις μία απίστευτη ικανότητα να υπομένεις πράγματα και γεγονότα τα οποία δε σου ταίριαζαν και θα ‘πρεπε κατά πολύ να έχεις απορρίψει. Έχεις κάνει το μαλάκα – ή όπως θέλεις πες το–  σε στιγμές που η μοναδική απάντηση που άρμοζε στους ανθρώπους ήταν το μεσαίο δάχτυλο του χεριού σου υψωμένο στον αέρα -και ναι, αυτό δεν το θεωρώ αγενές. Άσε που αυτήν την απάντηση ακόμη τους τη χρωστάς. Κι αν με ρωτάς για συνοδευτικό, προτείνω το «σύρε και γαμήσου» που είναι και πιο ποιητικό! Αχ και πόσο θα ‘θελες να φωνάξεις τώρα σ’ αυτούς που σου αράδιαζαν ψέματα με το τσουβάλι, ότι όχι μόνο γνώριζες την αλήθεια, αλλά γέλαγες και μαζί τους που είναι τόσο αφελείς – και συνεχίζεις να γελάς ακόμη με την κατάντια τους. Ότι όχι μόνο ήξερες ότι σε κορόιδευαν, αλλά ότι το είχες κι υπό έλεγχο. Ότι αν κατάφεραν να σου πλασάρουν το ψέμα το έκαναν με τη συγκατάθεσή σου. Φαντάσου ήττα που θα τρώγανε οι κουτοπόνηροι! Χρωστάς και μία απάντηση σε όλους αυτούς τους γλοιώδεις τύπους που σε υποτίμησαν και σε προσέβαλαν πιστεύοντας ότι τα κενά και τα κόμπλεξ καλύπτονται όταν ποδοπατάς τους άλλους. Αυτοί βέβαια μπορεί και να ‘χουν ελαφρυντικά! Αλλά και σ’ εκείνους τους ανακατωσούρες που δεν ήξεραν να κάνουν τίποτα άλλο στη ζωή τους από το ν’ ανάβουν φιτιλιές, να γκρινιάζουν, να σχολιάζουν ύπουλα και κακόβουλα και να το παίζουν ιστορία στις πλάτες άλλων. Ήσουν πάντα αυτός που ήξερες όλα όσα συνέβαιναν στα παρασκήνια και ταυτόχρονα δεν ήξερες τίποτα. Έχεις προλάβει εκβάσεις και γεγονότα που έπρεπε να καταλαγιάσεις, μα πάνω απ’ όλα ξέρεις να περνάς από κόσκινο τους ανθρώπους της ζωής σου για να μπορείς ν’ αφήνεις χώρο σ’ αυτούς που τον αξίζουν! Βέβαια όπως και κάθε ευγενικός ξέρεις πολύ καλά ότι όταν αυτή η υπομονή ξεχειλίσει απ’ τα όριά της, οι σκηνές που θ’ ακολουθήσουν θα είναι ακατάλληλες για ανηλίκους. Το ότι δε μίλησες και δεν αντέδρασες τις στιγμές που ίσως να έπρεπε, δεν τους δίνει το δικαίωμα να σε θεωρούν χαζό ή αφελή. Όταν μάλιστα η ευγένεια τρέφεται για χρόνια από εκμετάλλευση και κοροϊδία, μπορεί να μετατραπεί με ευκολία στη χειρότερη αγένεια. Ποιος είδε το Θεό και δεν το φοβήθηκε! Στην τελική από πότε η ευγένεια σημαίνει ηλιθιότητα; Ήσουν, είσαι και θα είσαι πάντα ένας αθεράπευτα ευγενικός με μία ευγένεια που ίσως να σε βλάπτει. Μπορεί όντως λοιπόν εσύ ν’ αρμενίζεις στραβά, γιατί ο κόσμος που ζούμε έχει την τάση να κατασπαράζει τους ευγενικούς με το ζόρι κι εσύ απ’ ότι φαίνεται αδυνατείς να προσαρμοστείς. Μπορεί τελικά και να ‘ναι κι ο γιαλός στραβός γιατί τους ανθρώπους τους μάθανε ν’ ανακαλύπτουν τις αδυναμίες των άλλων και να χτίζουν την ευτυχία τους πάνω σ’ αυτές. Πάντως όπως και να ‘χει όταν θα ‘ρθει η στιγμή να μυρίσει μπαρούτι, όλα γύρω θα καίγονται, θα μυρίζουν αγένεια  και θα φωνάζουν «Ευγενικός είμαι, μα όχι ηλίθιος»! Κι άσε τους τότε να σε μάθουν απ’ την αρχή! Γράφει η  Χριστίνα Σούκη