Οι μάζες θεωρούν τρελό οποιονδήποτε δεν ανήκει στη συλλογική τρέλα

Δοκίμασε να σκεφτείς ελαφρώς διαφορετικά από τον κόσμο και όλοι θα αρχίσουν να σε υποπτεύονται: κάτι δεν πάει καλά, είσαι τρελός.

Εάν ανήκεις στη μάζα, θεωρείσαι λογικός. Μπορεί η μάζα να είναι στα πρόθυρα της τρέλας, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Εσύ πρέπει απλά να ανήκεις στη μάζα και να συμπεριφέρεσαι όπως όλοι οι άλλοι. Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Δεν υπάρχουν περιθώρια για την ατομικότητα. Τα άτομα κλείνονται σε ψυχιατρείο.

Τρελό θεώρησαν τον Βούδα, τρελό θεώρησαν τον Ιησού, τρελό θεώρησαν τον Σωκράτη.

Οι μάζες θεωρούν τρελό οποιονδήποτε δεν ανήκει στη συλλογική τρέλα, οποιονδήποτε ξεφεύγει από αυτήν. Αλλά αυτή η τρέλα είναι ο μοναδικός τρόπος για να εξαγνιστείς!

Ο άνθρωπος δεν είναι ένα ον αλλά μια διαδικασία, δεν είναι ένα ον αλλά ένα γίγνεσθαι. Ο σκύλος γεννιέται και πεθαίνει σκύλος.Η κατάσταση δεν είναι η ίδια όσον αφορά τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος μπορεί να γεννηθεί άνθρωπος και να πεθάνει σαν Βούδας! Καμιά άλλη ύπαρξη, εκτός του ανθρώπου, δεν εξελίσσεται ανάμεσα στη γέννηση και στον θάνατο. Αλλά για να φτάσεις σε αυτό θα πρέπει να είσαι ο κεραυνός που θα κάψει ό,τι σάπιο υπάρχει μέσα σου.

Πρέπει να είσαι αρκετά τρελός για να πας πέρα από όλες τις υποκρισίες, όλες τις ιδιομορφίες, όλες τις μάσκες που ο άνθρωπος έχει δημιουργήσει για να μείνει εκεί που είναι, για να μην εξελιχθεί. Η μάζα, ο κόσμος, θα καταδικάσει όλους τους “επαναστάτες”, όλα τα επαναστατικά πνεύματα και θα πει πως είναι οι καταστροφείς. Αλλά για να δημιουργήσεις πρέπει πρώτα να καταστρέψεις. Εάν δεν καταστρέψεις ό,τι είναι άσχημο και κατακριτέο, δεν μπορείς να δημιουργήσεις την ομορφιά και το ωραίο.

Εάν δεν καταστρέψεις την ψευτιά, δεν μπορείς να ανοίξεις δρόμο στην αλήθεια. Αλλά είναι πολύ δύσκολο να μην μισήσεις αυτόν τον τύπο ανθρώπων, που διαταράσσουν τον ύπνο σας, τα ψέματα σας που σας κάνουν να αισθάνεστε ασφαλείς και σας παρηγορούν.

Είναι φυσικό ο κόσμος να μισεί τον άνθρωπο της αλήθειας: είναι ένας “ταραξίας” με τα ψέματα σου αισθάνεσαι σίγουρος και ξαφνικά έρχεται εκείνος να υποκινήσει την αμφιβολία μέσα σου και να ταράξει την πίστη σου. Η αλήθεια βρίσκεται πάντα σε αντίθεση με τα δόγματα των μαζών. Η αλήθεια είναι ατομική και οι μάζες δεν ενδιαφέρονται για την αλήθεια. Στις μάζες ενδιαφέρουν οι παρηγοριές και οι ανέσεις.

Οι μάζες δεν αποτελούνται από εξερευνητές, από ανθρώπους που αγαπούν τις περιπέτειες, από άτομα που προχωρούν στο άγνωστο, χωρίς φόβο, και ριψοκινδυνεύουν την ζωή τους για να ανακαλύψουν ποια είναι η σημασία της ζωής τους και ολόκληρης της ύπαρξης. Οι μάζες θέλουν απλά να τους διηγηθείς γλυκές ψεύτικες ιστορίες, άνετες και επωφελείς. Άνευ κόπων και βασάνων επαναπαύονται και χαλαρώνουν μέσα στην ψευδαίσθηση τους που τους χρησιμεύει για παρηγοριά.

Η μάζα μισεί όποιον θέλει να είναι “Άτομο”, όποιον θέλει να ακολουθήσει ένα δικό του ιδιαίτερο μονοπάτι, ένα στυλ ζωής.

Οι μάζες θέλουν να είσαι απλά “ένας σαν και αυτούς”. Ο διαχωρισμός σου τους κάνει να φοβούνται!

Θέλουν να είσαι πράος, υπάκουος και υπόδουλος.

Εάν, με κάποιο τρόπο καταφέρεις και τους ξεπεράσεις δεν θα σε συγχωρέσουν ποτέ.”

 
Πηγή: Ιαθειήν

Trauma is the root cause of addiction, according to Dr. Gabor Mate

Trauma is at the nature of addiction, according to Dr. Gabor Mate.

“Addiction is only a symptom, it’s not the fundamental problem. The fundamental problem is trauma,” said Mate.

Mate was in Regina on Wednesday to speak at the sixth International Training Symposium on Innovative Approaches to Justice: Where Justice and Treatment Meet.

The conference started Tuesday and runs until Friday at the Hotel Saskatchewan. Judges, lawyers, counsellors and professionals who work in treatment courts from across the country are in attendance, along with a handful of people from the United States. The conference is held every two years, with the last one being held in Vancouver.

“A lot of issues that people have are related to a trauma in their life … so we’re bringing in professionals to talk about the nuts and bolts of how you deal with that population,” said Saskatchewan Provincial Court Judge Clifford Toth, one of the organizers of the conference.

Mate, a doctor from Vancouver, is one of the keynote speakers. He worked for 12 years in Vancouver’s downtown east side, which is one of the most concentrated areas of drug use in Canada. He also wrote a book about addiction entitled In the Realm of Hungry Ghosts.

His talk at the conference, A Bio-physical Perspective on Addiction, focused on the nature of addiction, what causes it and the way to best approach people who are suffering from it.

“Before we ask how we handle something, we have to understand what are we handling,” Mate said.

Addiction connects back to trauma that people have experienced in their life, said Mate. Once people understand this, then treatment can happen.

“Unfortunately most of the medical profession and the legal system does not understand addiction. Therefore our treatment and legal solutions tend not to be helpful, and in fact they often tend to be harmful,” he said.

Mate sees drug treatment courts, like the one that is operated in Regina, as a step in the right direction. The courts are a step away from the traditional punishment approach. There is recognition in the courts that there is no justice without health, Mate said. These courts recognize that people are acting out because of their trauma.

“When we understand that the people who are addicted are traumatized people, now we have to take an approach that will help them heal that trauma, rather than make it worse,” Mate said.

Mate sees the conference as a way to open peoples’ minds to giving people that treatment.

“What I get about the conference is that it’s a real earnest and well-organized attempt to broaden the conversation and to bring together people from different disciplines,” he said.

Ψυχικές συγκρούσεις και πως οδηγούν σε σωματικά προβλήματα

Απόσπασμα από το βιβλίο της Louise Hay «Όλα Καλά» 

Οι άνθρωποι που έχουν την τάση να υποφέρουν από προβλήματα στα κόκαλα και τις αρθρώσεις, όπως αρθρίτιδα, κατάγματα, οστεοπόρωση, πόνοι στη μέση, πόνοι στις αρθρώσεις ή ολίσθηση δίσκου, είναι πολύ πιθανό να νιώθουν ότι τους πνίγουν οι υποχρεώσεις για τη φροντίδα της οικογένειας και των φίλων. Βάζουν πάντοτε τις ανάγκες όλων των άλλων πριν από τις δικές τους. Έχουν τέτοια εμμονή με τη φροντίδα των άλλων, που δεν σκέφτονται καν να υποστηρίξουν τον εαυτό τους.

Αν είσαι ένας από τα εκατομμύρια των ανθρώπων με παθήσεις στα οστά και τις αρθρώσεις, άκουσε με προσεκτικά: είναι ζωτικής σημασίας να προσδιορίσεις τι είναι αυτό στις σχέσεις σου με την οικογένεια και τους φίλους σου που σε κάνει να νιώθεις ανασφάλεια και έλλειψη σιγουριάς. Για να γιατρευτείς αληθινά, χρειάζεται να αντιμετωπίσεις αυτά τα πρότυπα συμπεριφοράς και τις πεποιθήσεις που τα δημιουργούν.

Αντιμετωπίζοντας τα διαισθητικά σημάδια που σου στέλνει το σώμα σου με ένα συνδυασμό ιατρικής και δηλώσεων, θα δημιουργήσεις ένα γερό, δυνατό σώμα. Να θυμάσαι ότι για να αντιμετωπίσεις το πρόβλημα που σε ταλαιπωρεί, καμιά συνταγή για μακροχρόνια υγεία δεν είναι πλήρης χωρίς την αλλαγή των αρνητικών προτύπων σκέψης που έστρωσαν αρχικά το δρόμο για την ασθένεια. Μια πολύ καλή γενική δήλωση για τα προβλήματα στα κόκαλα και στις αρθρώσεις είναι η εξής:

«Απελευθερώνω με αγάπη το παρελθόν. Όλοι είναι ελεύθεροι κι εγώ είμαι ελεύθερος. Η ζωή είναι υπέροχη. Μέσα στην καρδιά μου τώρα όλα είναι καλά».

Παρόλο που το γενικό θεμάτων δηλώσεων που απευθύνονται στην υγεία του πρώτου συναισθηματικού κέντρου έχει να κάνει με τη δημιουργία της αίσθησης της ασφάλειας μέσα στην οικογένεια και στις άλλες σημαντικές για σένα ομάδες, οι δηλώσεις ποικίλλουν ανάλογα με το συγκεκριμένο σημείο των οστών ή των αρθρώσεων στο οποίο εκδηλώνεται η ασθένεια.

Για παράδειγμα, αν ολόκληρη η σπονδυλική σου στήλη σου δημιουργεί προβλήματα, έχεις ένα γενικό θέμα με την υποστήριξη. Αν όμως ο πόνος εντοπίζεται σε μια συγκεκριμένη περιοχή, αντίστοιχα και η δήλωση γίνεται πιο συγκεκριμένη. Αν πάσχεις από χρόνιους πόνους στο κάτω μέρος της σπονδυλικής στήλης, ίσως τα θέματα σου να σχετίζονται με την οικονομική ανασφάλεια. Αν το πρόβλημα εντοπίζεται στο πάνω μέρος της σπονδυλικής στήλης, αυτό σχετίζεται με μια αίσθηση μεγάλης μοναξιάς, με την αίσθηση ότι δεν έχεις αρκετή συναισθηματική υποστήριξη.

Η Λουίζα εξετάζει επίσης τις ασθένειες που εκδηλώνονται ανάμεσα στα οστά και τις αρθρώσεις. Και γι’ αυτές, επίσης, υπάρχουν διαφορετικές δηλώσεις. Η αρθρίτιδα έχει να κάνει με την κριτική που βιώνει κάποιος μέσα σε μια μη υποστηρικτική οικογένεια.

Επομένως, για εκείνους που πάσχουν από αρθρίτιδα και έχουν δυσλειτουργικές οικογένειες, η δήλωση είναι:

«Είμαι η αγάπη. Τώρα επιλέγω να αγαπώ και να αποδέχομαι τον εαυτό μου. Βλέπω τους άλλους με αγάπη».

Καθώς αλλάζεις τις σκέψεις σου και αποκτάς πιο υγιή νοητικά πρότυπα, στρέψε την προσοχή σου προς τα έξω και εξέτασε την ισορροπία που υπάρχει ανάμεσα στις δικές σου ανάγκες και στις ανάγκες της οικογένειας σου ή κάποιας άλλης σημαντικής για σένα ομάδας. Μήπως αφήνεις τους άλλους να σε εκμεταλλεύονται; Μήπως δεν υποστηρίζεις τον εαυτό σου; Μήπως φαίνεται να δίνεις περισσότερα στους συγγενείς και στους φίλους σου από όσα παίρνεις; Για να νιώθεις ασφάλεια και σιγουριά, εκτός από το να μεριμνάς για την ασφάλεια και τη σιγουριά των άλλων γύρω σου, χρειάζεται να μάθεις να προστατεύεις και να υποστηρίζεις και τον εαυτό σου. Να θυμάσαι πάντα ότι δεν είσαι εσύ η μοναδική πηγή υποστήριξης για τους γύρω σου. Μπορούν να προστρέξουν και σε άλλους για βοήθεια και συμβουλές. Αν δυσκολεύεσαι να το κάνεις αυτό, υπάρχουν ομάδες που μπορούν να σε βοηθήσουν να μάθεις να εξισορροπείς τις ανάγκες σου με τις ανάγκες των άλλων, όπως είναι οι Ανώνυμοι Συνεξαρτημένοι (Ο)ΟΑ).

Να αγαπάς, λοιπόν, την οικογένεια σου, αλλά να αγαπάς και τον εαυτό σου. Να νοιάζεσαι και να φροντίζεις τους φίλους σου, αλλά να αφιερώνεις χρόνο και για τη δική σου ζωή κάνοντας θετικές αλλαγές. Σκέψου τον εαυτό σου όπως θα σκεφτόσουν έναν καλό σου φίλο. Μην παραμελείς αυτή τη σχέση.

Όλοι μας περνάμε φάσεις όπου παραμερίζουμε τις δικές μας ανάγκες. Το κλειδί είναι να αναγνωρίζουμε αυτή τη συμπεριφορά και να τη διορθώνουμε, πριν παρουσιαστούν σοβαρότερα προβλήματα υγείας.

Σε κάθε τι δίνουμε σημασία στο τι, αλλά δεν δίνουμε την ουσιαστική σημασία που είναι στο πώς.

Σημασία δεν έχει τι τρως, αλλά πώς το τρως.

Σημασία δεν έχει τι είσαι, αλλά πώς είσαι.

Σημασία δεν έχει τι κάνεις, αλλά πώς το κάνεις.

Σημασία δεν έχει τι έχεις, αλλά πώς το έχεις.

Σημασία δεν έχει τι φοράς, αλλά πώς το φοράς.

Ναι σε κάθε τι δίνουμε σημασία στο τι, αλλά δεν δίνουμε την ουσιαστική σημασία που είναι στο πώς.

Αυτό το πώς είναι που κάνει τη διαφορά. Μπορεί να τρως τα ακριβότερα και να μην έχεις την αίσθηση του πως. Δηλαδή της ευγνωμοσύνης, της χαράς, της πληρότητας, της ουσίας. Αν για κάποιο λόγο δεν δίνουμε σημασία στο πως, ότι και να έχουμε είναι σαν να μη το έχουμε, δεν του δίνουμε σημασία και το θεωρούμε δεδομένο. Όμως με την συμπεριφορά μας αυτό που έχουμε το θέτουμε σε κίνδυνο.

Το πώς έχει μεγάλη σημασία σε κάθε τι που έχουμε στη ζωή μας. 

Σημασία λοιπόν δεν έχει αν τρως μακαρόνια κάθε μέρα, αλλά πώς νιώθεις για την ευλογία που έχεις να φας, που είχες τρόπο να τα μαγειρέψεις, που είχες πιάτα να τα σερβίρεις, που είχες τραπέζι, καρέκλα κλπ. Η ευγνωμοσύνη για όλα όσα έχεις και το πώς νιώθεις γι αυτά, αν ευχαριστιέσαι με τα πολύ μικρά, ανοίγεις τις ευλογίες από το Σύμπαν και δηλώνεις έτοιμος να δεχτείς με την ίδια αγάπη είτε το μικρό είτε το μεγάλο. Ο τρόπος που νιώθουμε εμείς είναι αυτός που κάνει τη διαφορά σε κάθε τι στη ζωή μας. Το ότι σέβεσαι απόλυτα και δεν τιτλοποιείς όλα όσα σε περιβάλλουν σε αρνητικά ή θετικά, αλλά τα θεωρείς όλα ευλογία, αυτό είναι η σπουδαιότερη δήλωση ευγνωμοσύνης.

Αν νιώθουμε ευλογία γι αυτό που είμαστε δηλαδή υγιείς, με τα πόδια μας, με τα χέρια μας και όχι τι είμαστε. Γιατί στο τι είμαστε μπαίνουν όλα τα επίκτητα χαρακτηριστικά που αποκτήσαμε και οικοδομήσαμε στην πάροδο της ζωή μας. Είτε αυτό έχει να κάνει με ένα πτυχίο, με μία θέση στην κοινωνία, με έναν «καταξιωμένο» σύντροφο κλπ. Αυτά δεν καθορίζουν την ποιότητα του ανθρώπου. Μπορεί κάλλιστα ένα πτυχίο από μόνο του να μη δηλώνει τίποτε και να δημιουργήσει έναν αλαζόνα άνθρωπο απόλυτα εχθρικό και μοναχικό. Το να στηρίζεται ο άνθρωπος στα επίκτητα χαρακτηριστικά και να νιώθει αξία μέσα από αυτά, φεύγει μακριά από τα πως. Η ουσία ενός ανθρώπου στηρίζεται σε αυτά τα πως. Πώς χειρίζεται ένας άνθρωπος την ανθρωπιά του και πόσο απλώνει το χέρι του για να στηρίξει τους διπλανούς του μέσα από την απλότητα. 

Αν η ζωή μας βασιστεί σε αυτά τα πως και δημιουργήσουμε υποδομές ευγνωμοσύνης και ευλογίας τότε θα ρέει στη ζωή μας μόνιμη η ευημερία.

Σταματάμε να κατατάσσουμε τα πάντα σε σχέση με το τι, γιατί το τι έχει μέσα του κριτική, ενώ το πώς έχει μέσα του ουσία.

Μπορεί να έχεις τα ακριβότερα ρούχα και αντί να τα φοράς να σε φοράνε. Τότε το τι γίνεται δουλεία. Τι φοράς ακριβά και επώνυμα ? Ναι αλλά πως τα φοράς ? Τα φοράς για σένα ή για να τα δείχνεις και να δείχνεσαι ? Αν ότι κάνεις το κάνεις για να το διαφημίζεις, πρώτον δεν το ζεις, δεύτερον δεν του δίνεις καμία σημασία. Γιατί για σένα σημασία έχει πως το είδαν οι άλλοι, κατάφερες να τους «μπεις το μάτι», αυτό είναι που μετράει για σένα. Αυτό είναι ένα δηλητήριο που θα σου καταστρέψει τη ζωή και φυσικά είσαι σε μεγάλη απόσταση από τις ουσιαστικές σχέσεις γιατί πάντα και στα πάντα θα αναζητάς τα τι και όχι τα ουσιαστικά πως.  Πάρε απόσταση από την κατάρα του δείχνομαι και ζήσε τη ζωή σου με ευγνωμοσύνη. Το δείχνομαι και κοκορεύομαι δυστυχώς είναι μία δύνη που θα σε κατασπαράξει τόσο εσένα αλλά και όλη σου την οικογένεια. Αυτή σου την ασέβεια θα την «πληρώσεις» με απώλειες σε υλικό αλλά και ανθρώπινο επίπεδο. 

Δωροθέα 

Ζουν Ανάμεσά μας, Όντα από Φως και Άνθρωποι που Γίνονται Φως

Γράφει ο Σπύρος Μακρής
Ζουν Ανάμεσά μας Όντα από Φως και Άνθρωποι που Γίνονται Φως

Πέρα από την καθημερινότητά μας, υπάρχει ένας κόσμος διαφορετικός, γεμάτος αγνή δύναμη και ενέργεια. Αρκετοί υποστηρίζουν πως υπάρχουν όντα φτιαγμένα από φως που κινούνται ανάμεσά μας αλλά δεν μπορούμε να τους δούμε. Κάποιοι τους ονομάζουν Φύλακες Άγγελους.

Κάποιες φορές μπορεί να έχει τύχει να τα αντιληφθούμε με την άκρη του ματιού μας, ή αν στραφούμε αφηρημένοι και κοιτάξουμε πίσω μας. Κάποιοι λένε ότι τα έχουν αντιληφθεί σε χώρους που θεωρούνται ιεροί, ακόμα και αρχαιολογικοούς, παντού στον κόσμο. Έχει ειπωθεί ότι τους αρέσει να προσεγγίζουν απλούς, καθημερινούς ανθρώπους για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά.

Άλλοι τα ονομάζουν orbs, δηλαδή ενεργειακές οντότητες, ή φωτεινές ψυχές. Άλλοι υποστηρίζουν ότι έρχονται μέσα σε φωτεινά οχήματα. Άλλοι θεωρούν ότι είναι η αύρα των ανθρώπων η οποία κάτω από ειδικές συνθήκες θα μπορούσε να γίνει ορατή από συγκεκριμένα άτομα.

Υπάρχουν, όμως και οι περιπτώσεις ανθρώπων που μπορούν να μετατρέψουν το σώμα τους σε Φως. Αν και ελάχιστα γνωστές, υπάρχουν περισσότερες από 160.000 τεκμηριωμένες περιπτώσεις ανθρώπων που μετασχηματίζονται σε ένα σώμα φωτός, ειδικότερα στις περιοχές του Θιβέτ και της Ινδίας.

Παρόλο που η σύγχρονη επιστήμη υποτιμάει ή χλευάζει τέτοια συμβάντα, υποστηρίζεται ότι η «μεταμόρφωση» αποτελεί γεγονός και συμβαίνει εδώ και πολλούς αιώνες, σε πολλούς ανθρώπους ανεξαρτήτως θρησκείας και πίστης -φυσικά, το κάθε δόγμα προσπαθεί να περάσει το συμβάν στους ακόλουθούς του ως αποτέλεσμα της συγκεκριμένης πίστης τους και της ανταμοιβής από τον συγκεκριμένο θεό στο οποίο πιστεύουν.

Το φαινόμενο είναι γνωστό ως «Το Σώμα Ουράνιου Τόξου», αλλά η ονομασία μπορεί να ποικίλει από περιοχή σε περιοχή. Παραδείγματος χάριν εντός των ισλαμικών περιοχών, είναι γνωστό ως «Το Πιο Ιερό Σώμα» ή το «υπερ-ουράνιο σώμα».

Οι σχολές Γιόγκα και οι Ταντρικές διδασκαλίες το ονομάζουν «το θεϊκό σώμα», ενώ στην Κρύγια γιόγκα αναφέρεται ως «το σώμα της ευδαιμονίας». Οι ταοϊστές αναφέρονται σε αυτό ως «σώμα διαμαντιών» και όσοι το έχουν επιτύχει ονομάζονται «αθάνατοι» ή «οι περιπατητές του ουρανού». Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι το αποκαλούσαν «το φωτεινό ον» και προφερόταν ως «καράστ».

Στη Μιθραϊκή λειτουργία χαρακτηρίστηκε ως «το τέλειο σώμα». Στα Ερμητικά και στις Σμαράγδινες πινακίδες αναφέρεται ως «το αθάνατο σώμα» και «το χρυσό σώμα», αντίστοιχα.

Οι Θιβετιανοί μοναχοί μάλιστα λέγεται ότι έχουν φτάσει σε αυτό το σημείο και βιώνουν αυτή την κατάσταση. Η περίπτωση του Khenpo Achö το 1998, για παράδειγμα, τεκμηριώθηκε από τον Καθολικό ιερέα Francis Tiso, τον μοναχό Gelugpa του Kham, στο Θιβέτ. Λέγεται ότι κατάφερε να μεταμορφώσει το σώμα του σε ένα σώμα φωτός, ένα γεγονός που είδε ολόκληρο το μοναστήρι και μάλιστα ο ίδιος ο Francis.

Ο David Steindl-Rast διενήργησε επιστημονική έρευνα στο Ινστιτούτο Νοητικών Επιστημών το 2002 με μοναδικό σκοπό να μελετήσει το φαινόμενο του «Σώματος του Ουράνιου Τόξου», αναφέροντας: «Εάν μπορούσαμε να το εδραιώσουμε ως ανθρωπολογικό γεγονός, σαν την ανάσταση ενός ατόμου που δεν συνέβη μόνο στον Ιησού, αλλά μπορεί να συμβαίνει και σήμερα, τότε θα έθετε την ιδέα μας για τις ανθρώπινες δυνατότητες σε ένα τελείως διαφορετικό φως».

Σύμφωνα με τον ιερέα Tiso, το σώμα του Khenpo Achö άρχισε να αλλάζει λίγο μετά την τελευταία του πνοή. Το δέρμα του έγινε γυαλιστερό λευκό και η εμφάνισή του άρχισε να αλλάζει. Ο Khenpo Achö’s τελικά περιτυλίχθηκε σε μια κίτρινη ρόμπα που φορούσαν όλοι οι μοναχοί του Gelug. Καθώς πέρασαν οι μέρες, το σώμα του Khenpo Achö άρχισε να ξεφεύγει. Και αφού πέρασαν επτά ημέρες, δεν υπήρχε άλλο φως.

Η εκδήλωση καταγράφηκε από τον τοπικό Τύπο, ο οποίος έδωσε συγκεκριμένες πληροφορίες για το τι συνέβη και έτσι το «The Rainbow Body event» εμφανίστηκε στη συνέχεια στο Ινστιτούτο Noetic Sciences Review 59, Μαρτίου-Μαΐου, του 2002.

Όλα αυτά είναι εκπληκτικά και σίγουρα η επιστήμη πρέπει να «σκύψει» πάνω σε αυτό το φαινόμενο, όχι μόνο για να το καταγράψει και να το καταχωρίσει ως επιβεβαιωμένο γεγονός στα αρχεία της. Είναι σημαντικό να το δει ο απλός και μέσος άνθρωπος, να του δημιουργήσει ερεθίσματα, κίνητρα και προθέσεις.

Ο άνθρωπος είναι από την φύση του φτιαγμένος από τα υλικά των αστεριών και φως. Κάποια στιγμή είναι σημαντικό να το αντιληφθεί και να το βιώσει. Να επιστρέψει στο φως.

Ένα βήμα πιο πέρα, υπάρχουν και οι θεωρητικοί που υπογραμμίζουν ότι Όντα Φωτός, υπήρχαν από αρχαιοτάτων χρόνων και ότι συνεχώς μέχρι σήμερα καταφθάνουν και φεύγουν. Οι διάφορες θρησκείες τους δίνουν δικές τους ονομασίες που ταιριάζουν με τα διδαχές και τις ιερές βίβλους τους.

Η ζωή που δεν ζούμε είναι μια αρρώστια που μπορεί να προκαλέσει θάνατο

Το να μιλάμε για τον Καρλ Γιουνγκ δεν είναι εύκολο έργο αφού κάποιες από τις σκέψεις του είναι βαθιές και πολύπλοκες. Με την ικανότητα της ενδοσκόπησης μπορούσε να φωτίσει τις χαμένες ψυχές των άλλων ατόμων ώστε να μπορέσουν να βρουν τον εαυτό τους. Έτσι, έφερε φως στην ανθρώπινη γνώση και μίλησε ειλικρινά για τη σημεία που θεωρούσε αναγκαία να σκάψουμε στην ψυχολογία μας. Ως αποτέλεσμα έχουμε πολλές σπουδαίες σκέψεις από τον Γιουνγκ για προσωπική ανάπτυξη. Οπότε, προχωρώντας θα συλλέξουμε κάποιες από τις ιδέες που διατύπωσε. Ιδέες που συχνά αντηχούν σαν μάντρας μέσα μας. Επαναστατικές ιδέες που, αν ερμηνευτούν σωστά, μπορούν ν γίνουν αληθινοί φορείς αλλαγής. Ό Γιουνγκ για την προσωπική ανάπτυξη μέσω της εμπειρίας « η ζωή που δεν ζήσαμε» «Η ζωή που δεν ζούμε είναι μια αρρώστια που μπορεί να προκαλέσει θάνατο.» Όλοι έχουμε επιθυμίες, φιλοδοξίες, κίνητρα και ένα τεράστιο δυναμικό να αποκαλύψουμε. Συχνά βρίσκουμε ότι ζούμε μια ζωή που δεν μας ταιριάζει. Ο εσωτερικός μας εαυτός ουρλιάζει και κανείς δεν τον ακούει. Δεν είναι άνετα και παλεύει αλλά στο τέλος αποδέχεται ένα πεπρωμένο διαφορετικό από αυτό που έψαχνε. Κάποιες φορές καταλήγουμε να ζούμε με ένα τρόπο ο οποίος δεν μας ταιριάζει. Ένας τρόπος που δεν βγάζει νόημα και δεν είναι ο κατάλληλος για εμάς. Η έλλειψη αυθεντικότητας και αλήθειας με τον εαυτό μας θα επηρεάσει αρνητικά το σώμα και το μυαλό. Το να ζείτε μια ζωή με μη αυθεντικό τρόπο έχει επιπτώσεις τις οποίες το μυαλό και οι εμπειρίες σας γρήγορα θα αναλάβουν να σας τις δείξουν. Ο Γιουνγκ για την προσωπική ανάπτυξη μέσω της καταπολέμησης της προβολής «Οτιδήποτε μας ερεθίζει στους άλλους ανθρώπους μας φέρνει πιο κοντά στο να καταλάβουμε τον εαυτό μας.» Για ακόμα μια φορά, η προεκβολή βελτιώνει την προσωπική γνώση. Όταν προβαλλόμαστε βλέπουμε ξεκάθαρα στον άλλον αυτό που δε βλέπουμε στον εαυτό μας. Αυτό που δε θέλουμε να δούμε… Το παράδοξο είναι ότι συχνά δεν μπορούμε να το αναγνωρίσουμε ακόμα και μπροστά σε ένα καθρέφτη. Οι προβολές μπορούν να δημιουργηθούν από αυτό που μισούμε για κάποιον ή από αυτό που θαυμάζουμε σε κάποιον. Αλλά δεν το βλέπετε στον εαυτό σας. Όταν συνειδητοποιήσετε πως ενοχλείστε από κάτι το οποίο δε θα σας έκανε ποτέ εντύπωση πάρτε μια στιγμή και αναρωτηθείτε αν έχει να κάνει με κάτι που μισείτε στον εαυτό σας και δεν αποδέχεστε. Δεν έχει σχέση με το μίσος για τον εαυτό μας. Ο Γιουνγκ δεν ήθελε να φτάσει τόσο μακριά. Σχετίζεται με το να κατανοήσουμε τα σκοτεινά μας σημεία και να τα αποδεχτούμε ώστε να μπορέσουμε να τα αλλάξουμε. Αν όχι, πάντα θα προβάλλουμε σε άλλους αυτά που δεν αποδεχόμαστε για τον εαυτό μας. Και για ακόμα μια φορά θα καταδικαστούμε σε μια ζωή αυτό- εξαπάτησης και μη αυθεντικότητας. Ωριμάζουμε όταν επιδιώκουμε αυτό που φοβόμαστε «Σε οτιδήποτε και αν αντιστέκεστε, ακολουθήστε το.» Όλα τα μαθήματα που θα μάθετε στη ζωή σας θα επαναλαμβάνονται εκτός αν καταφέρετε να τα μάθετε και να τα ενσωματώσετε στην γνώση που έχετε συσσωρεύσει για τον εαυτό σας και για τον κόσμο. Υπάρχουν πολλές φορές που επιστρέψατε σε ανθρώπους οι οποίοι σας είχαν πληγώσει, αλλά συνεχώς ρίχνατε τον εαυτό σας σε ένα αδύνατο έργο. Και πόσες φορές βρήκατε τον εαυτό σας να αντιστέκεται στο να αποδεχθεί τις σκιές του. Τις συσσωρεύετε σε ένα κουτί που δε θέλετε να δείτε. Αλλά εξακολουθούν να είναι εκεί και όσο περισσότερο προσπαθείτε να κρύψετε την φύση σας, τόσο πιο δυνατή θα εμφανιστεί στη επιφάνεια. Με ένα ασυγκράτητο και απρόβλεπτο τρόπο επειδή με το να προσπαθείτε να την καλύψετε, έχετε χάσει τον έλεγχο. Ο Γιουνγκ για την προσωπική ανάπτυξη μέσω της αναγνώρισης των συναισθημάτων μας «Η κατάθλιψη είναι σαν μια γυναίκα στα μαύρα. Αν εμφανιστεί, μην τρέξετε μακριά της. Προσκαλέστε την, προσφέρετε της μια θέση, εξυπηρετήστε την σαν καλεσμένη και ακούστε αυτά που έχει να πει.» Αλλιώς πως θα ξέραμε γιατί εμφανίστηκε; αν δεν βάλουμε αυτούς τους ξαφνικούς επισκέπτες στο σπίτι μας, ποτέ δε θα μάθουμε γιατί εμφανίστηκαν. Τα συναισθήματα πρέπει να προσδεθούν σε ένα ερέθισμα για να υπάρξουν. Κάτι πρέπει να ειδωθεί, να ακουστεί και να γίνει αποδεκτό ώστε να αλλάξει. Το να ζούμε αποφεύγοντας τα δε θα κάνει πολλά για εμάς. Δε θα χρειαστεί πολύς καιρός για να εμφανιστούν τα δυσάρεστα συναισθήματα. Χωρίς αμφιβολία, υπάρχουν καταστάσεις που αντηχούν μέσα σας. Όλα αυτά μας προσκαλούν στο να είμαστε αυθεντικοί, να μην καλύπτουμε αυτό που είναι δικό μας, να ακούμε αυτό που η ζωή έχει να μας πει και να μην της γυρνάμε την πλάτη. Να σεβόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους χωρίς αδικίες, λέγοντας κάτι γι αυτούς που δεν ισχύει. Σε ευχαριστούμε Γιουνγκ για την κληρονομιά που άφησες. Μας βοηθά καθημερινά στη διαδικασία της προσωπικής μας ανάπτυξης. Μια διαδικασία, η οποία σε κάθε περίπτωση ποτέ δεν διακόπτεται και ποτέ δεν τελειώνει. 

O Παράδεισος Υπάρχει ! Το δήλωσε νευροχειρουργός που πέθανε και γύρισε στη ζωή!

Ξαφνικά και απροσδόκητα, ο πεπειραμένος νευροχειρουργός του Harvard Medical School,  Dr. Eben Alexander έπεσε σε κώμα.

Είχε προσβληθεί από την σπανιώτατη στους ενήλικες βακτηριακή μηνιγγίτιδα, η οποία του κατέτρωγε με ταχύτατο ρυθμό την γλυκόζη του εγκεφάλου του, και κυρίως του εγκεφαλικού φλοιού, δηλαδή του σκέλους που είναι υπεύθυνο για τις ανθρώπινες ιδιότητες: την συνείδηση και τις ανώτερες εγκεφαλικές λειτουργίες. 

Για επτά ημέρες ο εγκεφαλικός φλοιός του ήταν απολύτως αδρανής, πλήρως «απενεργοποιημένος», και κάθε ενδεχόμενο συνείδησης/συνειδητότητας απολύτως αποκλεισμένο. Κάθε μέρα που περνούσε, το ενδεχόμενο επιβίωσής του, αφύπνισής του από το κώμα, ελαχιστοποιείτο μέχρι που έφτασε σε ποσοστό μικρότερο από στατιστικό λάθος.

Μετά από επτά ημέρες, και πέρα από κάθε προσδοκία, ο Dr. Eben Alexander άνοιξε τα μάτια του, «γύρισε από τους νεκρούς», πλήρως υγιής. Και διηγήθηκε ότι κατά το χρονικό διάστημα της απουσίας του είχε απόλυτη συνειδητότητα, κατ’ ακρίβειαν “υπερ-συνειδητότητα”, σε μεταθανάτια τοπία.

Near-death experiences υπάρχουν πολλές.

Οι αρνητές της πραγματικότητάς τους τις αποδίδουν σε παιχνίδια του εγκεφάλου, παραισθήσεις και ψευδαισθήσεις οφειλόμενες στην έλλειψη σωστής οξυγόνωσης του εγκεφάλου ή σε βαθείς μηχανισμούς του οργανισμού για τον εξωραϊσμό της στιγμής του θανάτου. Όμως, το εντελώς παράξενο και θυελλωδώς ενδιαφέρον στην περίπτωση του Dr. Eben Alexander είναι ότι, όπως συμμαρτυρεί και το ευμεγέθες ιατρικό προσωπικό που τον παρακολουθούσε, ο εγκέφαλός του ήταν κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης μορφής κώματος παντελώς ανίκανος να παραγάγει οποιαδήποτε συνείδηση, συναίσθηση, σκέψη ή εικόνα.

Ο εγκεφαλικός φλοιός του και άλλες βασικές λειτουργίες του εγκεφάλου του απλώς απουσίαζαν, δεν υπολειτουργούσαν: σαν να μην υπήρχαν ποτέ, σαν να μην υπήρχε η βιολογική βάση για την παραγωγή της συνείδησης που ο Dr. Eben Alexander μαρτυρεί και καταθέτει. Ως εκ τούτου, οποιαδήποτε προσπάθεια εκλογίκευσης της εμπειρίας του, εξήγησης ως παραισθητικό απλώς φαινόμενο, σκοντάφτει σε αυτό το αδιαμφισβήτητο γεγονός: ότι η βιολογική βάση για την παραγωγή της συνείδησης δεν υπήρχε καν, ώστε να αλλοιωθεί και να οδηγήσει στην εμπειρία του.

Στην αρχή, ο Dr. Eben Alexander σκέφτηκε να συγγράψει ένα εκτενές επιστημονικό άρθρο που θα δημοσιεύετο σε ακαδημαϊκό περιοδικό νευροβιολογίας εξιστορώντας και προσπαθώντας να εξηγήσει αυτά που του συνέβησαν, αυτά που είδε και έζησε. Εν τέλει αποφάσισε να τα καταστήσει προσβάσιμα στο ευρύ κοινό, συγγράφοντας το βιβλίο «Proof of Heaven: A Neurosurgeon’s Journey to the Afterlife». Άρθρα για την περίπτωσή του αφιερώθηκαν σε πάμπολλα διεθνή περιοδικά, ενδεικτικά αναφέρουμε τα Telegraph, Huffington Post, The Daily Beast, Newsweek κ.ά.

Κατά τη διάρκεια του κώματός του, ο Dr. Eben Alexander περιηγήθηκε σε διαφορετικές μεταθανάτιες καταστάσεις, τοπία και συνθήκες συνειδητότητας. Είδε τα πρόσωπα ανθρώπων που δεν είχε γνωρίσει ακόμα, αλλά επρόκειτο να γνωρίσει μελλοντικά, στην μετά το κώμα ζωή του – όπερ και εγένετο. Κατανόησε θεμελιώδεις αρχές του σύμπαντος με τρόπο που δεν ενδέχετο να κατανοήσει προηγουμένως, και κυρίως το ότι η δομική αρχή του σύμπαντος είναι η αγάπη και η σχέση, με την πιο βαθιά, θεμελιώδη έννοιά της. Αισθάνθηκε την παρουσία Θεού δημιουργού. Μαρτυρεί την ανθρώπινη υπόσταση και συνείδηση ακατάλυτη, ανεξάρτητη από τις βιολογικές λειτουργίες του σώματος. Όμως, το πιο σημαντικό, το πιο καίριο δεν είναι το τί είδε, τί αισθάνθηκε και τί συνάντησε η ατομική του περίπτωση (διότι όπως ο ίδιος μαρτυρεί, πρόκειται για πραγματικότητες τις οποίες η ανθρώπινη γλώσσα δεν έχει φτιαχτεί για να εκφράσει), αλλά η κατάδειξη -σχεδόν απόδειξη- της παρουσίας πλήρους ή… υπέρ-πλήρους ανθρώπινης συνείδησης σε συνθήκες που η σημερινή επιστήμη και ιατρική αποκλείουν την παρουσία της, αφού δεν συντρέχουν οι βιολογικές βάσεις γι΄αυτήν.

Στο βιβλίο επιχειρείται μια εξήγηση του φαινομένου, μα κάθε συνήθης και εύκολη εξήγηση σκοντάφτει σε θεμελιώδη προβλήματα, τα οποία μοιράζονται ως κοινή βάση την κατ’ ουσίαν πλήρη απουσία λειτουργούντος εγκεφαλικού φλοιού κατά την διάρκεια του συγκεκριμένου κώματος. Εκτός από θαυμασμό, το βιβλίο και τα συνακόλουθα άρθρα συνάντησαν και έντονη κριτική – η οποία όμως μάλλον περιορίζονται στην λοιδορία του συγγραφέα ή στην παράκαμψη θεμελιωδών συνισταμένων της περίπτωσής του, η οποία από ιατρικής απόψεως δεν θα μπορούσε με τίποτα να θεωρηθεί «μια ακόμα περίπτωση».

Όπως και να έχει, η μοναδική αυτή μαρτυρία (και η σύμπτωση ή πρόνοια να προκύψει αυτή σε έναν πεπειραμένο νευροχειρουργό) μπορεί να προκαλέσει τα πάντα εκτός από αδιαφορία. Κάθε εύκολη εκφορά τελεσίδικης άποψης σχετικά με αυτήν εκπλήσσει, ειδικά δε η μετά βδελυγμίας απόρριψη από πλευράς ατομικών αυθεντιών. Δεν γνωρίζω αν με τον θάνατο ακυρώνεται η ανθρώπινη ύπαρξη, σίγουρα όμως ακυρώνονται όλες οι πρότερες βεβαιότητες σχετικά με αυτόν… 

Δεν είναι ο θάνατος ο πιο μεγάλος μας φόβος, αλλά το ρίσκο της ζωής

Από το βιβλίο του Don Miguel Ruiz »Οι Τέσσερις Συμφωνίες»-Εκδόσεις Διόπτρα

Γι’ αυτό αντιστέκονται οι άνθρωποι στη ζωή… Το να είναι ζωντανοί είναι ο μεγαλύτερος τους φόβος. Δεν είναι ο θάνατος ο πιο μεγάλος μας φόβος, αλλά το ρίσκο της ζωής: ο κίνδυνος να είμαστε ζωντανοί και να εκφράζουμε την αληθινή μας φύση. Το να είμαστε ο εαυτός μας — να ποιος είναι ο φόβος μας.

Έχουμε μάθει να ζούμε προσπαθώντας να ικανοποιήσουμε τις απαιτήσεις των άλλων. Έχουμε μάθει να ζούμε βάσει ξένων αντιλήψεων από φόβο ότι δεν θα γίνουμε αποδεκτοί ή άξιοι της αγάπης κάποιου άλλου.

Κατά τη διάρκεια της εξημέρωσης σχηματίζουμε μια εικόνα της τελειότητας, την οποία κάνουμε πρότυπο μας. Δημιουργούμε αυτή την εικόνα του πώς θα έπρεπε να είμαστε ώστε να γίνουμε αποδεκτοί από όλους. Θέλουμε κυρίως να ευχαριστήσουμε αυτούς που μας αγαπούν: τη Μαμά και τον Μπαμπά, τα αδέλφια, το δάσκαλο, τον ιερέα. Προσπαθώντας να είμαστε αντάξιοι τους, πλάθουμε μια εικόνα τελειότητας, που όμως δεν μας ταιριάζει. Πλάθουμε αυτή την εικόνα, αλλά είναι μια εικόνα πλαστή. Ποτέ δεν θα καταφέρουμε να γίνουμε τέλειοι από αυτή την άποψη — ποτέ!

Ως ατελείς, λοιπόν, απορρίπτουμε τον εαυτό μας. Και το επίπεδο της αυτοαπόρριψης εξαρτάται από το πόσο αποτελεσματικοί ήταν οι ενήλικοι που βάλθηκαν να διαλύσουν την ακεραιότητα μας. Μετά την εξημέρωση, δεν έχει σημασία το αν είμαστε άξιοι για κάποιον άλλον. Δεν είμαστε αρκετά άξιοι για τον εαυτό μας, επειδή δεν ταιριάζουμε με την εικόνα της τελειότητας που εμείς οι ίδιοι πλάσαμε.

Δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας, επειδή δεν είναι αυτό που θα θέλαμε να είναι ή μάλλον αυτό που πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να είναι. Δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας που δεν είναι τέλειος.

Ξέρουμε ότι δεν είμαστε εκείνο που, υποτίθεται, θα έπρεπε να είμαστε κι έτσι νιώθουμε κίβδηλοι και ανειλικρινείς. Πασχίζουμε να κρυφτούμε, παριστάνοντας κάτι που δεν είμαστε. Το αποτέλεσμα είναι να αισθανόμαστε μη αυθεντικοί και να φοράμε κοινωνικές μάσκες για να μην μπορεί να το αντιληφθεί αυτό ο περίγυρος μας. Τρέμουμε στην ιδέα ότι κάποιος ίσως καταλάβει ότι δεν είμαστε αυτό που δείχνουμε. Επίσης, κρίνουμε τους άλλους βάσει της δικής μας εικόνας περί τελειότητας και, φυσικά, αποδεικνύονται κι εκείνοι ατελείς.

Ταπεινώνουμε τους εαυτούς μας μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουμε τους άλλους. Συχνά βλάπτουμε ακόμη και το ίδιο μας το σώμα, ώστε να γίνουμε αποδεκτοί. Βλέπουμε εφήβους να παίρνουν ναρκωτικά για να μην τους απορρίψουν οι συνομήλικοι τους. Δεν συνειδητοποιούν πως το πρόβλημα είναι ότι δεν αποδέχονται οι ίδιοι τον εαυτό τους.

Απορρίπτουν τον εαυτό τους επειδή δεν είναι ό,τι παριστάνουν ότι είναι. Επιθυμούν να είναι κάπως κι επειδή δεν είναι, κουβαλούν μέσα τους το φορτίο της ντροπής και της ενοχής. Οι άνθρωποι τιμωρούν αδιάκοπα τον εαυτό τους, επειδή δεν είναι αυτό που πιστεύουν ότι θα έπρεπε να είναι. Γίνονται αυτοκαταστροφικοί και χρησιμοποιούν και άλλους ανθρώπους ως μέσα για την καταστροφή τους.

Κανείς, όμως, δεν μπορεί να μας κακοποιήσει όσο ο ίδιος μας ο εαυτός— και αυτό το πετυχαίνουν ο Κριτής, το Θύμα και το σύστημα των πεποιθήσεων μας. Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν άνθρωποι που έπεσαν θύματα κακοποίησης από τον σύζυγο, τη μητέρα ή τον πατέρα τους, αλλά γνωρίζουμε καλά ότι εμείς οι ίδιοι έχουμε κακοποιήσει πολύ περισσότερο τον εαυτό μας.

Ο Κριτής μέσα μας είναι ο πιο ανελέητος που υπήρξε ποτέ. Αν κάνουμε ένα λάθος μπροστά σε άλλους, προσπαθούμε να το αρνηθούμε και να το συγκαλύψουμε. Μόλις, όμως, βρεθούμε μόνοι, ο Κριτής βγαίνει στην επιφάνεια φέρνοντας μαζί του και την ενοχή, κι εμείς νιώθουμε ηλίθιοι, ανίκανοι, απορριπτέοι.

Κανείς δεν σας έχει κακοποιήσει ποτέ τόσο όσο έχετε κακοποιήσει εσείς τον εαυτό σας. Και το όριο κακοποίησης του εαυτού σας ισούται με το όριο που θα επιτρέπατε σε κάποιον άλλον να φτάσει. Αν κάποιος σας κακοποιεί λίγο περισσότερο απ’ ό,τι κακοποιείτε εσείς τον εαυτό σας, το πιθανότερο είναι ότι θα διακόψετε τη σχέση με αυτό το άτομο. Αν, όμως, κάποιος σας κακοποιεί πιο λίγο απ’ ό,τι κακοποιείτε εσείς τον εαυτό σας, θα είστε πρόθυμοι να διατηρήσετε αιώνια αυτή τη σχέση.

Αν κακοποιείτε υπερβολικά τον εαυτό σας, μπορείτε να ανεχτείτε ακόμα και κάποιον που σας φέρεται βίαια, σας χτυπάει και σας εξευτελίζει. Γιατί; Επειδή το σύστημα των πεποιθήσεων σας λέει: «Το αξίζω. Αυτός/ή μου κάνει χάρη που είναι μαζί μου. Δεν αξίζω ούτε την αγάπη ούτε το σεβασμό κανενός».

Νιώθουμε την ανάγκη να είμαστε αποδεκτοί κι αγαπητοί από τους άλλους, αλλά δεν μπορούμε να δεχτούμε και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας.

Όσο περισσότερο αγαπάμε τον εαυτό μας, τόσο λιγότερο τον κακοποιούμε. Η αυτοκακοποίηση προέρχεται από την απόρριψη του εαυτού και αυτή με τη σειρά της προέρχεται από μια εικόνα του τέλειου που ποτέ δεν μπορούμε να φτάσουμε. Το πρότυπο της τελειότητας που έχουμε δημιουργήσει είναι ο λόγος για τον οποίο απορρίπτουμε τον εαυτό μας — ο λόγος για τον οποίο δεν αποδεχόμαστε ούτε τον εαυτό μας ούτε τους άλλους όπως πραγματικά είναι.

Οι Ορμόνες της Χαράς και η επίδραση στο σώμα μας

Κείμενο του συγγραφέα και θεραπευτή Dr Jessamy Hibbert

Η άσκηση μας κάνει να νιώθουμε πιο χαρούμενοι. Αισθανόμαστε καλύ­τερα με τον εαυτό μας όχι μόνο επειδή πήραμε μια θετική πρωτοβουλία, αλλά και επειδή όταν ασκούμαστε το σώμα μας απελευθερώνει κάποιες χημικές ουσίες που ονομάζονται ενδορφίνες. Πρόκειται για φυσικές ουσίες ευεξίας που μοιάζουν με ορμόνες, παράγονται στον εγκέφαλο και δρουν ως αναλγητικά, μειώνουν δηλαδή την αντίληψη του πόνου. Όταν ελευθερώνονται από τους νευροδιαβιβαστές αρχίζουν να διατρέχουν όλο μας το σώμα, χαρίζοντάς μας μια αίσθηση ευφορίας. Ακόμα, η άσκη­ση ενεργοποιεί την αδρεναλίνη, τη σεροτονίνη και την ντοπαμίνη, όλες τους χημικές ουσίες της «χαράς», που συνεργάζονται για να σας κάνουν να νιώθετε υπέροχα. Ναι, θα είστε κουρασμένοι, αλλά ταυτόχρονα θα αισθάνεστε ενθουσιασμένοι.

Ας γυμναστούμε Από τότε που ο πρώτος άνθρωπος των σπηλαίων κυνήγησε ένα μαλλια­ρό μαμούθ και ύστερα ένιωσε έναν πόνο στους μηρούς του που τον γέμισε ικανοποίηση, γνωρίζουμε ότι η άσκηση μας κάνει καλό. Και είναι αλήθεια ότι η άσκηση μας κάνει πραγματικά να αισθανόμαστε καλύτερα. Τίποτα δεν αυξάνει τα επίπεδα ενέργειας πιο γρήγορα και πιο αποτελε­σματικά από την άσκηση.Έχει αποδειχτεί ότι συμβάλλει στη μείωση των συμπτωμάτων της κατάθλιψης όσο και τα αντικαταθλιπτικά, η ατομική ψυχοθεραπεία, η γνωστική ψυχοθεραπεία και οι ομαδικές συνεδρίες. Οι έρευνες δείχνουν ακόμα ότι η βελτίωση της διάθεσης ξεκινάει μόλις δέκα λεπτά αφότου αρχίσετε να γυμνάζεστε και π βελτίωση αυτή συνε­χίζεται μέχρι και είκοσι λεπτά ακόμα. Έρευνα για την άσκηση και την κατάθλιψη, στην οποία οι συμμετέχοντες περπατούσαν καθημερινά επί επτά εβδομάδες, έδειξε όχι η βελτιωμένη διάθεση και ενέργεχά τους πα­ρέμενε και πέντε μήνες αργότερα, ενώ είχαν επιστρέφει στις κανονικές συνήθειές τους.

Οι θετικές συνέπειες της άσκησης

♦ Ενεργοποιεί τις ενδορφίνες.
♦ Αυξάνει την ευεξία.
♦ Βελτιώνει την αυτοεκτίμηση.
♦ Χαρίζει μια αίσθηση επιτυχίας.
♦ Αυξάνει τα επίπεδα ενέργειας.
♦ Ανακουφίζει από το άγχος και τα αρνητικά συναισθήματα.
♦ Κινητοποιεί.
♦ Βελτιώνει την πνευματική λειτουργία.
♦ Βελτιώνει τον ύπνο.
♦ Βελτιώνει τη φυσική κατάσταση και τη συνολική υγεία.
♦ Τονώνει το ηθικό.

Οι πράξεις πραγματικά μιλούν πιο δυνατά από τις λέξεις

Μην ξεχνάτε ότι ο σκοπός της άσκησης δεν είναι να λάβετε μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες, αλλά να νιώσετε καλύτερα με τον εαυτό σας σω­ματικά και ψυχικά. Αν δεν έχετε καν τρέξει το τετράγωνο του σπιτιού σας, δεν έχει νόημα να δηλώσετε συμμετοχή στον επόμενο σούπερ μα­ραθώνιο και να διανύετε ατελείωτα χιλιόμετρα στον διάδρομο κάποιου σκοτεινού γυμναστηρίου για πολλούς συνεχόμενους μήνες. Θα πιεστεί­τε υπερβολικά ή δεν θα το απολαύσετε. Η σίγουρη συνταγή της αποτυ­χίας είναι να πείτε «θα πηγαίνω στο γυμναστήριο τρεις φορές την εβδο­μάδα», ενώ στην πραγματικότητα δεν θα το κάνετε με τίποτα. Αντίθετα, βρείτε κάτι που σας αρέσει να κάνετε, προσιτό και ρεαλιστικό. Σας έχου­με εδώ κάποιες προτάσεις για να ξεκινήσετε το «Καινούργιο και Καθόλου Τρομακτικό Πρόγραμμα Άσκησης» (που δεν περιλαμβάνει ζέσταμα, εκτός κι αν θέλετε εσείς να το κάνετε):

♦ Κατεβείτε από το λεωφορείο μια στάση πριν από τη δική σας. Ασκού­μαι δεν σημαίνει απαραίτητα κάνω κυκλική προπόνηση σε γυμνα­στήριο! Υγεία είναι οτιδήποτε σας δραστηριοποιεί. Γιατί να μην περ­πατήσετε μέχρι το σπίτι αντί να πάρετε το λεωφορείο;Ή να ανεβείτε τις σκάλες αντί να πάρετε το ασανσέρ;
♦ Γυμναστείτε ομαδικά. Τα περισσότερα γυμναστήρια έχουν τμήματα που δέχονται και μη μέλη. Βρείτε κάποιο που σας ακούγεται ενδια­φέρον και πηγαίνετε να δείτε πώς είναι. Η κοινωνική υποστήριξη κατά τη διάρκεια της άσκησης είναι πολύ σημαντική: αν έχετε στο μυαλό σας την παρέα ή σκέφτεστε πως αν δεν πάτε, εκτός από τον εαυτό σας, θα απογοητεύσετε και κάποιον άλλο, τότε είναι πολύ πιο πιθανό να μην τα παρατήσετε.
♦ Αν θέλετε καρδιαγγειακή άσκηση χαμηλής έντασης, δοκιμάστε την κολύμβηση.
♦ Μετά την άσκηση, κάντε σάουνα. Μια έρευνα που έγινε από φυσι- κοπαθητικούς θεραπευτές έδειξε ότι ο ιδρώτας στη σάουνα μπορεί να μειώσει την αρτηριακή πίεση, να προσφέρει ανακούφιση από τους μυϊκούς σπασμούς, την εποχιακή συναισθηματική διαταραχή και τα υψηλά επίπεδα άγχους.
♦ Αγοράστε, δανειστείτε ή νοικιάστε ένα ποδήλατο και πηγαίνετε με αυτό στη δουλειά σας.
♦ Πηγαίνετε με τους φίλους σας για χορό.
♦ Κάντε τις δουλειές του σπιτιού πιο ενεργητικά. Βάλτε μουσική και χορέψτε ενώ σκουπίζετε με την ηλεκτρική, σκύβοντας για να σκου­πίσετε και κάτω από τα έπιπλα.
♦ Ασχοληθείτε λίγο με την κηπουρική. Είναι χαμηλής έντασης άσκηση, αλλά περιέχει πολύ σκύψιμο, μετακίνηση, τέντωμα και σήκωμα.
♦ Δοκιμάστε γιόγκα ή piMes. Και οι δύο αυτές σχολές είναι απίστευτα ευεργετικές για το σώμα και το πνεύμα.

Μόλις αποφασίσετε τι θέλετε να δοκιμάσετε, προσαρμόστε το ημε­ρολόγιο δραστηριοτήτων σας και προγραμματίστε κάποιο είδος άσκησηςτουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα για μισή ώρα. Να είστε συγκε­κριμένοι. Ορίστε συγκεκριμένη ημέρα και ώρα για να έχετε μεγαλύτερες πιθανότητες να το κάνετε και σκεφτείτε να ίο προτείνετε σε κάποιον φίλο, έτσι ώστε να μην μπορείτε να το ακυρώσετε την τελευταία στιγμή. Μπορεί να λειτουργήσει βοηθητικά, όπως κάνατε και σε προηγούμενο κεφάλαιο με τον προγραμματισμό θετικών δραστηριοτήτων, αν κατατά­ξετε τις ασκήσεις σας σε «εύκολες», «μέτριες» και «δύσκολες» και ύστερα ξεκινήσετε με τις εύκολες για να φτάσετε σταδιακά σε εκείνες που θεω­ρείτε δύσκολες. Προσπαθήστε να διαλέξετε τρεις διαφορετικές ασκήσεις για να υπάρχει ενδιαφέρον, ανεξάρτητα από το αν είναι περπάτημα, κηπουρική ή άσκηση στο γυμναστήριο.

Πράσινη άσκηση

Έρευνα που διεξήχθη το 2012 από την οργάνωση ψυχικής υγείας MIND βρήκε ότι εννέα στις δέκα γυναίκες ηλικίας άνω των τριάντα, όταν σκέφτονται να γυμναστούν σε εξωτερικό χώρο, παλεύουν με : την έλλειψη αυτοπεποίθησης όσον αφορά το σώμα τους και με τη χαμηλή αυτοεκτίμηση. Αυτό είναι πραγματικά λυπηρό γιατί μια άλλη · έρευνα από την ίδια οργάνωση ανέφερε ότι το 94% των ανθρώπων που ρωτήθηκαν δήλωσαν ότι η «πράσινη άσκηση» βελτίωσε την ψυχική υγεία τους και την αίσθηση της ευεξίας. Αν δεν αισθάνεστε άνετα να κάνετε τζόκινγκ στον δρόμο, δοκιμάστε να περπατήσετε σε ένα πάρκο μαζί με φίλους ή ακούγοντας μουσική με το iPod, μόνο μην κρυφτείτε σε κάποιον εσωτερικό χώρο. Ο καθαρός αέρας, η φύση, τα διαφορετικά τοπία και οι ήχοι τονώνουν τόσο το σώμα όσο και το πνεύμα σας.Ακολουθήστε το καινούργιο σας πρόγραμμα για μία εβδομάδα, εκτι­μήστε πώς πήγε και σημειώστε σε κάθε άσκηση ένα «Α» ή ένα «Ε», ανάλογα με το αν το απολαύσατε ιδιαίτερα ή σας χάρισε ένα αίσθημα επιτυχίας.

Θυμηθείτε μόνο να κάνετε αυτό που θέλετε να κάνετε, κι όχι αυτό που πιστεύετε ότι πρέπει να κάνετε. Αν κάτι δεν είναι βαρετό, θα το συνεχίσετε πιο εύκολα. Σκεφτείτε, τι θα μπορούσε να σας κάνει να σταματήσετε την άσκηση και βρείτε τρόπους να ξεπεράσετε το πρόβλημα. Π.χ. Χαμηλό κίνητρο -»να πάω με κάποιον φίλο.

Αφού τελειώσει αυτή η εβδομάδα, κάντε στον εαυτό σας τις ακόλουθες ερωτήσεις:
♦ Πώς νιώθατε πριν από την άσκηση: ανήσυχος / νευρικός / ενθουσια­σμένος / κουρασμένος / βαριεστημένος;
♦ Πώς νιώθατε κατά τη διάρκεια της άσκησης;
♦ Πώς νιώσατε αφού ασκηθήκατε;
♦ Ανατρέξτε στον κατάλογο των θετικών συνεπειών που αναφέραμε νωρίτερα. Μπορείτε να πείτε πως κάποια από αυτές ισχύει;

Θα παρατηρήσετε πιθανότατα ότι σε γενικές γραμμές δεν είχατε διά­θεση να ασκηθείτε -στην πραγματικότητα η προοπτική έμοιαζε μάλλον τρομακτική-, αλλά από τη στιγμή που ξεκινήσατε το απολαύσατε και ύστερα αισθανόσαστε όμορφα και, γιατί όχι, υπερήφανοι για τον εαυτό σας. Γι’ αυτό, εκείνες τις ημέρες που δεν έχετε καμία απολύτως διάθεση, να θυμάστε ότι αυτό δεν προεξοφλεί το πώς θα νιώθετε μετά. Σκεφτείτε ακόμα πώς θα νιώθετε αν παραλείψετε εντελώς το κομμάτι άσκηση: τύψεις και ενοχές. Πόσες φορές εκνευριστήκατε με τον εαυτό σας επειδή δεν συνεχίσατε αυτό που ξεκινήσατε; Αρχίστε μαλακά (περπατήστε ως το σπίτι, ανεβείτε με τις σκάλες αντί με το ασανσέρ) και θα εκπλαγείτε με την αίσθηση επιτυχίας και την ευεξία που θα νιώθετε. Και η ευεξία αυτή δεν θα είναι μόνο σωματική, αλλά και ψυχική, αφού θα έχετε την ικανοποίηση να σβήσετε κάτι από τη λίστα με αυτά που έχετε βάλει στόχο να πραγματοποιήσετε.
Ο χάρτης εγκεφάλου για τη σωματική άσκηση

Συμπληρώστε ιον χάρτη εγκεφάλου για τη σωματική άσκηση που βρί­σκεται αριστερά, διαλέγοντας μία από τις ασκήσεις που ολοκληρώσατε από το ημερολόγιο δραστηριοτήτων. Σκεφτείτε σοβαρά τι αισθανθήκατε, σωματικά και ψυχικά, από το γεγονός ότι ολοκληρώσατε την άσκηση, τι σκεφτήκατε αφού την κάνατε και τι σας παρακίνησε να κάνετε. Μήπως σας έκανε να σκεφτείτε «Αυτό μπορώ να το ξανακάνω» (σκέψεις), την ώρα που ανεβαίνατε ιις σκάλες προς το σπίτι σας (συμπεριφορά) και αισθανόσασταν πολύ υπερήφανοι για τον εαυτό σας (συναισθήματα);

Και χαλαρώστε…

Ένα πολύ μεγάλο μέρος της σωματικής ευεξίας είναι η χαλάρωση. Υγιει­νός τρόπος ζωής σημαίνει να δίνουμε στο σώμα μας την ευκαιρία να ξεκουράζεται, να ανακτά τις δυνάμεις του. Όταν νιώθετε τσιτωμένοι, αγχωμένοι και ανήσυχοι, το σώμα σας βρίσκεται υπό διαρκή πίεση, κατά συνέπεια και όταν το σώμα σας είναι ήρεμο, το ίδιο είναι και το μυαλό σας. Δεν είναι δυνατόν να αισθάνεται κανείς ψυχική ένταση όταν σωματικά είναι χαλαρός και το αντίστροφο. Η χαλάρωση έχει θετικό αντίκτυπο στις σκέψεις σας, στα συναισθήματά σας και σε ό,τι κάνετε. Μπορεί να πρόκειται για κάτι απλό, όπως να βρείτε χρόνο να διαβάσετε τις κυριακάτικες εφημερίδες, να δείτε το αγαπημένο σας σίριαλ ή να κάνετε ένα ντους.

Ωστόσο, όσο εύκολο είναι να πείτε «Τώρα θα χαλαρώσω», τόσο δύ­σκολο είναι να το πετύχετε πραγματικά. Ιδιαίτερα όταν το μυαλό σας είναι επιβαρυμένο με άγχη, ενοχές, ανησυχία και αρνητικές σκέψεις, και το σώμα σας πονάει και είναι κουρασμένο. Ακριβώς γι’ αυτό σας διατά­ζουμε (ναι, σας διατάζουμε) να χαλαρώσετε. Προτείνουμε ένα μάθημα υποχρεωτικής χαλάρωσης, το οποίο ίσως φαίνεται… λίγο αγχωτικό, αλ­λά δεν είναι καθόλου. Γράψτε στο ημερολόγιο δραστηριοτήτων σας με­ρικά πράγματα που σας χαλαρώνουν – εμείς προτείνουμε δύο δοκιμα­σμένες και ελεγμένες τεχνικές για να σας βοηθήσουμε να λυθείτε: πάρτε βαθιές ανάσες και κάντε ένα μπάνιο.

Πάρτε βαθιές ανάσες

Αυτή η άσκηση αναπνοών θα σας πάρει μόνο μερικά λεπτά, αλλά αν την κάνετε σωστά θα σας βοηθήσει πραγματικά να χαλαρώσετε:
♦ Τοποθετήστε το ένα χέρι επάνω στο στήθος σας και το άλλο στην κοιλιακή χώρα.
♦ Εισπνεύστε αργά (κατά προτίμηση από τη μύτη και με το στόμα κλειστό).
♦ Καθώς εισπνέετε σπρώξτε την κοιλιά σας προς τα έξω – νιώστε τη να φουσκώνει και το χέρι σας να ανεβαίνει.
♦ Κρατήστε την αναπνοή σας για δύο δευτερόλεπτα.
♦ Εκπνεύστε αργά από τη μύτη – νιώστε το στομάχι σας να ξεφουσκώ­νει και το χέρι σας να κατεβαίνει.
♦ Καθώς εκπνέετε, χαμογελάστε. Το χαμόγελο σας κάνει από μόνο του να αισθανθείτε πιο ευτυχισμένοι.
♦ Σκεφτείτε κάτι – ένα αγαπημένο πρόσωπο, μια ηλιόλουστη παραλία, ένα ωραίο τοπίο.
♦ Επαναλάβετε τέσσερις φορές.

Πρόκειται για μια πάρα πολύ απλή άσκηση. Θα κάνει τους παλμούς σας να πέσουν, το σώμα σας να χαλαρώσει και, επειδή εστιάζετε στην αναπνοή σας, ο νους σας θα κάνει κι αυτός ένα διάλειμμα, που τόσο το χρειάζεται.Κάντε ένα μπάνιο

Ο Νιλ Μόρις, ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο του Γουλβερχάμπτον, μελέ­τησε οκτώ ανθρώπους που έκαναν μπάνιο κάθε μέρα για δεκαπέντε ημέρες. Ανακάλυψε ότι η αίσθηση της γενικής ευεξίας των συμμετεχό- ντων αυξήθηκε δραματικά. Όλοι σημείωσαν πώς η απαισιοδοξία τους για το μέλλον μειώθηκε, ενώ το αίσθημα ηδονής αυξήθηκε. Ο Μόρις το απέδωσε σε έναν συνδυασμό αίσθησης ηρεμίας και άνεσης.

Το μπάνιο μάς δίνει την αίσθηση της πολυτέλειας. Το γεγονός ότι αφιερώνετε χρόνο για να απολαύσετε ένα μπάνιο μέσα σε ζεστό -ίσως και αρωματισμένο- νερό είναι σχεδόν υπερβολή. Δεν πρόκειται πλέον για μια υποχρέωση που διεκπεραιώνετε πριν φύγετε για τη δουλειά, αλλά για παραχώρηση χρόνου στον εαυτό σας για να χαλαρώσετε.

Το μπάνιο έχει και αποδεδειγμένα σωματικά οφέλη.Ένα ζεστό μπά­νιο μπορεί να τονώσει την κυκλοφορία και την κίνηση των κυττάρων, ενώ η προσθήκη αλάτων θα βοηθήσει στην ανακούφιση της αρθρίτιδας, των δερματικών προβλημάτων, της κατακράτησης υγρών και των πόνων και ενοχλήσεων. Τα άλατα θειικού μαγνησίου βοηθούν στη διατήρηση της λειτουργίας των ενζύμων στο σώμα σας και μπορούν να δυναμώσουν τα τοιχώματα του πεπτικού σωλήνα σας. Κι όλα αυτά, ενώ εσείς χαλα­ρώνετε στην μπανιέρα σας.

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στο Μικρό βιβλίο της Χαράς – Εκδόσεις Μεταίχμιο

Το μυστικό της ευτυχίας είναι να αγαπάς τους ανθρώπους

Το μυστικό της ευτυχίας είναι να αγαπάς τους ανθρώπους – Γιατί η ύλη, η δόξα και το σεξ δεν αρκούν για να σε κάνουν ευτυχισμένο.

Η ευτυχία, λένε, είναι μια πεταλούδα που όσο την κυνηγάς σου ξεφεύγει. Και με το που θα ηρεμήσεις, θα έρθει και θα καθήσει πάνω σου. Οι ψυχολόγοι την ονομάζουν «χαμένη Ατλαντίδα των συναισθημάτων», αφού όλοι λένε ότι υπάρχει, αλλά κανείς δεν ξέρει πού ακριβώς να ψάξει για να τη βρει. Και οι οικονομολόγοι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το χρήμα μπορεί να τη δελεάσει, αλλά δεν είναι ικανό να την κατακτήσει.

Η αναζήτηση της ευτυχίας, ένα πρακτικό πρόβλημα με εκατομμύρια θεωρητικές λύσεις, ακόμη περισσότερες έρευνες σχετικά με το αχαρτογράφητο ανθρώπινο συναίσθημα και καμία χειροπιαστή απόδειξη, εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο των αιτημάτων της εποχής. Προτού την αναζητήσουμε, όμως, καλό θα είναι να την ορίσουμε.

Το πρόβλημα με την αναζήτηση της ευτυχίας πηγάζει από την ίδια την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης: ας υποθέσουμε ότι η ευτυχία δεν είναι ένα άπιαστο όνειρο. Πόσοι πραγματικά είναι σε θέση να την αναγνωρίσουν και να την εκτιμήσουν τη στιγμή ακριβώς που τους χτυπάει την πόρτα; Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν ευτυχισμένοι με κάτι πολύ απλό, επειδή έμειναν ξάγρυπνοι ώσπου να δουν τα φώτα του δρόμου να σβήνουν και να ξημερώνει – νιώθουν ευγνώμονες με το δώρο της ζωής σε κάθε επίγειο βήμα τους.

Αλλοι, πάλι, ό,τι και να τους δώσεις, τον ουρανό με τ’ άστρα να τους κατεβάσεις, θα γυρίσουν με εξωφρενική απάθεια και θα σου πουν: «Αυτό είν’ όλο;». Προτού, λοιπόν, αναρωτηθεί κανείς γιατί δεν είναι ευτυχισμένος, καλό είναι να σκεφτεί τι ακριβώς θέλει από τη ζωή του. Και τι ακριβώς ορίζει ως ευτυχία.

Τα γονίδια της χαράς

Οι Αμερικανοί επιδίδονται μέσω ερευνών επί δεκαετίες στο κυνήγι της ευτυχίας. Το Πανεπιστήμιο του Σικάγου, για παράδειγμα, από το 1972 ως τις μέρες μας, παρατηρούσε άνδρες και γυναίκες για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ευτυχία εξαρτάται από τρεις βασικούς παράγοντες: γονίδια, γεγονότα και αξίες.

Τα γονίδια, μάλιστα, καθορίζουν το 48% της ικανότητας ενός ανθρώπου να ευτυχήσει ή να δυστυχήσει στη ζωή του και αυτό έχει αποδειχτεί με την παρακολούθηση της παράλληλης ζωής ομοζυγωτικών διδύμων, οι οποίοι, αν και δεν είχαν μεγαλώσει στο ίδιο περιβάλλον, η ψυχοσύνθεσή τους έμοιαζε σαν δυο σταγόνες νερό. Το 40% της ευτυχίας οφείλεται σε σημαντικά γεγονότα της ζωής σου, όπως το να κερδίσεις την εργασιακή θέση των ονείρων σου, να έχεις έναν ευτυχή γάμο, να γίνεις γονιός, να έχεις μια οικονομική άνεση κ.τ.λ.

Και πάλι, όμως, αυτό το πολυπόθητο συναίσθημα έχει τον τρόπο να ξεγλιστρά ακόμη και μέσα από τους προσωπικούς σου θριάμβους – δεν έχει να κάνει απόλυτα με τους μεγάλους στόχους της ζωής σου, οι οποίοι θα σου πάρουν χρόνο, θα σε «κουρδίσουν» προς μία κατεύθυνση, αλλά, όταν τα καύσιμα τελειώσουν, και πάλι κάτι θα σου λείπει.

Μένει, λοιπόν, ένα κρίσιμο 12%, το οποίο εξαρτάται από εσένα, από τη δουλειά που κάνεις με τον εαυτό σου, «είναι στο χέρι σου», όπως λέει το συχνά ενοχλητικό κλισέ. Αυτό το ποσοστό καλείσαι να το γεμίσεις με τις προσωπικές σου αξίες: την πίστη σου σε κάτι, την οικογένεια όπως εσύ την αντιλαμβάνεσαι, την προσφορά στο κοινωνικό σύνολο, αν το επιθυμείς, και τον βαθμό στον οποίο σε γεμίζει η δουλειά που κάνεις.

Η έρευνα συμπεραίνει ότι όσοι δηλώνουν ικανοποιημένοι – ηθικά, όχι χρηματικά – με τη δουλειά και την καθημερινότητά τους είναι ευτυχισμένοι και στην προσωπική τους ζωή. Και οι οικονομολόγοι έρχονται να συμπληρώσουν ότι τα χρήματα είναι σε θέση να κάνουν ευτυχισμένους μόνο όσους ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και ξαφνικά μπορούν να τραφούν σωστά, να πληρώσουν λογαριασμούς, να πάνε τα παιδιά τους στον γιατρό. Αλλά για όσους παίρνουν έναν ικανοποιητικό μισθό, τα χρήματα αυτά καθαυτά δεν έχουν κάτι να προσφέρουν στο αίσθημα του ανικανοποίητου που όλο και εξαπλώνεται μέσα τους σαν επιθετικός μύκητας.

Η χαρά ως δακτυλικό αποτύπωμα

Το νόημα της ζωής συχνά παρουσιάζεται ως συνώνυμο της ευτυχίας. Οι μεγαλύτεροι συγγραφείς έχουν γράψει αμέτρητες σελίδες αναζητώντας τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο να αγγίξει την πολυπόθητη προσωπική ολοκλήρωση. Κατά τη διάρκεια της σύντομης ή μακράς ζωής του καθένας συναντά έναν αριθμό μικρών και μεγάλων απογοητεύσεων που τον οδηγούν σε διάφορους αφορισμούς: το χρήμα δεν είναι το παν, ο έρωτας δεν είναι το παν, η μητρότητα δεν είναι το παν.

Ουσιαστικά, λοιπόν, θα λέγαμε ότι η ευτυχία είναι το ψαχνό που μένει όταν ξεκοκαλίσεις όλες τις υπόλοιπες πιθανότητες της ζωής σου που αποδείχτηκαν προβληματικές. Και διά τής εις άτοπον απαγωγής φτάνεις σε εκείνο που κάνει εσένα ευτυχισμένο και είναι τόσο προσωπικό όσο και το δακτυλικό σου αποτύπωμα.

Ο Αργεντινός Ντέμιαν Μπουκάι, γιος του διάσημου και στη χώρα μας Χόρχε Μπουκάι, ο οποίος ακολουθεί τα βήματα του πατέρα του ως ψυχοθεραπευτής και συγγραφέας, όταν επισκέφθηκε τη χώρα μας, πριν από λίγο καιρό, μας μίλησε μεταξύ άλλων και για το ατέρμονο κυνήγι της ευτυχίας: «Συχνά τα ζευγάρια κάνουν το λάθος να συγχωνεύουν τις δύο ατομικές ευτυχίες τους σε μία.

Αν, όμως, ο ένας για παράδειγμα πάντα ονειρευόταν να ζήσει στο εξωτερικό, ενώ ο άλλος είναι πολύ ευχαριστημένος με τα πράγματα όπως είναι στην πατρίδα του, κάποια στιγμή θα ξεσπάσει σύγκρουση. Η ρομαντική φράση “είμαστε ένα” είναι απλώς ρομαντική. Στην πραγματική ζωή, τα είδη της ευτυχίας είναι τόσα όσα και οι άνθρωποι που κατοικούν αυτή τη Γη».

Στο πρώτο βιβλίο του, που θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τις εκδόσεις Opera τον Σεπτέμβριο και έχει τίτλο «Από άλλη γωνία», ασχολείται με τα εμπόδια που φράζουν τον δρόμο προς την ευτυχία. Παράλληλα, όμως, έρχεται να απενοχοποιήσει τη δυστυχία που πολύ συχνά μπορεί κάποιος να νιώθει: «Το αμερικανικό μοντέλο υστεριάζει επί δεκαετίες, προσπαθώντας να δημιουργήσει στρατιές προσποιητά ευτυχισμένων ανθρώπων. Το να δείξεις ότι δεν είσαι καλά θεωρείται δείγμα αδυναμίας και λόγος να βγεις από το παιχνίδι.

Η σωστή ψυχοθεραπεία, όμως, πρέπει να επιτρέπει στον άνθρωπο την πολυτέλεια να μη νιώθει καλά 24 ώρες το 24ωρο. Δεν είναι φυσιολογικό να είσαι διαρκώς ευτυχισμένος. Η ζωή είναι σαν καρδιογράφημα. Αν δεν έχει τα πάνω και τα κάτω της, αν υπάρχει μια συνεχής ευθεία, είτε στα πάνω είτε στα κάτω, είσαι σαν ζωντανός νεκρός. Και στην πιο ευτυχισμένη μας στιγμή έρχεται το σαράκι της μελαγχολίας.

Αυτό δεν πρέπει να μας φοβίζει, είναι στη φύση του ανθρώπου να κάνει μαύρες σκέψεις, ακόμη και στις πιο φωτεινές περιόδους του». Και όταν τον ρωτήσαμε αν ως ψυχίατρος αλλά και γιος διάσημου ψυχιάτρου έχει καταλήξει στο ποιος είναι ο πιο σωστός δρόμος προς την ευτυχία: «Δεν έχω ιδέα! Οι ψυχίατροι δεν θεωρούν τίποτε λυμένο. Είμαστε εξίσου τρελοί με όλους τους υπόλοιπους! Ας πούμε απλώς ότι έχουμε διαβάσει το “manual” της ανθρώπινης ψυχής και δεν τρομάζουμε τόσο εύκολα με όλα αυτά που βλέπουμε και νιώθουμε».

Η ενοχή της ευτυχίας

Ενας από τους βασικότερους εχθρούς της ευτυχίας είναι τα διάφορα ενοχικά σύνδρομα. Πίσω από την ελληνικότατη φράση «μπα, σε καλό να μας βγει», όταν μια παρέα ξεκαρδίζεται, ελλοχεύει μια σχεδόν οργανική ενοχή απέναντι στο πηγαίο γέλιο και, κατ’ επέκταση, στην ευτυχία. Αντιθέτως, όταν ξεσπάς στο κλάμα, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, σου φαίνεται πιο φυσιολογικό.

Αδυνατώντας, λοιπόν, να ορίσουμε με σαφήνεια τι είναι ευτυχία, φαντάζει πολύ ευκολότερο να πούμε τι δεν είναι ευτυχία. Ευτυχία δεν είναι να προσποιείσαι ότι όλα είναι καλά μέσω των social media. Οι περισσότερες έρευνες που έχουν διεξαχθεί αποδεικνύουν ότι ο υπ’ αριθμόν ένα λόγος δυστυχίας είναι η μοναξιά και, δυστυχώς, το Facebook, ενώ υποτίθεται ότι δημιουργήθηκε για να φέρει τους ανθρώπους πιο κοντά, τους αποξενώνει ακόμη περισσότερο μέσα από όλη αυτή την υπερέκθεση της προσποιητής ευτυχίας.

Με τις γυναίκες να κρατούν τα ηνία στην online σκηνοθεσία της τέλειας ζωής τους, καθημερινά περνούν χιλιάδες φωτογραφίες μπροστά από τα μάτια μας: περνάω τέλεια στο νησί, περνώ και μόνη μου καλά Σάββατο βράδυ παρέα με τον σκύλο μου, ο άντρας μου με λατρεύει και με φιλάει στο στόμα και κάνει και like στη φωτογραφία που μας δείχνει να με φιλάει στο στόμα κ.τ.λ., κ.τ.λ.

Αναρτήσεις-κραυγές για βοήθεια, με κάθε like να λειτουργεί σαν ένα αόρατο χάδι στην καλά εδραιωμένη μοναξιά σου. Στο Facebook δεν θα ποστάρεις φωτογραφίες που σε δείχνουν να μαλώνεις τα παιδιά σου, να χτυπάς τον σκύλο σου ή να είσαι ένα αμακιγιάριστο κουρέλι που μόλις έκλαψε γοερά μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου. Οι λιγότερο φωτογενείς στιγμές σου έχουν κοπεί στο μοντάζ. Σκαρώνεις μια ψεύτικη, ή, έστω, ελλιπή ζωή και την κοινοποιείς. Και, το χειρότερο, οι φίλοι σου κάνουν ακριβώς το ίδιο. Δεν υπάρχει κάτι πιο ψυχοφθόρο από το να διαλαλείς ότι είσαι πιο ευτυχισμένος απ’ ό,τι πραγματικά είσαι.

Μέσα σε αυτό το παράξενο σύμπαν, πάντως, οι άνθρωποι που τολμούν να πουν τι πραγματικά αισθάνονται, ότι για παράδειγμα είχαν μια πολύ κακή ημέρα ή ότι νιώθουν πολύ μόνοι όταν μένουν στο σπίτι βράδυ Σαββάτου, καταφέρνουν να βρουν ο ένας τον άλλον και να συνεννοηθούν, επειδή ακριβώς διαφέρουν από τη μάζα.

Η εμμονή και η αποτυχία

Η Πάμελα Καραβά έχει μεγάλη πείρα στο life coaching, ως executive, life/wellness coach και εκπαιδεύτρια νέων «προπονητών ζωής». Και στη δική της περίπτωση, το «πώς θα γίνω ευτυχισμένος», είναι το πιο βασικό αίτημα με το οποίο έρχονται άνθρωποι κάθε ηλικίας για να τη συναντήσουν: «Το κυνήγι της ευτυχίας με τον τρόπο που γίνεται σήμερα οδηγεί σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια στην αποτυχία.

Με τόσα βιβλία και τόσα προγράμματα αυτοβοήθειας για την ευτυχία ανά τον κόσμο τα τελευταία 20 χρόνια (αν και υπήρχαν από τη δεκαετία του ’60), θα περίμενε κανείς ότι το μυστικό για την ευτυχία θα είχε βρεθεί και το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα ήταν πια ευτυχισμένοι. Η εντύπωσή μου είναι ότι προσδοκούν την ευτυχία με λάθος τρόπο. Υπάρχουν πλέον έρευνες που δείχνουν ότι ο άνθρωπος πρέπει να συμβάλει με γνώση των δυνατών χαρακτηριστικών του (character strengths) και των αξιών του ώστε να δημιουργεί κατ’ επανάληψη τις συνθήκες οι οποίες θα του γεννούν το αίσθημα της ευδαιμονίας και της ευτυχίας».

Βασισμένη στην πλειονότητα των πελατών της, συμπεραίνει: «Οι άντρες θεωρούν ευτυχία ό,τι ικανοποιεί αξίες και ανάγκες – για άλλους επιφανειακές και για άλλους βαθύτερες. Οι γυναίκες, δυστυχώς, αναζητούν την ευτυχία σε κλισέ και τετριμμένες εσωτερικές ανησυχίες, όπως, π.χ., να αποκατασταθούν μέσω γάμου, να βελτιώσουν μανιωδώς την εξωτερική τους εμφάνιση, σε βαθμό που τελικά χάνουν το δάσος βλέποντας μόνο το δέντρο.

Λένε για παράδειγμα πολύ συχνά, “ψάχνω να βρω τον χαμένο μου εαυτό και το νόημα της ζωής”, ενώ λειτουργούν σε καθημερινή βάση χωρίς να ξέρουν πού οδεύουν και χωρίς να σταθούν για να αφουγκραστούν την πραγματική ουσία». Και καταλήγει μιλώντας για τον πιο επικίνδυνο αντίπαλο, που δεν είναι άλλος από τον «εσωτερικό σαμποτέρ που μας βάζει τρικλοποδιές. Βρίσκει πρόσφορο έδαφος όταν ένα άτομο δεν έχει την ικανότητα να στηρίζει τις επιλογές του.

Από τους μεγαλύτερους σαμποτέρ είναι οι κοινωνικές απαιτήσεις, η μάστιγα του “τι θα πει ο κόσμος”, καθώς και η έλλειψη της πραγματικής αξίας του καθενός. Αν κάτι πάει στραβά, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να θέσουμε σε λειτουργία τον μηχανισμό επιβίωσης που έχει ο καθένας μέσα του, ώστε να ανακάμψει τάχιστα και να προσπαθήσει ξανά».

Το περιοδικό «Psychology Today» πρόσφατα ασχολήθηκε με μια φράση Βίνσεντ Βαν Γκογκ. Ο μεγάλος ζωγράφος είχε κάποτε πει «Θα αρχίσω από τα μικρά πράγματα» και ζωγράφιζε σκιές ζωής, σκηνές καθημερινότητας, αόρατες στο γυμνό ή κοντόφθαλμο μάτι. Η μακροβιότερη έρευνα που πραγματοποιήθηκε ποτέ σε σχέση με την αναζήτηση της ευτυχίας ξεκίνησε το 1938 από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και επί 75 συναπτά έτη ακολουθούσε τη ζωή 268 απoφοίτων του. Ο Τζορτζ Βάιλαντ, επικεφαλής της έρευνας για περισσότερα από 30 χρόνια, δημοσίευσε πρόσφατα τα συμπεράσματά του, υπό τον τίτλο «Οι θρίαμβοι της εμπειρίας».

Τα αποτελέσματα, βέβαια, δεν ήταν πάντα θριαμβευτικά: ο αλκοολισμός αποδείχτηκε το βασικότερο χρόνιο πρόβλημα των συμμετεχόντων στην έρευνα, κύρια αιτία διαζυγίου και στενά συνδεδεμένος με νευρώσεις και κατάθλιψη που προκλήθηκαν και δεν προέκυψαν από το ποτό και τελικά οδήγησε στον θάνατο πολλών από τους άλλοτε πολλά υποσχόμενους απόφοιτους του Χάρβαρντ.

Ούτε ο δείκτης ευφυΐας αποδείχτηκε κριτήριο επιτυχίας και επαγγελματικής ανέλιξης, καθώς κι εκείνοι που δεν είχαν σκοράρει πολύ ψηλά στο σχετικό τεστ, τα πήγαν εξίσου καλά με τις υποτιθέμενες διάνοιες. Το σεξ αποδεικνύεται καλύτερος φίλων όσων έχουν φιλελεύθερες, παρά συντηρητικές πεποιθήσεις: όσοι ψήφιζαν συντηρητικά κόμματα σταμάτησαν τις ερωτικές επαφές γύρω στα 68 τους, ενώ οι φιλελεύθεροι ήταν ενεργοί μέχρι τα 80 τους. «Οσους ανδρολόγους κι αν ρώτησα, σαφή εξήγηση δεν πήρα» σχολιάζει χαρακτηριστικά ο Βάιλαντ. Επίσης, παρά το πικάντικο στερεότυπο, οι πιο ευτυχισμένοι άνδρες αποδείχτηκαν οι μονογαμικοί, καθώς εκείνοι που άλλαζαν πολύ συχνά ερωτικές συντρόφους έμεναν πιο συχνά με μια αίσθηση ματαιότητας.

Και μετά, έρχεται το τελικό συμπέρασμα: «Χρειάστηκαν 75 χρόνια και ξοδεύτηκαν 20 εκατ. δολάρια για να ολοκληρωθεί μια τόσο μεγάλη έρευνα, η οποία μας οδηγεί σε ένα ξεκάθαρο πόρισμα πέντε λέξεων: “Ευτυχία σημαίνει αγάπη. Τίποτε άλλο”». Σας φαίνεται υπερβολικό να ξοδευτούν τόσα χρήματα για να φτάσει κανείς σε ένα τόσο απλουστευμένο συμπέρασμα; Μη βιαστείτε να απαντήσετε καταφατικά.

Σκεφτείτε πόσες ζωές ξοδεύονται άσκοπα, κυνηγώντας χίμαιρες, χρήμα, δόξα, αφήνοντας την αγάπη να περνά απαρατήρητη, τους ανθρώπους να φεύγουν από κοντά μας εξαιτίας του τρόμου να τους κρατήσουμε, για να καταλήξουμε, χρόνια αργότερα, να σκεφτούμε ότι το μόνο που έχει πραγματικά σημασία είναι ένας συμβατός δότης συναισθημάτων.

Αστερόπη Λαζαρίδου