Aπό τώρα και στο εξής, θα πάψω να είμαι αυτή που λύνει τα προβλήματά σας ή το «εφεδρικό σας λάστιχο»

Olga Georgantea Gavas

Mια πολυ όμορφη ιστορία: «Η μαμά μου είχε πολλά προβλήματα. Δεν κοιμόταν και ένιωθε εξαντλημένη. Ήταν ευέξαπτη, γκρινιάρα και πικρόχολη. Ήταν πάντα άρρωστη, μέχρι που μια μέρα, ξαφνικά, άλλαξε.

Η κατάσταση ήταν η ίδια, αλλά ήταν με καποιον τροπο διαφορετική.

Κάποια μέρα, ο μπαμπάς μου είπε:

Αγάπη μου, ψάχνω για δουλειά εδώ και τρεις μήνες και δεν έχω βρει τίποτα, θα πιω λίγη μπύρα με φίλους.

Η μαμά μου απάντησε:

- Εντάξει.

Ο αδερφός μου είπε:

- Μαμά, εχω πολυ κακους βαθμους στο κολλεγιο...

Η μαμά μου απάντησε:

- Εντάξει, θα γυρίσεις πίσω, και αν δεν τα καταφερεις, τότε επανέλαβε το εξάμηνο, αλλά θα το πληρώσεις εσυ...

Η αδερφή μου είπε:

- Μαμά, χτύπησα το αμάξι.

Η μαμά μου απάντησε:

- Εντάξει, κόρη μου, πήγαινέ το στο συνεργείο, ψάξε για το πώς να το πληρώσεις και μέχρι να το φτιάξουν, πήγαινε με λεωφορείο ή μετρό.

Η νύφη της είπε:

- Πεθερά, ήρθα να περάσω μερικούς μήνες μαζί σου.

Η μαμά μου απάντησε:

- Εντάξει, κάτσε στον καναπέ στο σαλόνι και βρες μερικές κουβέρτες στην ντουλάπα.

Όλοι στο σπίτι της μαμάς μου ανησυχούν με αυτές τις αντιδράσεις της. Δεν ηταν ετσι η μαμα μου.... γινόταν χαλί για όλους...

Σκέφτομαι οτι θα πήγε στο γιατρό και θα της εγραψε 1000 mg σε χάπια. Φοβηθηκαμε οτι μπορει να κινδυνευει απο εθισμο στα χαπια...

Αλλά όταν μαζευτήκαμε όλοι γύρω της και η μαμά μου μας εξήγησε ήταν για όλους μας μεγάλη η έκπληξη:

" μου πήρε πολύ καιρό να συνειδητοποιήσω ότι κάθε άτομο ευθύνεται για τη ζωή του, μου πήρε χρόνια να ανακαλύψω ότι η αγωνία μου, η ταπείνωση μου, η κατάθλιψη μου, το θάρρος μου, η αϋπνία μου και το άγχος μου, δεν έλυσε τα προβλήματά σας αλλά αντιθετα επιδεινωθηκαν τα δικά μου 

- Ναι!! Δεν είμαι υπεύθυνη για τις ενέργειες των άλλων, αλλά είμαι υπεύθυνη για τις αντιδράσεις που εκφράζω, σε αυτές!

Ως εκ τούτου, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το καθήκον μου προς τον εαυτό μου είναι να παραμείνω ήρεμη και να αφήσω όλους να επιλύσουν αυτό που συμβαίνει στον εαυτό τους.

Έχω κάνει γιόγκα, διαλογισμό, ανθρώπινη ανάπτυξη και ψυχοθεραπεία, νευροανάδραση και πολλά άλλα, και σε όλες τις μεθόδους βρήκα έναν κοινό παρονομαστή: Τελικά όλοι οι δρόμοι οδηγούν σε ένα κοινό σημείο...

Ότι μόνο μπορω να αλλάξω πραγματα στον εαυτό μου, και εσεις έχετε όλα τα απαραίτητα μέσα για να λύσετε τα δικά σας θέματα!!!

Θα είμαι σε θέση να σας δώσω τη συμβουλή μου μόνο αν με ρωτήσετε και, από εσάς εξαρτάται από το αν θα το κάνετε ή όχι!!!

Έτσι, από τώρα και στο εξής, θα πάψω να είμαι: Η υποδοχή των ευθυνών σας , ο σάκος της ενοχής σας, η πλύστρα των τύψεων σας, ο συνήγορος των λαθών σας, η κατάθεση των καθηκόντων σας, ή αυτη που λύνει τα προβλήματά σας ή το ... «εφεδρικό σας λάστιχο» η ρεζερβα για να εκπληρώσετε τις ευθύνες σας...!!!

ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΞΗΣ ΣΑΣ ΑΝΑΚΗΡΡΥΣΩ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΝΗΛΙΚΕΣ!!!

Όλοι στο σπίτι της μαμάς μου έμειναν σαν χαζοί με το στόμα ανοιχτό....

Από εκείνη τη μέρα η οικογένεια άρχισε να δουλεύει καλύτερα, γιατί όλοι στο σπίτι ξέρουν ακριβώς τι πρέπει να κάνουν.»

Συγγραφέας:

Μια ευτυχισμένη γυναίκα!!! (απο ποστ κοινοποιημένο σε ισπανικο ιδιωτικο προφιλ)

Τα χαρακτηριστικά της δύναμης που έχει ο ήρεμος, σιωπηλός άνθρωπος

Μέσα στο πλήθος, ξεχωρίζει. Είναι αυτός που περπατάει με σιγουριά, δε προκαλεί με την εμφάνιση του αλλά η παρουσία του γίνεται αισθητή. Δεν τον βλέπεις, τον νιώθεις. Είναι αυτός που δεν κάνει θόρυβο στις παρέες, συχνά είναι λιγομίλητος με ένα βαθύ, εξονυχιστικό βλέμμα. Ξέρει ότι τον κοιτάς αλλά δεν τον νοιάζει. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η ουσία, όχι το τι θα πουν οι άλλοι. Κοιτάει πρώτα μέσα του και μετά «αγγίζει» τους ανθρώπους.

Έχει αγαπήσει και έχει αγαπηθεί. Ξέρει να μετατρέπει τον πόνο σε όπλο και να προχωράει μπροστά στηριζόμενος στις δικές του πλάτες. Δε φοβάται γιατί γνωρίζει πλέον πως όλα έχουν ένα τίμημα. Αν έχεις τύχη και τον γνωρίσεις , θα είσαι σίγουρος πως έχεις βρει τον επίγειο άγγελο σου. Θα είναι ο ίδιος που θα σου δώσει φτερά για να πετάξεις και λόγο για να γυρίσεις πίσω. Ήρεμος, σιωπηλός, η γνώση του δεν έχει ανάγκη από φασαρία.

Είσαι σίγουρος ότι τον βρήκες, όταν νιώσεις το χάος σου να μπαίνει έστω και για λίγο σε τάξη. Ξέρει πώς να συμπεριφερθεί, πώς να χαϊδέψει τα καπρίτσια σου αλλά ταυτόχρονα και πώς να «σφαλιαρίσει» τους γερά θεμελιωμένους εγωισμούς σου. Τον θεωρείς δύσκολα προσεγγίσιμο αλλά έχει τα κουμπάκια του και αυτά είναι: Η αλήθεια και η διαφάνεια. Θα μπορέσεις να τον κερδίσεις αν αφήσεις στην ντουλάπα σου τις μάσκες και τον συναντήσεις «γυμνός» από δηθενιές. Σιχαίνεται τις στρατηγικές και θα τον κατακτήσεις με το να τον κοιτάξεις στα μάτια και να ακουμπήσεις στα χέρια του, την αλήθεια σου. Θέλει να μάθει για τα όνειρα σου, τις πληγές, τις γρατζουνιές σου.

Δε τον ενδιαφέρουν τα ζώδια, τα ρούχα και τα μαγαζιά που κυκλοφορείς. Το μόνο που τον νοιάζει είναι να μάθει ποια είναι η δύναμή σου και ποια η αδυναμία σου. Κερδίζεται εύκολα αν είσαι άνθρωπος και αν του δείξεις πως δεν ήρθες για να παίξεις. Είναι αρκετά ρεαλιστής και του αρέσει να περιτριγυρίζεται από ανθρώπους που δεν έχουν παραιτηθεί στο βωμό της επιφάνειας και του στ’αρχιδισμού. Ας φανταστούμε λοιπόν ότι είχες την τύχη και γνώρισες τον δικό σου ώριμο και ήρεμο άνθρωπο. Μη κάνεις το λάθος και νομίζεις πως επειδή εύκολα τον κατέκτησες, θα είναι τόσο εύκολο και να τον κρατήσεις.

Θέλει προσπάθεια, συνέπεια και συνεχή αναδιοργάνωση η ύπαρξη του στη ζωή σου. Το ότι είναι ήρεμος δε σημαίνει ότι δε ξέρει τα όρια του. Το ότι έχει μεγαλώσει πνευματικά δε σημαίνει ότι δεν έχει και τις γωνίες του. Και πρόσεξέ με, οι δικές του γωνίες είναι σφυρηλατημένες από αίμα και πόνο. Δεν υπάρχει ώριμος άνθρωπος με εύκολο παρελθόν. Και αυτός που έχεις απέναντι σου έχει αποδεχτεί το παρελθόν του, έχει μάθει να φεύγει και να αφήνει πίσω του ότι δεν τον πάει μπροστά. Συνεπώς μη ξεγελαστείς οποιαδήποτε στιγμή και νομίσεις πως είναι δεδομένος.

Τα πιο ισχυρά όρια μπαίνουν αθόρυβα και οι πιο ισχυροί δεσμοί είναι οι αόρατοι. Αυτός ο άνθρωπος θα μείνει δίπλα σου επειδή θέλει να μείνει και όχι επειδή σε έχει ανάγκη. Ξέρει τι μπορεί να σου προσφέρει και τι του προσφέρεις εσύ. Σε αυτόν δεν χωράνε μικροπρέπειες, εγωισμοί και καβγάδες. Μπορεί η υπομονή να είναι το δεύτερο του όνομα αλλά αν φτάσει στο αμήν, θα αφήσει πίσω του θρύψαλα και συντρίμμια. Όσο εύκολα σε αγάπησε, τόσο εύκολα θα σε βάλει και στη θέση σου. Εκεί που σε βρήκε.

Όλοι τον θέλουν στη ζωή τους αλλά λίγοι, στο τέλος, θα μπορέσουν να τον κρατήσουν. Και αυτό γιατί πιστεύει ακράδαντα πως δεν υπάρχει αφθαρσία στο συναίσθημα. Το σώμα ξεχνάει, η ψυχή όμως ποτέ! Μη τον χαράξεις και μη τον ξοδέψεις, λοιπόν. Αν τύχει και βρεθεί στο δρόμο σου ένας τέτοιος άνθρωπος , μη προσπαθήσεις να του πασάρεις συμβιβασμούς, μετριότητες και «μέσους όρους». Ασυμβίβαστος, δεν προσπαθεί για τίποτα λιγότερο από το άπιαστο, το υπέροχο. Βάζει εύκολα τελεία σε ημιτελή καταστάσεις και βρώμικα συναισθήματα. Είναι θάλασσα και το ξέρει.

Μη φοβάσαι, μείνε ο εαυτός σου με όλες τις ατέλειες και τις πληγές σου. Μείνε η ποιότητα πίσω από την ταμπέλα. Το πρόσωπο πίσω από τη μάσκα. Φρόντισε λοιπόν, να είσαι το γνήσιο μέσα στις απομιμήσεις. Και αν δε μπορείς να τον βρεις εσύ, να είσαι σίγουρος πως όντας ταγμένος στην αληθινή αγάπη, θα έρθει να σε βρει αυτός. Σου είναι αναγκαίος. Του ανήκεις. Το ξέρει και το ξέρεις.

Συγγραφέας Χαρά Βλαχοδήμου

Τα παιδιά μιμούνται τους μεγάλους και εκφράζουν αυτά που βιώνουν

Κείμενο της Dorothy L. Nolte

Παιδιά που ζουν μέσα στην επίκριση, μαθαίνουν να επικρίνουν.

Παιδιά που ζουν μέσα στην εχθρότητα, μαθαίνουν να φιλονικούν.

Παιδιά που ζουν μέσα στο φόβο, μαθαίνουν να είναι φοβισμένα.

Παιδιά που ζουν μέσα στον οίκτο, μαθαίνουν να λυπούνται τον εαυτό τους.

Παιδιά που ζουν μέσα στο χλευασμό, μαθαίνουν να ντρέπονται.

Παιδιά που ζουν μέσα στη ζήλια, μαθαίνουν τι θα πει φθόνος.

Παιδιά που ζουν μέσα στην ντροπή, μαθαίνουν να αισθάνονται ενοχή.

——————————-

Παιδιά που ζουν μέσα στην ανεκτικότητα, μαθαίνουν να έχουν υπομονή.

Παιδιά που ζουν μέσα στην ενθάρρυνση, μαθαίνουν να εμπιστεύονται τον εαυτό τους.

Παιδιά που ζουν μέσα στον έπαινο, μαθαίνουν να εκτιμούν.

Παιδιά που ζουν μέσα στην επιδοκιμασία, μαθαίνουν ν’ αγαπούν τον εαυτό τους.

Παιδιά που ζουν μέσα στην αποδοχή, μαθαίνουν να βρίσκουν αγάπη στον κόσμο.

Παιδιά που ζουν μέσα στην αναγνώριση, μαθαίνουν να έχουν στόχους.

Παιδιά που ζουν εκεί που μοιράζονται τα πάντα, μαθαίνουν να είναι γενναιόδωρα.

Παιδιά που ζουν μέσα στην ειλικρίνεια και το δίκαιο, μαθαίνουν τι είναι η αλήθεια κι η δικαιοσύνη.

Παιδιά που ζουν μέσα στην ασφάλεια, μαθαίνουν να πιστεύουν στον εαυτό τους και σ’ αυτούς που υπάρχουν γύρω τους.

Παιδιά που ζουν μέσα στη φιλία, μαθαίνουν ότι αυτός ο κόσμος είναι ωραίο μέρος για να ζήσει κανείς.

Παιδιά που ζουν μέσα στη γαλήνη, μαθαίνουν να έχουν ψυχική ηρεμία.

Με π από όλα αυτά ζουν τα δικά σας παιδιά;

THE HUMAN BODY IS NOT DESIGNED TO HAVE OUR ENZYMES POISONED OR OUR RECEPTORS BLOCKED

Throughout history we have known that the best medicine, is no "medicine," but rather what we find in nature. Below are 16 Quotes On Poisons... er, I mean those magical drugs our medical quacks prescribe.

1. "Why would a patient swallow a poison because he is ill, or take that which would make a well man sick." L.F. Kebler, M.D.

2. "The greatest part of all chronic disease is created by the suppression of acute disease by drug poisoning." Henry Lindlahr, M.D.

3. "Every educated physician knows that most diseases are not appreciably helped by medicine." Richard C. Cabot, M.D. (Mass. Gen. Hospital)

4. "Medicines are of subordinate importance because of their very nature they can only work symptomatically." Hans Kusche, M.D.

5. "If all the medicine in the world were thrown into the sea, it would be bad for the fish and good for humanity" O.W. Holmes, (Prof. of Med. Harvard University)

6. "Drug medications consists in employing, as remedies for disease, those things which produce disease in well persons. Its materia medica is simply a lot of drugs or chemicals or dye-stuffs in a word poisons. All are incompatible with vital matter; all produce disease when brought in contact in any manner with the living; all are poisons." R.T. TraIl, M.D., in a two and one half hour lecture to members of congress and the medical profession, delivered at the Smithsonian Institute in Washington D.C.

7. "Drugs never cure disease. They merely hush the voice of nature's protest, and pull down the danger signals she erects along the pathway of transgression. Any poison taken into the system has to be reckoned with later on even though it palliates present symptoms. Pain may disappear, but the patient is left in a worse condition, though unconscious of it at the time." Daniel. H. Kress, M.D.

8. "Every drug increases and complicates the patients condition." Robert Henderson, M.D.

9. "Medicine is only palliative, for back of disease lies the cause, and this cause no drug can reach." Wier Mitchel, M.D.

10. "The person who takes medicine must recover twice, once from the disease and once from the medicine." William Osler, M.D.

11. "Medical practice has neither philosophy nor common sense to recommend it. In sickness the body is already loaded with impurities. By taking drug - medicines more impurities are added, thereby the case is further embarrassed and harder to cure." Elmer Lee, M.D., Past Vice President, Academy of Medicine.

12. "Our figures show approximately four and one half million hospital admissions annually due to the adverse reactions to drugs. Further, the average hospital patient has as much as thirty percent chance, depending how long he is in, of doubling his stay due to adverse drug reactions." Milton Silverman, M.D. (Professor of Pharmacology, University of California)

13. "The cause of most disease is in the poisonous drugs physicians superstitiously give in order to effect a cure." Charles E. Page, M.D.

14. "What hope is there for medical science to ever become a true science when the entire structure of medical knowledge is built around the idea that there is an entity called disease which can be expelled when the right drug is found?" John H. Tilden, M.D.

15. "The necessity of teaching mankind not to take drugs and medicines, is a duty incumbent upon all who know their uncertainty and injurious effects; and the time is not far distant when the drug system will be abandoned." Charles Armbruster, M. D.

16. "We are prone to thinking of drug abuse in terms of the male population and illicit drugs such as heroin, cocaine, and marijuana. It may surprise you to learn that a greater problem exists with millions of women dependent on legal prescription drugs." Robert Mendelsohn, M.D

Μεγαλώνοντας το παιδί σε μία γυάλα, δεν μαθαίνει πώς να σταθεί στα πόδια του ως ενήλικας

Φόβος. Ένα συναίσθημα το οποίο στις κατάλληλες «δόσεις» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί χρήσιμο μιας κι η παντελής έλλειψή του θα μας έθετε συχνά σε μεγάλους κι ίσως αχρείαστους κινδύνους. Παρ’ όλa αυτά, όπως σχεδόν τα πάντα στη ζωή έτσι κι ο φόβος, έχει δύο όψεις κι η μία είναι αρκετά σκοτεινή.

Αν ρωτήσουμε τους ανθρώπους ποιο θεωρούν πως είναι το πιο έντονο και καθοριστικό συναίσθημα, πιθανότατα αυθόρμητα θα σκεφτούν την αγάπη για πολλούς λόγους – έχει εν μέρει ίσως αποδειχτεί μετά από μια μικρή προσωπική έρευνα. Ωστόσο, αν το σκεφτούμε λίγο περισσότερο θα συνειδητοποιήσουμε πως ίσως ένα από τα πιο έντονα συναισθήματα – αν όχι το εντονότερο – στην πραγματικότητα είναι ο φόβος.

Αποτελεί όπλο στα χέρια όσων έχουν συμφέρον να αποκτήσουν εξουσία πάνω στους ανθρώπους. Αποτελεί όπλο προπαγάνδας και πλύσης εγκεφάλου. Αποτελεί εμπόδιο στην πραγματοποίηση πολλών από τα όνειρά μας. Αποτελεί σε πολλές περιπτώσεις εμπόδιο στην όποια αντίδρασή μας, όταν η αξιοπρέπειά μας υποτιμάται.

Δεν αφήνει πολλούς να εξερευνήσουν τους εαυτούς τους όπως και τον κόσμο γύρω τους παγιδεύοντάς τους στο τέλμα της καθημερινότητας η οποία για κάποιους αποτελεί πλασματική ασφάλεια. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας, χρησιμοποιήθηκε για να διαμορφώσει τον κόσμο όπως είναι σήμερα. Κι ούτω καθεξής μειώνοντας σε κάθε περίπτωση την ποιότητα ζωής πολλών ανθρώπων όπως και την εξέλιξή τους.

Με δεδομένο ότι θα ήταν καλό να μπορούμε να διαχωρίσουμε πότε ο φόβος μας προστατεύει όντως και πότε αποτελεί τροχοπέδη στην όποια δραστηριότητά μας αγγίζοντας ή και ξεπερνώντας τα όρια της υπερβολής, θα προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τις επιπτώσεις που θα μπορούσε να έχει η συμπεριφορά ενός υπερπροστατευτικού γονέα απέναντι στο παιδί του. Το να έχεις την ανάγκη να προστατεύσεις το παιδί σου από οτιδήποτε θα μπορούσε να το βλάψει είναι κάτι το ενστικτώδες. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι λίγες οι φορές που η ενστικτώδης αυτή ανάγκη υπερβαίνει τα όρια του ευεργετικού κι αγγίζει τα όρια του μακροπρόθεσμα δυνάμει καταστροφικού.

Μεγαλώνοντας το παιδί σε μία γυάλα είναι σχεδόν βέβαιο πως μεγαλώνεις έναν άνθρωπο που δε θα καταφέρει σχεδόν ποτέ να σταθεί απόλυτα στα δικά του πόδια. Έναν άνθρωπο φοβικό ο οποίος θα συνοδεύει κάθε κίνησή του – όταν τολμάει να την κάνει – με την ψυχοφθόρα αμφιβολία ότι κάτι κάνει λάθος ή με τη φοβία πως κάτι κακό θα του συμβεί αν ξεφύγει από την πεπατημένη. Από τις πιο μικρές ως τις πιο μεγάλες – καθημερινές ωστόσο – δραστηριότητες θα φαντάζουν όλα στα μάτια του ως απειλές.

Ακόμη κι αν ο γονιός δεν είναι από εκείνους που απαγορεύουν στο παιδί τους να κάνει αυτό που πραγματικά θέλει, υπάρχουν πολλοί τρόποι που θα μπορούσαν να καλλιεργήσουν μέσα του έναν φόβο υπερτροφικό. Ένας από αυτούς – καλοπροαίρετος μα εξίσου επίφοβος – είναι η εκτενής παρουσίαση από τη μεριά του γονέα των πιθανών δεινών που θα μπορούσε να πάθει το παιδί ως απόρροια της εκάστοτε πράξης του κι η μετατόπιση ανάληψης πρωτοβουλιών από το παιδί στον γονέα ώστε να μην «κινδυνεύσει» τελικά το ίδιο.

Όσο ακόμη είναι πολύ μικρό το άγχος, έχει να κάνει με το να μην πέσει, να μη χτυπήσει, να μην κρυώσει, να μην αρρωστήσει κ.ο.κ. Μεγαλώνοντας με υπερπροσταυτευτικούς γονείς η κάθε μέρα του παιδιού μεταμορφώνεται σε έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης. Υποσυνείδητα του εντυπώνονται ιδέες λόγω των φοβιών των γονιών του που καταλήγουν να γίνονται φοβίες δικές του. Δε θα ρισκάρει, δε θα τρέχει, δε θα σκαρφαλώνει, δε θα εξερευνά. Κι όλα αυτά όντας ακόμη σε ηλικία που δε θα έχει δυνατότητα να αξιολογήσει τις ικανότητές του, θα παραμείνουν μέσα του ως πράγματα τα οποία δεν μπορεί να κάνει ακολουθώντας το κι ως ενήλικα.

Το ίδιο συμβαίνει και σε ψυχολογικό επίπεδο, όταν μεγαλώνοντας, τα άγχη των υπερπροστατευτικών γονιών είτε αλλάζουν είτε προστίθενται στα ήδη υπάρχοντα κι άλλα, περισσότερο ψυχολογικής φύσεως. Όπως το να μην πληγωθεί, να μην το εκμεταλλευτούν, να μην αποτύχει και στεναχωρηθεί κ.ο.κ. Βομβαρδίζουν έτσι το παιδί/έφηβο με σωρεία άσχημων πιθανοτήτων σχετικά με το τι θα μπορούσε να πάει στη ζωή του στραβά κάνοντάς το τελικά – καθώς όλα αυτά λειτουργούν μέσα του αθροιστικά – να καταλήγει να φοβάται την ίδια τη ζωή.

Ο φόβος ως ένστικτο μπορεί να αποβεί όντως σωτήριος. Μα η ίδια η φύση ξέρει σε τι ποσότητα είναι καλό να συμβαίνει αυτό. Όταν από φυσικό ένστικτο μετατρέπουμε τον φόβο σε αδιαπέραστο εμπόδιο, τότε καταλήγουμε να πιστεύουμε πως είμαστε ανίκανοι να κάνουμε όσα στην πραγματικότητα μας έμαθαν απλώς να τα φοβόμαστε.

Προκειμένου να αποκτήσει ο οργανισμός αντισώματα θα πούμε απλοϊκά πως χρειάζεται να «εκτεθεί» σε ορισμένους πιθανούς κινδύνους και μικρόβια. Κάπως έτσι κι ένας άνθρωπος, για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του, θα πρέπει να είναι ικανός να αντιμετωπίζει δυσκολίες, κινδύνους, ρίσκα, τολμηρές καταστάσεις. Κι αν δεν έχει ποτέ του τολμήσει να γνωριστεί μαζί τους ως παιδί τότε δύσκολα θα το κάνει ως ενήλικας.

Με το να υπερπροστατεύεις το παιδί σου καλλιεργώντας μέσα του τον υπερβολικό φόβο, το μόνο που καταφέρνεις είναι να μεγαλώνεις έναν άνθρωπο που αργότερα θα πιστεύει για τον εαυτό του πως απλώς «δεν μπορεί». Σίγουρα το θέμα είναι πολυπαραγοντικό κι η ιδιοσυγκρασία του κάθε παιδιού/ανθρώπου διαφέρει.

Πράγμα που θα πει πως διαφέρει κι η αντιμετώπιση του εκάστοτε παιδιού/ανθρώπου στην εκάστοτε συμπεριφορά των γονιών του. Όμως, όσο ακόμη ο χαρακτήρας του διαμορφώνεται κι από εξωτερικά ερεθίσματα, θα ήταν καλύτερο να μην είσαι η αιτία να θεωρεί κάποτε πως είναι ανίκανο να τα καταφέρει.

Έλλη Πράντζου

Συμπεριφορές που έχει ένας ενήλικας, που προέρχονται όλες από τα παιδικά του βιώματα

Απόσπασμα από το βιβλίο «Τετραλογία του Φόβου» του Fritz Riemann

Τα πρώιμα βιώματα αποστέρησης έχουν για το παιδί δύο επιπτώσεις. Η πρώτη επίπτωση είναι ότι μαθαίνει να παραιτείται πρόωρα, οπότε αναστέλλεται παντού η δυνατότητα του να διεκδικεί. Όποιος όμως δε διεκδικεί και δεν μπορεί να πάρει, δύσκολα μπορεί να αποφύγει το συναίσθημα της ζήλειας, όταν μάλιστα βλέπει τους άλλους να παίρνουν χωρίς ενδοιασμό, αυτό που ο ίδιος δεν τόλμησε ποτέ να απαιτήσει.

Και επειδή η ζήλεια δημιουργεί ενοχές, που τον κάνουν να αισθάνεται άσχημα, προσπαθεί να την αποφύγει, μετατρέποντας την αδυναμία του σε αρετή. Εξυψώνει δηλαδή την αναστολή του σε ιδεολογία, σε ταπεινοφροσύνη και ολιγάρκεια και με τον τρόπο αυτό παρηγορείται με το συναίσθημα της ηθικής υπεροχής.

Η άλλη επίπτωση των πρώιμων βιωμάτων αποστέρησης είναι η αίσθηση του παιδιού ότι δεν αξίζει να αγαπηθεί, πράγμα το οποίο είναι κατά βάση αίτιο για την δημιουργία και την διατήρηση αισθημάτων κατωτερότητας. Πρέπει πρώτα να έχει αγαπηθεί κανείς για να μπορέσει να αισθανθεί ότι αξίζει αυτό το συναίσθημα. Αν όμως δεν έχει βιώσει την αγάπη, τότε θεωρεί τον εαυτό του υπαίτιο για αυτό και άρα είναι εκείνος που δεν αξίζει να αγαπηθεί. Η δημιουργία των συναισθημάτων κατωτερότητας όμως σχετίζεται και με το γεγονός ότι το παιδί δεν έχει στην ηλικία αυτή την δυνατότητα της σύγκρισης.

Δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι είναι οι γονείς του αυτοί που δεν μπορούν να αγαπήσουν. Ο κόσμος του είναι ο κόσμος γενικά και θεωρεί πως όπως είναι οι γονείς του είναι προφανώς και όλοι οι γονείς. Όταν διακατέχεσαι από βαθιά αισθήματα κατωτερότητας, είναι δυνατόν να σου δημιουργηθεί η αίσθηση ότι δεν έχεις δικαίωμα στη ζωή και ότι κάτι τέτοιο πρέπει να το έχεις κερδίσει πρώτα, επομένως δε δικαιούσαι να υπάρχεις παρά μόνο όταν ζεις για άλλους.

«Ακόμα και η ύπαρξη μου είναι μια ενοχή», είχε πει μια καταθλιπτική ασθενής με ανάλογες εμπειρίες στην παιδική της ηλικία. Το αίσθημα αυτό μπορεί να οδηγήσει σε επικέντρωση των ενοχών στο πρόσωπο της μητέρας ή και των δύο γονέων, πράγμα που συνεπάγεται την εμφάνιση τάσεων επανόρθωσης και αποκατάστασης απέναντι τους. Έτσι, καταλήγεις να θυσιάσεις την ζωή σου στο βωμό των εγωιστικών απαιτήσεων των γονέων σου και μάλιστα αυτό το θεωρείς αυτονόητο. Το τελικό αποτέλεσμα της επίδρασης της υπερπροστασίας και της αποστέρησης είναι παρόμοιο: και τα δύο οδηγούν στην δημιουργία μιας προσωπικότητας καταθλιπτικής δομής.

Το παραχαϊδεμένο παιδί κατά κανόνα αρχίζει να φοβάται και να έχει κρίσεις σε μεταγενέστερες εποχές, όταν δηλαδή η ζωή δεν του κάνει τα χατίρια του πλέον, όπως κάποτε η μητέρα του ή όταν δε βρίσκονται υποκατάστατα της όπως για παράδειγμα ένας γάμος που συντηρεί και στηρίζει ή διάφορα κοινωνικά ιδρύματα και άλλα. Τότε διαπιστώνει πως δεν είναι σε θέση να αντέξει τις απαιτήσεις και την σκληρότητα της ζωής και μπαίνει στην κατάθλιψη ή καταφεύγει στη χρήση της οποιασδήποτε μορφής ναρκωτικών ουσιών προκειμένου να βρει διέξοδο.

Το παιδί που μεγαλώνει με βιώματα αποστέρησης, μαθαίνει να παραιτείται από πολύ νωρίς και εξελίσσεται σε ένα ήσυχο, ντροπαλό, μη απαιτητικό παιδί, που «προσαρμόζεται» εύκολα. Γίνεται ένα «βολικό» παιδί για τους γονείς, οι οποίοι με την σειρά τους δεν αντιλαμβάνονται την κατάθλιψη που κρύβεται πίσω από μια τέτοια συμπεριφορά. Θα συνηθίσει δε τόσο πολύ να υποχωρεί και να μην έχει απαιτήσεις που και μελλοντικά θα προσανατολίζεται προς τους άλλους και θα προσπαθεί να εκπληρώνει τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις τους. Μιας και σαν άτομο δε θα έχει πολλά να προβάλει, θα γίνει αντικείμενο των άλλων.

Επειδή δε, θα του είναι όλο και πιο δύσκολο να εκπληρώνει τις αναπόφευκτες κατά την δική του εκτίμηση απαιτήσεις των άλλων, θα καταλαμβάνεται κατ’επανάληψη από νέες ενοχές που θα τον οδηγούν όλο και περισσότερο στην κατάθλιψη. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που πολλοί καταθλιπτικοί άνθρωποι αποφεύγουν την επαφή με πολλά άτομα.

Η Δύναμη του Υποσυνείδητου νου και η επίδραση που έχει στην ζωή μας

Άρθρο της Anna Le Mind

Μετάφραση/Επιμέλεια: Σωτηρία Κακαγιά

Το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να ξέρετε για το υποσυνείδητο είναι ότι πάντοτε είναι «ενεργό». Αυτό σημαίνει ότι βρίσκεται σε εγρήγορση μέρα νύχτα, ανεξαρτήτως από το τι κάνετε. Το υποσυνείδητο ελέγχει το σώμα σας. Δεν μπορείτε να ακούσετε αυτή τη σιωπηλή εσωτερική διαδικασία με συνειδητή προσπάθεια. Πρέπει να ξεκινήσετε να ασχολείστε με το υποσυνείδητό σας. Είναι ζωτικής σημασίας να το διατηρείτε σε κατάσταση προσδοκίας μόνο θετικών γεγονότων και να υιοθετήσετε έναν τρόπο σκέψης που να βασίζεται αποκλειστικά στην πίστη, τη δικαιοσύνη και την αγάπη. Η πίστη και η εμπιστοσύνη αποτελούν το θεμέλιο του υποσυνείδητου.

Ένας Ιερέας, ο οποίος έπασχε από καρκίνο του πνεύμονα, έγραψε σχετικά με τις μεθόδους που χρησιμοποίησε για να μεταφέρει σκέψεις εξαιρετικής υγείας στο υποσυνείδητό του. Ο ίδιος αναφέρει τα εξής: «Δύο ή τρεις φορές την ημέρα χαλάρωνα σωματικά και ψυχολογικά και επαναλάμβανα ξανά και ξανά ότι τα πόδια μου είναι εντελώς χαλαρά. Οι μύες του στομαχιού μου είναι χαλαρωμένοι. Η καρδιά μου χτυπάει ήσυχα, η αναπνοή μου είναι ήρεμη και χαλαρή. Το κεφάλι μου είναι εντελώς χαλαρό, ολόκληρο το σώμα μου είναι εντελώς χαλαρό και ήρεμο. Μετά από περίπου 5 λεπτά, όταν βρισκόμουν σε κατάσταση υπνηλίας, επαναλάμβανα τη φράση ότι η τελειότητα του σχεδίου του Θεού βρίσκει την έκφρασή της σε μένα. Το υποσυνείδητό μου γέμιζε με τη σκέψη ότι έχω τέλεια υγεία. Ο εαυτός μου παρουσιάζεται πεντακάθαρος ενώπιον του Θεού». Αυτός ο ιερέας τελικά κατάφερε να θεραπεύσει τον εαυτό του.

Παρακάτω αναφέρονται κάποιες συμβουλές που θα σας βοηθήσουν να χρησιμοποιήσετε τη δύναμη του υποσυνειδήτου σας προς όφελός σας:

1. Το υποσυνείδητό σας ελέγχει όχι μόνο όλες τις διαδικασίες του σώματος, αλλά έχει και τις απαντήσεις σε διάφορα ερωτήματα και μπορεί να λύσει πολλά προβλήματα.

2. Πριν πάτε για ύπνο, απευθύνετε στο υποσυνείδητό σας οποιοδήποτε συγκεκριμένο ερώτημα και σύντομα θα δείτε τη θαυματουργή δύναμή του να ενεργοποιείται.

3. Οτιδήποτε καταγράφεται στο υποσυνείδητό σας θα σας επηρεάσει με τη μορφή συναισθημάτων, καταστάσεων και γεγονότων. Επομένως, θα πρέπει να προσέχετε τι είδους σκέψεις και ιδέες κυριαρχούν στο μυαλό σας.

4. Όλες οι εμπειρίες προκύπτουν από ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Αν παραμένετε «κολλημένοι» σε διάφορα θέματα και προβλήματα, παρόμοια θα είναι και η αντίδραση του υποσυνειδήτου σας.

5. Όταν έχετε ένα συγκεκριμένο στόχο ή όνειρο, επαναλάβετε συνειδητά την εξής φράση: «Πιστεύω ότι η δύναμη του υποσυνειδήτου που μου έδωσε αυτήν την επιθυμία θα την κάνει πραγματικότητα».

6. Το στρες, το άγχος και ο φόβος μπορεί να διαταράξουν τον φυσικό ρυθμό της αναπνοής, του καρδιακού ρυθμού και τη λειτουργία οποιουδήποτε άλλου οργάνου του σώματος. Καλλιεργήστε στο υποσυνείδητό σας σκέψεις για την υγεία, την ειρήνη και την αρμονία και όλες οι λειτουργίες του σώματος θα επιστρέψουν στη φυσιολογική τους κατάσταση.

7. Γεμίστε το υποσυνείδητό σας με προσδοκίες για θετικές εμπειρίες και συναισθήματα και οι σκέψεις σας θα γίνουν πραγματικότητα.

8. Φανταστείτε ότι τα προβλήματά σας θα έχουν θετικά αποτελέσματα και νιώστε ενθουσιασμό για ό,τι συμβαίνει. Όλες οι σκέψεις και τα συναισθήματά σας γίνονται αποδεκτά από το υποσυνείδητό σας και στη συνέχεια τίθενται σε εφαρμογή και στη ζωή σας.

Έμαθα πολλά στη ζωή μου και όμως ψάχνω ακόμα το ουσιώδες

Έμαθα !!!

Έτσι έμαθα ότι η ζωή δεν είναι παρά 

συναντήσεις και αποχωρισμοί, και ότι είναι στο χέρι μας να τους βιώνουμε αποδεχόμενοι να γίνουμε πιο υπεύθυνοι αντιμετωπίζοντάς τους.

Έμαθα επίσης ότι, 

κατά τη διάρκεια μιας ημέρας, 

υπάρχει πάντα το στοιχείο του απρόβλεπτου 

και επομένως είναι στο χέρι μου να μάθω να δέχομαι 

τα απίθανα δώρα ή και τις αδικίες που μπορεί να προκύψουν μέσα στην απεραντοσύνη μιας ημέρας.

Έμαθα φυσικά και να ζω 

στο παρόν, να πατάω καλά μέσα στη στιγμή, 

να μην μένω εγκλωβισμένος στο παρελθόν μου, 

ούτε να αφήνω να με κατακλύζουν οι προβολές ενός υπερβολικά ουτοπικού μέλλοντος.

Έμαθα μετά από πολύ καιρό 

να ευχαριστώ, κάθε πρωί, τη Ζωή για την παρουσία της μέσα μου 

και γύρω μου, για να την τιμώ όποτε μπορώ, 

να την σέβομαι σε κάθε περίσταση, 

να την ενεργοποιήσω με τις δυνατότητες και τα όρια που διαθέτω.

Έμαθα με δυσκολία 

να αγαπώ τον εαυτό μου, όχι με ναρκισσιστική ούτε με εγωκεντρική αγάπη (παρόλο που ο πειρασμός ήταν μεγάλος) 

αλλά με αγάπη γεμάτη με καλοσύνη, σεβασμό και ανεκτικότητα.

Έμαθα μετά από πολλές προσπάθειες 

και δισταγμούς να σέβομαι τον εαυτό μου, 

τολμώντας να πω όχι όταν έρχομαι αντιμέτωπος 

με ζητήματα που δεν ανταποκρίνονται στις δυνατότητές μου και στην ευαισθησία μου.

Έμαθα με μεγάλο ενθουσιασμό ότι 

η ομορφιά είναι παντού, στο πέταγμα ενός πουλιού, 

στην κίνηση ενός παιδιού που πάει να πιάσει μια πεταλούδα που φτερουγίζει

ή ακόμα στο χαμόγελο ενός γέροντα που συναντώ στο διάβα μου.

Έμαθα με υπομονή 

ότι κανείς δεν γνωρίζει εκ των προτέρων πόσο διαρκεί ένας έρωτας 

και ότι κάθε ερωτική σχέση είναι μια σχέση με ρίσκο. 

Και πήρα το ρίσκο.

Έμαθα με μεγάλη μου έκπληξη 

ότι ο χρόνος επιταχύνεται με τα χρόνια που περνάνε 

και ότι είναι σημαντικό να μην προσθέσω χρόνια στη ζωή, αλλά ζωή στα χρόνια.

Έμαθα, παρά τη θέλησή μου, 

ότι ήξερα πολλά με το μυαλό μου 

και λίγα με την καρδιά μου.

Έμαθα ότι μπορούσα να τολμήσω 

να ζητήσω, αν ριψοκινδύνευα να παίρνω μια απάντηση όσο αποστερητική και απογοητευτική και να ήταν, 

ότι μπορούσα να δέχομαι πράγματα, 

χωρίς να αισθάνομαι υποχρεωμένος να ανταποδώσω, 

ότι μπορούσα να δίνω χωρίς να εισβάλλω στο χώρο του άλλου και να λέω όχι χωρίς να πληγώνω.

Έμαθα, χωρίς καν να προσπαθήσω, 

ότι είχα ανάγκες και ότι δεν έπρεπε να τις συγχέω με τις επιθυμίες μου.

Έμαθα με ανακούφιση 

ότι μπορούσα να ξεμάθω όλα τα άχρηστα πράγματα που με μπλόκαραν εδώ και χρόνια.

Έμαθα με χαρά να φυτεύω δέντρα, 

είναι το πιο ζωντανό δώρο που μπορώ να κάνω μέχρι να πεθάνω σε αυτόν τον υπέροχο πλανήτη που φιλοξένησε τους προγόνους μου, και κυρίως τους γονείς μου.

Έμαθα ήσυχα 

να δέχομαι τη σιωπή και να διαλογίζομαι 

για λίγα λεπτά κάθε μέρα ώστε να αφήνω 

στις δονήσεις του σύμπαντος την δυνατότητα να με φτάνουν και με εξημερώνουν λίγο ακόμα.

Ναι, έμαθα πολλά στη ζωή μου 

και όμως ψάχνω ακόμα το ουσιώδες.

Jacques Salomé

Η αγάπη είναι φωτιά. Με την αγάπη το ‘εγω’ γίνεται στάχτη και η ψυχή αναδύεται.

Κάθε αλλαγή κρύβει έναν πόνο επειδή η παλιά κατάσταση μένει πίσω για να έρθει μια καινούρια. Για παράδειγμα αν μια σχέση τελειώσει τότε αισθανόμαστε πόνο επειδή οι ελπίδες και τα όνειρά μας θρυμματίζονται και αισθανόμαστε μόνοι απορώντας τι θα μας βρει πιο κάτω. Ο φόβος αναδύεται επειδή μπροστά μας βρίσκεται το άγνωστο και επειδή ο νους σχεδόν πάντα υποθέτει το χειρότερο: «δε θα γνωρίσω ποτέ κάτι καλύτερο», «έχω μεγαλώσει», «δεν έχω χρόνο για κάτι καινούριο» κτλ. Μπαίνουμε σε πειρασμό να ανοίξουμε μια σακούλα πατατάκια, να βάλουμε ένα ποτήρι κρασί, να βυθιστούμε στον καναπέ και να παραιτηθούμε από την αγάπη.

Παρακάτω παρατίθενται 6 τρόποι για να αντιμετωπίσουμε τον πόνο και να ανοίξουμε και πάλι την καρδιά μας ώστε να αποκτήσουμε την αγάπη που θέλουμε και αξίζουμε.

Να αντιληφθούμε το πραγματικό πρόβλημα

Το πραγματικό πρόβλημα είναι ο νους. Ο φόβος κατοικεί στο νου και ο νους θέλει να παραμείνουμε προσκολλημένοι σε μια κατάσταση την οποία γνωρίζουμε και μας είναι οικεία. Ο νους αντιστέκεται στην αλλαγή επειδή φοβάται πως θα χάσει τον έλεγχο, επειδή δεν το αρέσει το άγνωστο. Την αγάπη που μας δίνουν τη δεχόμαστε και την αποδεχόμαστε. Δεν την ελέγχουμε. Αυτή η αγάπη είναι εύθραυστη και ίσως εφήμερη. Τη μια μέρα μπορεί να είναι εδώ και την άλλη μπορεί να έχει φύγει. Είναι σαν τον άνεμο. Δεν μπορούμε να τον κρατήσουμε στη χούφτα μας. Μπορούμε μόνο να την απολαμβάνουμε και να την εκτιμούμε όσο την έχουμε. Υπάρχει όμως μια άλλη αγάπη που κατοικεί πάντα μέσα μας. Με αυτήν την συνειδητοποίηση, ας την κοιτάξουμε και τότε εκείνη θα εξελιχθεί και θα επεκταθεί.

Να εξασκηθούμε στην ευγνωμοσύνη

Να είμαστε ευγνώμονες για όλες τις όμορφες στιγμές που μοιραστήκαμε με τον άνθρωπο που αγαπήσαμε, για την ενέργεια, το χρόνο και την καρδιά που μας πρόσφερε. Να τον ευχαριστήσουμε που υπήρξε στη ζωή μας και να ευχηθούμε ότι καλύτερο για τη δική του καρδιά. Με αυτόν τον τρόπο θα θεραπεύσουμε τη δική μας καρδιά. Αν αρνηθούμε να κλείσουμε την καρδιά μας και αν επιλέξουμε να αντιμετωπίσουμε τον φόβο και τον πόνο μας, τότε θα είμαστε σε θέση να ‘θεραπευτούμε’ και να προχωρήσουμε.

Να έχουμε δίπλα μας αγαπημένα άτομα

Στις δύσκολες στιγμές είναι καλό να είμαστε ανοιχτοί στο να λάβουμε αγάπη και υποστήριξη από φίλους ή από άτομα της οικογένειάς μας. Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη και δε θα είναι, αλλά η αγάπη υπάρχει πάντα και είναι διαθέσιμη για όλους μας. Να είμαστε απλά προσεκτικοί καί να μην περιμένουμε υποστήριξη από ανθρώπους που δεν μπορούν να μας τη δώσουν. Καμιά φορά ένας καλός σύμβουλος μπορεί να φανεί πιο χρήσιμος αν τα άτομα του περιβάλλοντός μας είναι πελαγωμένα από το θέματα της δικής τους ζωής.

Να αναλαμβάνουμε την ευθύνη για το πώς ερμηνεύουμε την κατάσταση

διαλέξουμε. Θέλουμε να διαλέξουμε τη δυσαρέσκεια και τον πόνο ή την χαρά και την ηρεμία. Εξαρτάται από εμάς τι ερμηνεία θέλουμε να δώσουμε σε αυτό που μας συμβαίνει. Θέλουμε να δούμε τον εαυτό μας ως θύμα ή μπορούμε να επιλέξουμε να αποδεχτούμε την κατάσταση (που δε σημαίνει ότι πρέπει να μας αρέσει) και να δούμε τις ευλογίες μέσα από αυτή (οι οποίες θα μας φανερωθούν με τον καιρό). Ας σκεφτούμε πως συντελέσαμε σε αυτήν την κατάσταση. Αν ανακαλύψουμε και αναλάβουμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης αυτό θα μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε μια δύναμη και μια σοφία που δεν ξέραμε ότι έχουμε.

Να είμαστε φρουροί του νου μας

Για τον νου η αγάπη είναι ένα δύσκολο και επικίνδυνο μονοπάτι. Ο νους θα μας πει να αποφύγουμε ξανά την αγάπη για να μην πληγωθούμε, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η αγάπη είναι η δημιουργία των πάντων. Δημιουργηθήκαμε από αγάπη , άρα είμαστε αγάπη. Μια ζωή χωρίς αγάπη είναι μια ξηρή, άγονη και στάσιμη ζωή. Ας ρέουμε μέσα από την ενέργεια της αγάπης όπως το ποτάμι ρέει προς τον ωκεανό. Γιατί το ποτάμι που κυλάει είναι εκείνο που τραγουδάει.

Να επιλέγουμε πάντα την αγάπη κι ας πονάει

Υπάρχει κάτι θετικό κάτι δημιουργικό μέσα από αυτό. Το να φοβόμαστε την αγάπη, το να φοβόμαστε τον πόνο που θα μας εξελίξει είναι σαν να παραμένουμε κλειδωμένοι σε ένα σκοτεινό κελί. Η μεταμόρφωση που θα βιώσουμε μέσα από την αγάπη θα θυμίζει φωτιά. Όμως όπως και ο χρυσός για να καθαριστεί χρειάζεται να περάσει μέσα από τη φωτιά έτσι θα χρειαστεί να κάνουμε κι εμείς. Η αγάπη είναι φωτιά. Με την αγάπη το ‘εγω’ γίνεται στάχτη και η ψυχή αναδύεται. Η αγάπη είναι τροφή για τη ψυχή. Μπορούμε να ρωτάμε τον εαυτό μας: «αυτός ο πόνος πώς θα με διδάξει , πώς θα με εξελίξει;» Κάθε φορά που η καρδιά μας πληγώνεται , ναι υπάρχει πόνος. Αλλά αυτό σημαίνει πως η καρδιά μας επεκτείνεται και αναπτύσσεται. Ο πόνος είναι παραγωγικός. Ας μάθουμε από κάθε μας εμπειρία, ας παρατηρήσουμε το εγώ και ας επιλέξουμε την αγάπη.

Πως ένα ενσυναισθητικό άτομο επηρεάζεται από τα συναισθήματα των ανθρώπων με τους οποίους αλληλεπιδρά

Είναι προφανώς σχεδόν αδύνατο για κάποιον που δεν είναι ενσυναισθητικός να κατανοήσει πραγματικά πώς είναι να είσαι ενσυναισθητικός. Εντούτοις, αποδεικνύεται πολύ βοηθητικό να ξεκινήσουμε όλοι να κατανοούμε το πόσο μπορεί να επηρεαστεί ένα ενσυναισθητικό άτομο από τα συναισθήματα και μερικές φορές και από τις σκέψεις των ανθρώπων με τους οποίους αλληλεπιδρά. Επιπλέον, καθώς υπάρχουν τόσοι αρνητικοί άνθρωποι εκεί έξω, αυτό σημαίνει ότι οι ενσυναισθητικοί πρέπει συνεχώς να παλεύουν για να μην απορροφήσουν όλα τα αρνητικά συναισθήματα που δέχονται.

Ύστερα, είναι εύκολο να διακρίνει κανείς πόσο εξουθενωτική είναι αυτή η εμπειρία για έναν ενσυναισθητικό, ειδικά για εκείνους που πρέπει συνεχώς να βρίσκονται μέσα σε μεγάλα πλήθη για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Μετά την κοινωνικοποίηση, την απορρόφηση και τη σύνδεση σε τέτοιες καταστάσεις, οι περισσότεροι ενσυναισθητικοί χρειάζονται λίγο χρόνο μόνοι τους, για να ξαναβρούν τη χαμένη τους ενέργεια.

Πολλές φορές, αν οι ενσυναισθητικοί δεν μπορούν να ξαναβρούν τη αυτή την ενέργεια, τότε θα νιώσουν μεγάλη εξάντληση- έτσι ακόμα κι όταν τελικά έχουν την ευκαιρία να ξεκουραστούν το βράδυ, είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποκοιμηθούν. Αυτό κάνει την επόμενη μέρα πιο εξαντλητική, η οποία θα τους δυσκολέψει ακόμα περισσότερο το βράδυ, όταν και πάλι δεν θα μπορέσουν να αποκοιμηθούν, κάτι που θα κάνει και την επόμενη μέρα ακόμα πιο κουραστική. Και έτσι όλο αυτό γίνεται ένας φαύλος κύκλος.

Πιο συγκεκριμένα, όταν το ανθρώπινο σώμα βιώνει στρες, τα επινεφρίδια φυσιολογικά απελευθερώνουν ορμόνες για να μειώσουν το άγχος. Στις περιπτώσεις πολλών ενσυναισθητικών, αυτά τα επινεφρίδια πυροδοτούνται τόσο πολύ που προκαλείται υπερδραστηριότητα και κάνει τον ύπνο μια πολύ δύσκολη διαδικασία (ακόμα και αδύνατη). Επίσης, για να αποκαταστήσουν την έλλειψη ενέργειας, πολλά ενσυναισθητικά άτομα καταλήγουν να καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες φαγητού, ειδικά ο,τι περιέχει ζάχαρη και αλάτι, αλλά αυτή η ενέργεια είναι βραχυπρόθεσμη και πολύ σύντομα επιστρέφουν και πάλι στο σημείο μηδέν.

Ωστόσο, οι ενσυναισθητικοί μπορούν να βοηθηθούν, αν επιλέγουν να καταναλώνουν πιο φυσικές πηγές γλυκόζης και αλατιού, που θα τους παρέχουν μακροπρόθεσμη ενέργεια και θα αποκαταστήσουν τη δραστηριότητα των επινεφριδίων. Επιπλέον, η εντονότερη δραστηριότητα θα βοηθήσει στην αποκατάσταση της υγείας των επινεφριδίων και η υιοθέτηση μιας πιο θετικής στάσης γενικά, θα ωφελήσει ακόμα περισσότερο την κατάσταση.

Αν αντιμετωπίζετε τέτοιο πρόβλημα και ακολουθήσετε αυτές τις συμβουλές, τότε θα αρχίζετε να παρατηρείτε μια βελτίωση ως προς την ποιότητα του ύπνου, την ενέργεια και τη γενικότερη αίσθηση απόλαυσης της ζωής. Επιπροσθέτως, ο διαλογισμός έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει κατά πολύ τα πράγματα, όπως και ο ποιοτικός χρόνος με στενότερους φίλους, μέλη της οικογένειας και άλλους αγαπημένους.

Γι’ αυτό, δείτε μια όμορφη ταινία, οργανώστε μια βόλτα με ποδήλατα ή κάντε ο,τι θα σας χαρίσει πρωτίστως γαλήνη και χαρά. Οι ενσυναισθητικοί άνθρωποι χρειάζονται αυτά τα στοιχεία περισσότερο από τον καθένα.