Η αγάπη του Πυθαγόρα για τα ζώα ήταν αξιοθαύμαστη

"Η αγάπη του Πυθαγόρα για τα ζώα ήταν αξιοθαύμαστη, διότι, όπως λέει ο Πορφύριος (Βίος Πυθαγόρου 19), «όλα τα έμψυχα πλάσματα πρέπει να θεωρούνται ομοειδή».

Διηγούνται ότι κάποια μέρα, ο Πυθαγόρας βλέποντας κάποιον να χτυπά έναν σκύλο στο δρόμο, λυπήθηκε το ζώο και είπε στον άνθρωπο: «Σταμάτα να το χτυπάς. Είναι η ψυχή ενός φίλου που τον αναγνώρισα ακούγοντάς τον να κλαίει.»

Η αγάπη του Πυθαγόρα για τα ζώα οφείλεται στην αντίληψη ότι όλα τα ζωντανά πλάσματα είναι συγγενή, και στο συναίσθημα που προκύπτει από αυτή, μια αγάπη πραγματικά θεϊκή, που θυμίζει την αγάπη του Αγίου Φραγκίσκου για τα ζώα, ο οποίος μιλούσε στα πουλιά και στα ζώα. Με τον ίδιο τρόπο, σύμφωνα με την παράδοση, ο Πυθαγόρας κάλεσε έναν αετό από τον ουρανό στην Ολυμπία, τον χάιδεψε και ύστερα τον άφησε ελεύθερο να πετάξει.

Ο Πλούταρχος επίσης αναφέρει ότι ο Πυθαγόρας αγόρασε κάποτε από έναν ψαρά όλη του την ψαριά και έριξε όλα τα ψάρια στη θάλασσα, σαν αυτά να ήταν αιχμάλωτοι φίλοι του και συγγενείς του και πλήρωσε λύτρα για την ελευθερία τους."

Από το βιβλίο του Γεωργίου Σακελλαρίου, «Πυθαγόρας, ο Διδάσκαλος των αιώνων»,

Σημάδια ότι αδικείτε τον εαυτό σας και πώς να σταματήσετε

«Αν συμπεριφερόσασταν στους φίλους σας με τον τρόπο που συμπεριφέρεστε στον εαυτό σας ορισμένες φορές, τότε μάλλον δεν θα είχατε αρκετούς από αυτούς…»

Κάθε σχέση που έχουμε μπορεί να ειδωθεί ως μια αντανάκλαση της σχέσης που έχουμε με τον εαυτό μας και η δόμηση μιας σωστής σχέσης βασίζεται κατά πολύ πάνω μας. Με το να εμπιστευόμαστε τους εαυτούς μας, να ακούμε τις ίδιες μας τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, γινόμαστε πιο αυθεντικοί και αυτό μας δίνει την καταπληκτική ευκαιρία να νιώθουμε άνετα με τον εαυτό μας. Όμως, όταν δεν αποδεχόμαστε το ποιοι είμαστε, αυτό το προβάλλουμε πάνω σε άλλους, σαν ένα καθρέφτισμα.

Τι είναι αυτό που κάνετε λοιπόν αδικώντας τον ίδιο σας τον εαυτό;

Είστε επικριτικοί

Να θυμάστε ότι κάθε φορά που ξεσπάτε και προσβάλλετε κάποιον, είτε αυτό γίνεται πίσω από την πλάτη τους ή κατά μέτωπο, στην ουσία στρέφεστε ενάντια στον εαυτό σας. Γι’ αυτό, αντιστρέψτε τα λόγια που λέτε, επειδή αυτό που ακριβώς είπατε, είναι εκείνο που χρειάζεται να θεραπεύσετε, να αποδεχτείτε και να επεξεργαστείτε μέσα σας. Η λεκτική επίθεση ενάντια σε κάποιον, με αγενείς παρατηρήσεις, αποτελεί ένα βέβαιο σημάδι ότι δεν είστε καθόλου εντάξει με τον εαυτό σας. Ίσως είστε πολύ σκληροί μαζί του και σας λείπει η αποδοχή από τον ίδιο σας τον εαυτό. Όταν κρίνουμε αυστηρά τους άλλους, όχι μόνο φέρνουμε στο προσκήνιο πλευρές του εαυτού μας, αλλά ταυτόχρονα πληγώνουμε κάποιον άλλο, βασισμένοι στη δική μας αντίληψη για τον κόσμο, που νομίζουμε ότι είναι ίδια για όλους.

Αναζητάτε επικύρωση από άλλους

Επιθυμούμε την προσοχή και την αναγνώριση από τους άλλους, όταν κάτι μας λείπει. Ένα κενό που χρειάζεται να συμπληρωθεί και χωρίς τα κατάλληλα εργαλεία και την ικανότητα ενδοσκόπησης, ώστε να κατανοήσουμε και να ελαφρύνουμε την αιτία, αναζητάμε μια εξωτερική αντίδραση. Εσείς όμως είστε η αιτία και η αντίδραση. Αυτό που ψάχνετε στον κόσμο βρίσκεται ήδη μέσα σας, ήδη γνωρίζετε την απάντηση, επειδή εσείς κάνατε την ερώτηση. Εκτιμήστε τον εαυτό σας σύμφωνα με τα δικά σας μόνο στάνταρ και θέστε τον πήχη ψηλά, γιατί το αξίζετε.

Βάζετε τον εαυτό σας τελευταίο

Κάνοντας πράγματα για άλλους μπορεί να μας δώσει χαρά και ικανοποίηση, αλλά υπάρχει και ένας θυσιασμένος εγωισμός, που δεν αντέχουμε να αγνοούμε. Όταν υποχωρούμε πολύ ως προς τον χρόνο που δίνουμε, την ενέργεια και την καλή μας πρόθεση, μπορεί να πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό, αλλά πρέπει να σας προειδοποιήσω ότι με άδειο ντεπόζιτο, δεν πάτε πουθενά και σίγουρα χρειαζόμαστε όλοι γέμισμα.

Επαναλαμβάνετε πράγματα που απεχθάνεστε

Είτε αυτό αφορά σε δουλειά, είτε σε έναν τρόπο ζωής ή σε μια σχέση, η αδιάκοπη επανάληψη, ο φαύλος κύκλος που δεν σας εξυπηρετεί σε κάτι θετικό και ανώτερο, όχι μόνο είναι ανθυγιεινό, αλλά μπορεί να προκαλέσει και ψυχικά και συναισθηματικά προβλήματα, όπως άγχος και κατάθλιψη. Αν νιώθετε εγκλωβισμένοι σε κάτι, ξέρετε ήδη ότι πρέπει να φύγετε. Δεν πρόκειται στο μέλλον αυτό να αλλάξει και να σας κάνει περισσότερο καλό, οπότε εμπιστευθείτε τον εαυτό σας και ότι κάτι καλύτερο σας περιμένει στην επόμενη γωνία.

Θυμώνετε

«Ο θυμός αποτελεί σημάδι ότι κάτι χρειάζεται να αλλάξει» – Mark Epstein

Τι είναι ο θυμός και από πού προέρχεται; Και γιατί έχει τη δύναμη να βράζουμε τόσο έντονα μέσα μας; Ο θυμός μπορεί να μας χτυπήσει την πόρτα για πολλούς λόγους. Αποτελεί σημάδι για το ότι δεν είστε ικανοποιημένοι με την τωρινή κατάσταση, είτε αυτό αφορά συναισθηματικό ή ψυχολογικό ζήτημα. Για να είμαστε ειλικρινείς, οι βασικές σας ανάγκες δεν ικανοποιούνται και το εγώ σας ενημερώνει δυνατά και ξεκάθαρα ότι χρειάζεται να συμπεριφερθείτε λίγο καλύτερο στον εαυτό σας.

Αφήνετε τους άλλους να εμπλέκονται πολύ στη ζωή σας

«Μπορείτε να θυμηθείτε ποιοι ήσασταν, πριν ο κόσμος σας πει ποιοι πρέπει να είστε;» – Danielle Laporte

Είτε αυτοί είναι οι γονείς μας, οι φίλοι μας, οι συνάδελφοι ή οι εργοδότες μας, πάντα παίρνουμε συμβουλές από αλλού (το αν τις ζητάμε ή όχι, αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Το ζήτημα είναι ότι ναι μεν, πρέπει να τις ακούμε, αλλά αυτό δε σημαίνει και ότι πρέπει να τις αποδεχόμαστε ή ενστερνιζόμαστε. Νιώστε αν αυτό που σας είπαν ταιριάζει με τον εαυτό σας, τον πραγματικό εαυτό σας. Να συνειδητοποιείτε τι είναι τελικά αυτό που επιτρέπετε να παίρνει ρόλο στη λήψη μιας απόφασης, γιατί πρόκειται για τη δική σας ζωή αποκλειστικά.

Λευκά ψέματα

Ακόμα και το μικρότερο ψεματάκι αποτελεί αντανάκλαση της αυτοπεποίθησης σας. Ποτέ μην πέσετε χαμηλά, για να προσπαθήσετε να εντυπωσιάσετε κάποιον άλλο. Να είστε αληθινοί, γιατί είστε αρκετοί ακριβώς όπως είστε. Οποιοσδήποτε δεν μπορεί να σεβαστεί την αλήθεια, δεν αξίζει τον χρόνο σας.

Κρύβετε τα συναισθήματα σας

Στην προσπάθεια μας να πνίξουμε τα συναισθήματά μας, τα «ξεπλένουμε» μέσω της χρήση αλκοόλ, ναρκωτικών, τσιγάρου και οτιδήποτε άλλο μπορεί να μας τραβήξει την προσοχή· να μας κρατήσει μακριά, ώστε να μη χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε άμεσα αυτό που νιώθουμε. Και η μεγαλύτερη τραγωδία από όλες είναι ότι όταν επιλέγουμε να ξεχάσουμε τα άσχημα, ξεχνάμε και τα καλά. Στο τέλος, καταλήγουμε με μια πλήρη ανικανότητα να κατανοήσουμε τα ίδια μας τα συναισθήματα και συνεπώς τα θέλω μας.

Δεν μπορείτε να επεξεργαστείτε το κακό και να συνεχίσετε

Δεν μπορείτε να προσθέσετε περισσότερο νερό στο ποτήρι σας, αν είναι ήδη γεμάτο. Όταν δεν μπορούμε να απελευθερώσουμε παρελθοντικές εμπειρίες, μέσω συναισθηματικής, ψυχολογικής και πνευματικής επεξεργασίας, νιώθουμε ότι απλά δεν αντέχουμε να συμβεί κάτι ακόμα κακό ή λέμε ότι «αν συμβεί κάτι άλλο ακόμα, δεν θα το αντέξω». Πολύ συχνά αυτό συμβαίνει κατά την κρίση μέσης ηλικίας. Είναι όλα εκείνα τα πράγματα που αποφεύγουμε εδώ και τόσα χρόνια και που κατά κάποιο τρόπο πάντα θα βρίσκουν τον τρόπο τους να υπάρχουν. Όταν είμαστε έτοιμοι να σταματήσουμε το τρέξιμο και να παραδοθούμε στον πόνο μας, μπορούμε να απελευθερώσουμε ο,τι μας κρατά πίσω και να συνεχίσουμε. Αδειάστε το ποτήρι σας και μετά συνεχίστε.

Είστε σκληροί με τον εαυτό σας

Η αυτο-αποδοχή και η ταπεινότητα πάνε μαζί. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε τέλειοι, ακριβώς όπως είμαστε. Αν κάποιος κρατά το σκορ- πρέπει να σταματήσει. Η ζωή έχει να κάνει με τη μάθηση και την εξέλιξη, όχι με την αξιολόγηση των πράξεων και του κάρμα μας. Και όταν μπορούμε να συγχωρούμε τους εαυτούς μας για πράγματα που δεν γνωρίζαμε τότε, και που γνωρίζουμε πια τώρα, ανεβαίνουμε στο δρόμο της αγάπης και της αποδοχής του εαυτού.

Δεν εμπιστεύεστε τη διαίσθησή σας

Όλοι έχουμε ένστικτα. Μια λάμψη της διορατικότητας ή μια εσωτερική φωνή που καθοδηγεί τη διαδικασία λήψης αποφάσεων, αλλά είναι η επιλογή σας να ακούσετε ή όχι. Κάντε αυτό που σας εξυπηρετεί πρώτα.

Δεν ακολουθείτε την καρδιά σας

Η καρδιά, σας γνωρίζει περισσότερο χρόνο από το συνειδητό νου σας, που του πήρε χρόνο να επεξεργαστεί τα συναισθήματά σας. Πάντα θα νιώθετε ένα απαλό τσίμπημα, ένα εσωτερικό σήμα, για το αν πρέπει ή όχι να πάρετε μια σημαντική απόφαση. Όμως, είναι συχνό φαινόμενο αυτό το ξεχωριστό τσίμπημα να παραβλέπεται· συνήθως θάβεται από τις συναισθηματικές επεξεργασίες του εγκεφάλου, που θολώνουν τον νου και μας κατευθύνουν λάθος τελικά, κάνοντας μια βιαστική κίνηση.

Γι’ αυτό να δίνετε πάντα τον χρόνο στον εαυτό σας να διαχωρίσει τα συναισθήματα, τη διαίσθηση και την κοινή λογική μεταξύ τους. Να εμπιστεύεστε τα ένστικτα σας και πιστέψτε ότι η ζωή και η αγάπη πάντα βρίσκουν το δρόμο τους.

Η πραγματική ενηλικίωση βασίζεται στην αναγνώριση, αποδοχή και ευθύνη για το εσωτερικό μας παιδί.

Ολοένα ποιο συχνά ακούμε και διαβάζουμε για αυτό το εσωτερικό παιδί που υπάρχει μέσα σε όλους. Όμως, λίγοι είναι εκείνοι που έχουν κατανοήσει ακριβώς περί τίνος πρόκειται. Ο κλινικός ψυχολόγος και συγγραφέας Στίβεν Ντάιαμοντ εξηγεί ότι ελάχιστοι ενήλικες έχουν πραγματική γνώση του εσωτερικού τους παιδιού και είναι ακριβώς αυτή η άγνοια που αποτελεί αιτία πολλών προβληματικών συμπεριφορών.

Η καταστρεπτική συμπεριφορά μπορεί να πάρει διάφορες μορφές: από ένα μοτίβο ήπιου, διακριτικού αυτο-σαμποτάζ και αυτοήττας μέχρι παθητική εχθρότητα, σοβαρά αυτοκαταστροφικά συμπτώματα, βίαιη εχθρικότητα και ορισμένες φορές βλαπτικές πράξεις. Συνήθως, η καταστροφική συμπεριφορά στους ενήλικες «κουβαλά» και φέρει μαζί της την παρορμητική, επιπόλαιη ποιότητα της παιδικής αψιθυμίας ή των ναρκισσιστικών εκρήξεων οργής.

Ή μιας παιδικής συναισθηματικής ανάγκης, εξάρτησης και φόβου εγκατάλειψης. Ή και μια ανευθυνότητα και θυμωμένη άρνηση για ενηλικίωση: το σύνδρομο “Peter Pan” ή όπως ο Jung το ανέφερε ως το puer aeternus, μια αρχετυπική γιουγκιανή έννοια για το αιώνιο παιδί. Αυτή η θεωρία αποτέλεσε τη βάση γι’ αυτό που σήμερα η συμβατική ψυχολογία ονομάζει «το παιδί μέσα μας ή το εσωτερικό μας παιδί». Τι ακριβώς είναι αυτό όμως; Υπάρχει πραγματικά; Και γιατί πρέπει να μας νοιάζει;

Τι είναι το εσωτερικό παιδί;

Αρχικά, πρέπει να πούμε ότι το εσωτερικό παιδί είναι πραγματικό. Όχι κυριολεκτικά, οργανικά, αλλά μεταφορικά. Είναι, όπως και τα σύνδρομα στο σύνολο τους, μια ψυχική ή φαινομενολογική πραγματικότητα και εξαιρετικά ισχυρή. Και βέβαια, οι περισσότερες ψυχικές διαταραχές και καταστροφικές συμπεριφορές είναι, όπως πρώτος ο Freud επεσήμανε, μέρος του ασυνειδήτου μας. Όλοι ήμασταν κάποτε παιδιά και εκείνο το παιδί ακόμα κατοικεί μέσα μας. Αλλά οι περισσότεροι ενήλικες δεν το γνωρίζουν αυτό. Και αυτή η έλλειψη συνειδητής σύνδεσης με το παιδί μέσα μας είναι ακριβώς το σημείο εκκίνησης πολλών συμπεριφορικών, συναισθηματικών και διαπροσωπικών δυσκολιών.

Είναι γεγονός είναι ότι η πλειοψηφία των ενηλίκων δεν είναι πραγματικά καθόλου ενήλικες. Όλοι μεγαλώνουμε και όλοι, με λίγη τύχη, μπορούν να το καταφέρουν. Αλλά από ψυχολογικής απόψεως, αυτό δεν σημαίνει ενηλικίωση. Η πραγματική ενηλικίωση βασίζεται στην αναγνώριση, αποδοχή και ευθύνη για το εσωτερικό μας παιδί. Για τους περισσότερους ενήλικες, αυτό ποτέ δεν συμβαίνει. Αντιθέτως, το παιδί μέσα μας αγνοείται, απωθείται και απορρίπτεται.

Η κοινωνία μας επιβάλλει να «μεγαλώνουμε», παραγκωνίζοντας οτιδήποτε παιδικό. Έχουμε διδαχθεί ότι οι ιδιότητες της αθωότητας, της χαράς, της ευαισθησίας, της παιχνιδιάρικης διάθεσης και του ενθουσιασμού πρέπει να καταπιεστούν. Το παιδί μέσα μας αποτελείται από αυτές τις θετικές ποιότητες. Αλλά επίσης κρατά τα παιδικά μας τραύματα, τους φόβους και τους θυμούς μας. Οι «ενήλικες» είναι πεπεισμένοι ότι έχουν επιτυχώς ολοκληρωθεί όταν έχουν αφήσει πίσω τους εκείνο το παιδί. Όμως αυτό απέχει πολύ από την αλήθεια.

Και η αλήθεια είναι ότι επηρεαζόμαστε και ελεγχόμαστε κατά πολύ από εκείνο το ασυνείδητο εσωτερικό μας παιδί. Για πολλούς, δεν είναι ο ενήλικος εαυτός εκείνος που κατευθύνει τις ζωές τους, αλλά περισσότερο ένα συναισθηματικά πληγωμένο παιδί που ζει μέσα τους. Ένα μικρό παιδί που καλείται να πάρει ενήλικες αποφάσεις, να βγει στον σκληρό εργασιακό κόσμο ή στις αγχωτικές στενές διαπροσωπικές σχέσεις. Μπορεί ένα παιδί να έχει μια ώριμη σχέση; Μια καριέρα; Μια ανεξάρτητη ζωή; Κι όμως αυτό συμβαίνει με όλους μας σε κάποιο βαθμό. Και ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί οι σχέσεις μας καταρρέουν. Γιατί νιώθουμε τόσο άγχος , φόβο και ανασφάλεια. Μοναξιά και απογοήτευση. Αλλά σκεφτείτε κι αυτό: πώς αλλιώς θα μπορούσε ένα παιδί να επιβιώσει σε έναν ενήλικο κόσμο χωρίς  στήριξη,  προστασία και δομή;

Και αυτή είναι η κατάσταση σύγχυσης στην οποία βρίσκονται πολλοί άνθρωποι που αναζητούν ψυχοθεραπεία. Δεν πρόκειται για καμία διαταραχή ταυτότητας (ούτε πολλαπλής προσωπικότητας), αλλά περισσότερο για μια πιο συχνού, διάχυτου τύπου κοινωνικά επικυρωμένης αποσύνδεσης. Αλλά αν μπορούμε να αναγνωρίσουμε το πρόβλημα για αυτό που ακριβώς είναι, μπορούμε να αρχίσουμε να το αντιμετωπίζουμε, επιλέγοντας να γίνουν ψυχικά- και όχι μόνο ηλικιακά- ενήλικες. Πώς επιτυγχάνεται αυτό;

Το παιδί και ο ενήλικας μέσα μας

Αρχικά, κάποιος πρέπει να αντιληφθεί, να συνειδητοποιήσει το εσωτερικό του/της παιδί. Η έλλειψη συνειδητοποίησης, η άγνοια είναι αυτό που ενδυναμώνει τη δύναμη του αποσυνδεδεμένου παιδιού μέσα σας, να ελέγχει την προσωπικότητα σας, να υπερισχύει της θέλησης του ενήλικα. Ύστερα, μαθαίνουμε να το λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη και να επικοινωνούμε συνειδητά μαζί του μέσα μας: να ακούμε τι νιώθει και τι χρειάζεται από εμάς στο εδώ και τώρα. Οι συχνά πρωταρχικές ανάγκες ενός παιδιού, για αγάπη, αποδοχή, προστασία, κατανόηση, φροντίδα- παραμένουν τα ίδια και σήμερα που έχουμε μεγαλώσει.

Ως ψευδο-ενήλικες, προσπαθούμε να αναγκάσουμε τους άλλους να εκπληρώσουν εκείνες τις ανάγκες για εμάς. Αλλά αυτό είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Εκείνο που δεν λάβαμε επαρκώς στο παρελθόν από τους γονείς μας ως παιδιά πρέπει να αντιμετωπιστεί στο παρόν, όσο επίπονο και αν είναι. Τα παρελθοντικά τραύματα, η θλίψη, οι απογοητεύσεις και η κατάθλιψη δεν μπορούν να αλλάξουν, αλλά πρέπει να τα δεχτούμε. Και πρέπει να καταλάβουμε ότι συγκεκριμένες παιδικές μας ανάγκες, που δεν ικανοποιήθηκαν από τους γονείς, δεν θα ικανοποιηθούν μάλλον ποτέ, ασχέτως του πόσο καλοί, έξυπνοι ή ελκυστικοί γίνουμε.

Εκείνες οι μέρες πέρασαν κι ό,τι έγινε, έγινε. Δεν πρέπει να απαιτούμε τώρα ως ενήλικες να «γεμίσουμε» όλες εκείνες τις ανεκπλήρωτες παιδικές ανάγκες μας. Η γνήσια, πραγματική ενηλικίωση αποδέχεται εκείνο το επίπονο παρελθόν και παίρνει την ευθύνη της φροντίδας των αναγκών του εσωτερικού παιδιού.

Στην ψυχοθεραπεία λοιπόν, πρέπει το ενήλικο μέρος της προσωπικότητας να μάθει να σχετίζεται με το παιδί μέσα του ακριβώς όπως ένας καλός γονιός σχετίζεται και φροντίζει το παιδί του, του παρέχει πειθαρχία, όρια και δομή. Αυτά πάνε μαζί με τη στήριξη και την αποδοχή, απαραίτητα στοιχεία αγάπης και συμβίωσης με ένα παιδί, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Εγκαθιδρύοντας έναν διάλογο μεταξύ τους, μια συμφιλίωση και ένας συμβιβασμός μπορούν να επιτευχθούν. Μια σχέση που μόνο ωφέλιμη μπορεί να είναι, αφού και τα δύο μέρη θα μπορούν να ικανοποιηθούν και να ακουστούν. Πόσο χρόνο περάσατε λοιπόν σήμερα με το παιδί μέσα σας;

H αληθινή συγχώρεση, η συγχώρεση που ελευθερώνει και έχει τόσα πολλά ευεργετήματα, δεν είναι εύκολη υπόθεση

ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ

Είμαι σίγουρος ότι πολλά έχετε ακούσει ή διαβάσει για την συγχώρεση. Έχετε διαβάσει και ακούσει τόσα για τα ευεργετήματα της συγχώρεσης, που κι εσείς οι ίδιοι εάν συναντάτε κάποια δυσκολία να συγχωρέσετε τον οποιονδήποτε, αισθάνεστε ένοχοι εγκλήματος κατά του εαυτού σας.

Είναι τόσο εύκολη λοιπόν η συγχώρεση, για όλους τους ανθρώπους, εκτός από εσάς; Πιστέψτε με η συγχώρεση, η αληθινή συγχώρεση, η συγχώρεση που ελευθερώνει και έχει τόσα πολλά ευεργετήματα, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Εύκολη υπόθεση είναι οι σκέψεις περί συγχώρεσης, τα νοητικά κατασκευάσματα που κάνουν πολλούς ανθρώπους να πιστεύουν ότι έχουν κλείσει τους λογαριασμούς τους με το «παρελθόν» και έχουν συγχωρέσει τους πάντες και τα πάντα.

Εδώ προβάλλει έναν ερώτημα: πώς είναι δυνατόν να έχει συγχωρέσει κάποιος, να έχει καθαρίσει από όλα όσα χαρακτηρίζει, κακώς, σαν αρνητικά συναισθήματα και όμως το σώμα του να κουβαλάει τόση σύσπαση, αγωνία, ένταση, «ανεξήγητες» ταχυκαρδίες, πόνους στο στομάχι, αϋπνίες ,αστάθεια και πάει λέγοντας...; Μπορεί να έχουμε «πείσει» τον εαυτό μας ότι έχουμε συγχωρέσει αλλά όταν αυτό που πυροδότησε το τραύμα είναι ενεργό στο σύστημα μας, σιωπηλά και αόρατα, θα μας αποδιοργανώνει. Όσο πιο μεγάλο είναι το τραύμα τόσο πιο μεγάλη είναι και η ανάγκη μας για συγχώρεση και αυτό γιατί κρατά ανοικτή τη πληγή μέσα μας και μας κρατά δέσμιους σε μια σχέση που περιορίζει το ζωτικό μας χώρο και πλήττει την υγεία μας.

Μπορεί να ακούγεται παράξενο και να φαντάζει οξύμωρο αλλά, το θύμα έχει ανάγκη να συγχωρέσει για να αποδεσμεύσει τα ποσά ενέργειας που κρατά εγκλωβισμένα στη σύνδεση του με το θύτη. Το θύμα όσο δεν συγχωρεί τόσο περισσότερο είναι δέσμιο, παρά τη θέληση, μέσω του τραύματος, με το θύτη.

Η δε απελευθέρωση του θύτη περνά από πράξεις αποκατάστασης της αδικίας που προκάλεσε στο θύμα. Αυτό θα διευκόλυνε τη συγχώρεση του εαυτού του. Εάν το θύμα χρειάζεται τη συγχώρεση για να μπορεί να συμβιώνει στον ίδιο χώρο και χρόνο με το θύτη και εάν το θύμα έχει τη «πολυτέλεια» να αποφεύγει το θύτη, για όσο χρόνο δεν συγχωρεί, περιορίζοντας το δικό του χωροχρόνο, ο θύτης από τη δίκη του πλευρά δεν μπορεί να πράξει το ίδιο.

Η συγχώρεση, όπως και το τραύμα, δεν είναι νοητική υπόθεση, είναι υπόθεση και του σώματος. Είναι υπόθεση του όλου ανθρώπου. Έχεις συγχωρέσει κάποιον μόνο όταν συναντήσεις το τραύμα και το έχεις επαναδιαπραγματευτεί εκεί που φωλιάζει, στις κυτταρικές σου μνήμες. Το κεφάλι, το μυαλό, το νοητικό, δεν είναι ικανά από μόνα τους να μας οδηγήσουν στην πολυπόθητη συγχωρέση.

Ένα είναι το μονοπάτι της συγχώρεσης και αυτό περνά από το σώμα! Όταν Αποφασίσουμε ότι ήρθε η ώρα ή καλύτερα, είμαστε έτοιμοι να συγχωρέσουμε, να δοκιμάσουμε να συγχωρέσουμε, τότε, είμαστε έτοιμοι να βυθιστούμε στα τραύματά που κουβαλούμε στο σώμα μας, και εκεί στο σώμα, διαπραγματευόμενοι τα τραύματα μας, εκεί επουλώνονται και οι πληγές και τότε, δεν έχουμε πλέον ανάγκη να συγχωρέσουμε...! Όπου δεν υπάρχει τραύμα, όπου δεν υπάρχει πλέον αιμάσσουσα πληγή δεν υπάρχει ανάγκη για συγχώρεση. Στη πραγματικότητα συναντώντας στο σώμα μας και σε κάθε μας κύτταρο τα τραύματα που μας συγκροτούν, θα αναδυθούμε μετά από αυτό το ταξίδι στα βάθη του είναι μας, τα ίδια πρόσωπα, διαφορετικά όμως ως προς την Ουσία μας!

Συγχώρεση, χωρίς στ´ αλήθεια παράδοση στο σώμα, για να χρησιμοποιήσω μία προσφιλή στον Alexander Lowen έκφραση, δεν υπάρχει .

Ναι, πολλά τα ευεργετήματα της συγχώρεσης, της αληθούς συγχώρεσης που περνά από το σώμα και από την επαναδιαπραγμάτευση των τραυμάτων μας, αλλιώς με τη νοητική καταπίεση «πρέπει παιδί μου να συγχωρέσεις τους γονείς σου», «τόσα ήξεραν τόσα έκαναν», «συγχώρεσε, ότι έγινε έγινε, ελευθέρωσε τον εαυτό σου, μη το κρατάς μέσα σου...» κάνουμε καλή συνείδηση που όμως, με δόσεις, μας σκοτώνει...! Ναι, η αληθινή συγχώρεση είναι μέγα ευεργέτημα για τον άνθρωπο! Η κατά... παραγγελία συγχώρεση, δεν είναι σχήμα λόγου, σκοτώνει...!

Εναργέστατα κρατώ στη μνήμη μου το πρώτο ραντεβού μιας κυρίας που με θυμό μου λέει « θα μου πεις και εσύ να συγχωρέσω τους γονείς μου;» Όχι είπα, θα ήθελα να μου μιλήσεις για το τι αισθάνεσαι... Δεν θα περιγράψω τη διαδικασία και το πως οδηγηθήκαμε στην αναβίωση των τραυμάτων και την επαναδιαπραγμάτευση τους, αλλά, μετά από κάποιους μήνες βαθιάς σωματικής ψυχοθεραπείας οι αναφορές στους γονείς δεν είχαν ούτε θυμό αλλά ούτε και πικρία. Σήμερα αισθάνεται βαθιά συμπόνια και, ευλογημένη, όπως την ονομάζω, θλίψη που οι γονείς της έφυγαν από αυτό τον κόσμο χωρίς τις χαρές που η ίδια αισθάνεται σήμερα. Ούτε λόγος για συγχώρεση! Μόνο αγάπη, συμπόνια και αναγνώριση για του καθενός τη προσφορά. Θα το επαναλάβω, όπου δεν υπάρχει πια τραύμα, δεν υπάρχει ούτε ανάγκη για συγχώρεση. Έτσι απλά...!

Δρ Βασίλης Χριστοδούλου

Κλινικός Ψυχολόγος - Σωματικός Ψυχοθεραπευτής

Η μεγαλύτερη "προίκα " των γονιών προς τα παιδιά τους είναι μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία.

-Γιατρέ φοβάμαι πολύ...

-Έχεις εντοπίσει τι ακριβώς φοβάσαι;

- Ναι μήνες τώρα. 

- Μπορείς να το περιγράψεις ;

-Φοβάμαι γιατρέ πως οι γονείς μου στην προσπάθεια τους να μου χαρίσουν μια άνετη ζωή από υλικά αγαθά, λείπουν συνέχεια. Τίποτε δεν αναπληρώνει το κενό τους... Είναι συνεχώς κουρασμένοι, δεν έχουν χρόνο για παιχνίδι και μου παίρνουν τα πάντα αρκεί να είμαι ήσυχος. Δεν νιώθω ευτυχισμένος δεν νιώθω ασφάλεια, δεν νιώθω εμπιστοσύνη. Είναι σοβαρό γιατρέ; 

- Η μεγαλύτερη "προίκα " των γονιών προς τα παιδιά τους είναι μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία.

Την κατανόηση δεν μπορείς να την σπουδάσεις δεν μπορεί να στην διδάξει κανείς. Χρειάζεται να γίνεις φως εσύ για τον εαυτό σου

«Την κατανόηση δεν μπορείς να την σπουδάσεις δεν μπορεί να στην διδάξει κανείς. Χρειάζεται να γίνεις φως εσύ για τον εαυτό σου. Χρειάζεται να ψάξεις και να αναζητήσεις μέσα στην ύπαρξή σου, γιατί βρίσκεται ήδη εκεί στον ίδιο τον πυρήνα. Αν βουτήξεις βαθιά, θα την βρεις. Θα χρειαστεί να μάθεις πώς να βουτάς μέσα στον εαυτό σου, όχι μέσα στις γραφές, αλλά μέσα στη δική σου ύπαρξη». Οsho

Ο συναισθηματικά ώριμος άνθρωπος είναι γεμάτος κατανόηση και ξέρει ότι τίποτε δεν είναι όπως φαίνεται. Γνωρίζει ότι πίσω από τις έντονες αντιδράσεις των άλλων ανθρώπων κρύβεται κάποια πληγή που δεν έχει επουλωθεί και κάποιος φόβος που δεν θέλουν αυτοί να φανερώσουν. Έχει πάψει να είναι εγωιστής και να σκέφτεται τον εαυτό του. Έχει σταματήσει να βάζει στους ανθρώπους γύρω του ταμπέλες και να τους τοποθετεί μέσα στο κουτί της ίδιας, επαναλαμβάνουσας και κυλιόμενης συμπεριφοράς. Δεν παίρνει ποτέ την θέση του ισχυρού αλλά μπορεί να γίνει ένας πολύ καλός ακροατής- εμψυχωτής γιατί έχει βαθιά ενσυναίσθηση της συναισθηματικής κατάστασης του άλλου. Μπορεί να ¨νιώθει¨ τον πόνο του ενώ ταυτόχρονα να αντιλαμβάνεται και τις σκέψεις του. Σαν να είναι και οι δυο στο ίδιο έργο θεατές μόνο που την ταινία την βλέπει μόνο ο ένας. Έχει μάθει πια μέσα από τις εμπειρίες της ζωής του ότι η αληθινή κατανόηση έρχεται μόνο όταν συναντάς τον άλλον μέσα στη μοναδικότητα του και του δίνεις το χώρο και το χρόνο να εκφραστεί. Όταν σε αυτή την συνάντηση δεν υπάρχουν δυο Εγώ, δυο μυαλά που ανταγωνίζονται για το ποιος θα κυριαρχήσει, για το ποιος έχει δίκιο, για το ποια αλήθεια είναι πιο «αληθινή», αλλά δυο καρδιές που συναντιόνται και αναγνωρίζουν η μια στην άλλη το μεγαλείο της τότε αυτοί οι δυο άνθρωποι έρχονται σε πραγματική επαφή και μπορούν να ακουστούν πίσω από τις λέξεις, να δουν πίσω από τις εικόνες, να επικοινωνήσουν στην σιωπή. Κι εκεί δεν υπάρχει διαχωρισμός αλλά γίνονται ένα. Δυο σώματα και μια καρδιά που κολυμπά στην βαθιά θάλασσα της κατανόησης. Για να το καταφέρει όμως κάποιος αυτό πρέπει να ρίξει πολλές φορές μέσα στις συμπληγάδες της ταπεινότητας το Εγώ του. Να σταματήσει να μιλά και να αρχίσει να ακούει. Να σταματήσει το μυαλό του να είναι γεμάτο από τη δική του φωνή, το δικό του πρόβλημα, την δική του άποψη. Να σταματήσει να είναι ¨έξυπνος¨ και να αρχίσει να γίνεται ξύπνιος. Να βουτήξει πολλές φορές μέσα του για να δει και να αγαπήσει το σκιερό Εαυτό του. Να βουτήξει πολλές φορές μέσα του για να αναδυθεί στο τέλος ολόκληρος… Ο άνθρωπος που δεν έχει κατανόηση για τον ίδιον, που δεν έχει προσεγγίσει τα λιγότερο θελκτικά κομμάτια του εαυτού του, που δεν τα έχει αγαπήσει, δεν μπορεί να έχει κατανόηση για κανέναν άνθρωπο δίπλα του. Πως μπορεί άλλωστε όταν ο άλλος του καθρεφτίζει αυτό που θεωρεί εκείνος αδυναμία ή ακόμα και «μίασμα». Μόνο κάποιος που έχει ξεγυμνώσει, έχει αποδεχτεί και αγαπήσει τον εαυτό του μπορεί αυτός να αγαπήσει και να κατανοήσει πλήρως έναν άλλον άνθρωπο. Διαφορετικά πάντα θα υπάρχει μια εκκρεμότητα, μια προσδοκία, μια κρυμμένη μη αποδοχή. Κι όταν αφήσει κάποιος την καρδιά του να τον μετασχηματίσει τότε θα ανακαλύψει ότι και οι άλλοι άνθρωποι έχουν ένα κόσμο μέσα τους πολύ πιο πλούσιο και πολύ πιο όμορφο από ότι μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Η κατανόηση που θα μπορεί να προσφέρει στους ανθρώπους γύρω του θα είναι ένα πολύτιμο δώρο γι’ αυτούς αφού σταδιακά, θα μπορέσουν να δουν κι αυτοί μέσα από τον κατασκευασμένο εαυτό τους ποιοι είναι πραγματικά και θα αρχίσουν κι αυτοί με τη σειρά τους, να μοιράζουν ολόγυρα τους το δώρο της κατανόησης. Αυτός είναι και ο τρόπος που ο ένας αλλάζει τους πολλούς, χωρίς προσπάθεια, χωρίς εγώ, μόνο με αγάπη… Δέσποινα Παλαμάρη

Ένα πράγμα που όλοι πρέπει να θυμόμαστε είναι πως κάθε άτομο που συναντάμε στην ζωή μας είναι ο καθρέφτης μας

Θέλω να σταματήσετε το χάος και την άπειρη κίνηση στην ζωή σας για μια στιγμή και να πάρετε μια βαθιά ανάσα.

Καθώς εισπνέετε, αφήστε τις σκέψεις σας να πετάξουν σε όλους τους ανθρώπους της ζωής σας, ανεξάρτητα από το πόσοι είναι. Δεν έχει σημασία. Καθώς εκπνέετε, ξεκινήστε να περιηγείστε στα συναισθήματα σας και σκεφτείτε κάθε άτομο ξεχωριστά. Τώρα πείτε μου, τι βιώσατε; Μπορεί να νιώσατε ευχάριστα συναισθήματα όπως αγάπη, ασφάλεια, θαυμασμό και σεβασμό. Από την άλλη μεριά ίσως να νιώσατε μίσος, ζήλια, πόνο, θυμό, ταραχή, ματαιότητα και ντροπή. Παρόλο που είμαστε επιρρεπείς στο να βλέπουμε ένα σύνολο συναισθημάτων ως καλό και ένα άλλο φάσμα ως κακό, θέλω να αποδεχθείτε κάθε συναίσθημα που εμφανίζεται. Απλά αφήστε τα όλα να υπάρχουν. Μην σταματήσετε να κρίνετε. Η εμπειρία μου με δίδαξε πως η κριτική είναι κρίσιμη στην πνευματική ανάπτυξη και ωριμότητα. Οπότε, το ένα πράγμα που όλοι πρέπει να θυμόμαστε είναι πως κάθε άτομο που συναντάμε στην ζωή μας είναι ο καθρέφτης μας. Όλοι αντικατοπτρίζουν κάποια βασικά χαρακτηριστικά της ύπαρξης μας. Αυτοί οι άνθρωποι είναι μια αντανάκλαση. Οι μεγαλύτεροι δάσκαλοι μας. Με τον τρόπο που τους συμπεριφερόμαστε απλώς απεικονίζουμε την σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας. Άρα γιατί δεν σταματάτε για ένα λεπτό και σκεφτείτε όλα αυτά που σας αρέσουν ή δεν σας αρέσουν στους άλλους ανθρώπους. Πάτε βαθιά, δείτε την μεγαλύτερη εικόνα και θα συνειδητοποιήσετε πως αυτά που σας αρέσουν ή που δεν σας αρέσουν στους άλλους ανθρώπους, είναι στην πραγματικότητα αυτά που εγκρίνετε ή που αποδοκιμάζετε στον εαυτό σας. Αν δεν συμπαθώ κάποιον επειδή είναι θυμωμένος όλη την ώρα, δεν συμπαθώ τον εαυτό μου επειδή νιώθω θυμωμένος μέσω του δικού του θυμού. Αν κατηγορήσω κάποιον γιατί μου φέρθηκε άσχημα, κατηγορώ τον εαυτό μου επειδή μου φέρθηκα άσχημα. Βλέπετε τώρα πως κάθε εξωτερική πράξη συσχετίζεται με την εσωτερική της αντίστοιχη και αντίστροφα; Κάθε άτομο στην ζωή μας είναι ένας πιθανός δάσκαλος. Αυτά είναι κάποια μαθήματα που μπορείτε να μάθετε από τα αρνητικά συναισθήματα τα οποία κάποιοι άνθρωποι σας προκαλούν. Θυμός: πρέπει να δω την μεγαλύτερη εικόνα του κόσμου. Θλίψη: πρέπει να αποδεχθώ την ζωή και να επανασυνδεθώ με το κέντρο μου. Μίσος: πρέπει να δώσω στον εαυτό μου αγάπη και συγχώρεση ώστε να μπορέσω να τα δώσω και στους άλλους. Ντροπή: πρέπει να εξερευνήσω την σκοτεινή πλευρά μου και αυτά που έχω καταπιέσει. Κατηγορία: πρέπει να αναλάβω ευθύνες. Ζήλια: πρέπει να σεβαστώ την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι. Ενοχή: πρέπει να εξετάσω τον εαυτό μου και να δω που και γιατί έχασα την επαφή με την αλήθεια. Ευερεθιστότητα: πρέπει να σεβαστώ τις ανάγκες των άλλων καθώς σέβομαι και τις δικές μου. Στο τέλος της ημέρας, η πνευματική ωριμότητα και ανάπτυξη της ψυχής μας εξαρτάται από το πώς αντιδρούμε και αντιλαμβανόμαστε τους ανθρώπους στην ζωή μας. Μόλις μάθετε πως είστε μαθητής της ζωής, θα σταματήσετε να είστε θύμα των καταστάσεων.

Oμορφιά είναι να υπάρχουν άνθρωποι που να θέλουν να σε βλέπουν να χαμογελάς

Της Αναστασίας Νάννου. Όσο μεγαλώνουμε, συνειδητοποιούμε την αξία των αισιόδοξων ανθρώπων. Ομολογουμένως, οι εμπειρίες του καθενός μας κάνουν επιφυλακτικούς απέναντι σε νέες γνωριμίες κι απαισιόδοξους ως προς την ανεύρεση νέων αληθινών φίλων ή συνοδοιπόρων ζωής. Το σημαντικό σ’ αυτή την αναζήτηση είναι το κριτήριο επιλογής κι αυτό πρέπει να είναι ένα· άνθρωποι που να σε κάνουν να χαμογελάς. Υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που προσπαθούν να σε βοηθήσουν, να σ’ ανεβάσουν ψυχολογικά, να κάνουν αστειάκια για να σε κάνουν να νιώσεις καλύτερα. Σίγουρα σε νοιάζονται ή μπορεί να θέλουν να βλέπουν χαρούμενους ανθρώπους γύρω τους, γιατί κι οι ίδιοι δεν αντέχουν τη μιζέρια. Δεν είναι εκείνοι όμως που αξίζει να έχουν μία θέση στη ζωή σου. Πολλοί σου λένε να χαμογελάς, λίγοι το πετυχαίνουν, καθώς ελάχιστοι ερωτεύονται το χαμόγελό σου και θέλουν να σαλπάρουν μαζί σου στην ευτυχία. Βλέπεις τη διαφορά; Απ’ τα λόγια στην πράξη ένα χαμόγελο δρόμος. Είναι κάποιοι άνθρωποι λοιπόν, που ταξιδεύουν για να σε δουν έστω για λίγα λεπτά της ώρας, γιατί ξέρουν πόσο χαρούμενος θα είσαι μετά. Εκείνοι που σου στέλνουν αργά, πριν κοιμηθούν, κάθε βράδυ «καληνύχτα» κι εκείνοι που σου κλείνουν εισιτήριο για να τους επισκεφτείς χωρίς να σε ρωτήσουν, γιατί θέλουν να περάσουν λίγο χρόνο μαζί σου. Εκείνοι που σε παίρνουν το πρωί του Σαββάτου τηλέφωνο πριν κάνουν την πρωινή τους βουτιά, εκείνοι που δε δειλιάζουν να πουν ένα «μου λείπεις» γιατί ξέρουν, πως η καμπύλη που θα σχηματιστεί στο πρόσωπό σου, είναι πιο σημαντική απ’ τον εγωισμό τους. Ένα ξαφνικό «θέλω να σε δω», ένα χτύπημα στο κουδούνι από κάποιον που είχες να δεις καιρό, ένα παγωτό και μια βόλτα στην παραλία είναι ικανά να σε κάνουν να ξεχάσεις το οτιδήποτε. Μια αγκαλιά ενός φίλου, ένα φιλί απρόσμενο, ένα κομπλιμέντο απ’ τον άνθρωπο που σ’ ενδιαφέρει μπορούν ν’ αλλάξουν την ψυχολογία σου και να σε κάνουν να χαμογελάς. Έχετε προσέξει εκείνους που περπατάνε στο δρόμο κοιτάζοντας το κινητό τους και χαμογελάνε έχοντας αποσβολωμένο βλέμμα και μια ηδονιστική πραότητα; Σίγουρα, σας έχει τύχει κι ευχηθήκατε να ήσασταν στη θέση του, γιατί εκείνη τη στιγμή, εκείνος ο άνθρωπος ήταν ευτυχισμένος. Μία στιγμή, ένα χαμόγελο, μία στάλα ευτυχίας στον ωκεανό της καθημερινότητας. Υπάρχουν τόσα πράγματα που μπορούν να μας κάνουν χαρούμενους και για ν’ ακριβολογούμε αυτά που μας κάνουν ευτυχισμένους δεν είναι πράγματα. Συνήθως είναι χειρονομίες ή κινήσεις προσφοράς, ανθρωπιάς ή αγάπης. Απλές εκδηλώσεις ενδιαφέροντος προς εμάς που μας γεμίζουν συναισθηματικά και μας κάνουν να αισθανόμαστε ξεχωριστοί. Ν’ αγαπάς εκείνους που παρά τα δικά τους προβλήματα, μάχονται καθημερινά για να σχηματίσουν στο πρόσωπό σου, έστω και για μία στιγμή της ημέρας, την πιο ερωτεύσιμη καμπύλη σου. Εκείνους που σου δίνουν αγάπη με μικρές, αλλά ουσιαστικές πράξεις. Ένα λουλούδι, ένα παγωτό, ένα φιλί στο μέτωπο, μια «καληνύχτα», ένα «πήρα να σου πω ότι μου λείπεις». Τρέχουμε, γκρινιάζουμε, μιζεριάζουμε με τα προβλήματά μας και ξεχνάμε να ζούμε τη στιγμή με τους ανθρώπους που αξίζουν λίγο απ’ το χρόνο μας. Βάζουμε στη ζωή μας υποχρεώσεις και στόχους, εφησυχάζουμε στις κοινωνικές συναναστροφές και στις τυπικές γνωριμίες κι αφήνουμε τη ζωή μας κενή από ανθρώπους με ουσία. Ας μη γοητευόμαστε απ’ τα πολλά λόγια, ας κοιτάζουμε τις πράξεις. Ας μας σαγηνεύει επιτέλους ο σεβασμός, η αξιοπρέπεια, η αγάπη κι η ανθρωπιά. Πόσο όμορφο είναι να υπάρχουν άνθρωποι που να θέλουν να σε βλέπουν να χαμογελάς; Όταν βρεις λοιπόν άνθρωπο να θέλει να σε βλέπει να χαμογελάς, κράτησέ τον στη ζωή σου κι όταν βρεις κάποιον που όχι μόνο να θέλει, αλλά να σε κάνει να χαμογελάς, αγάπησέ τον.

Δεν βρίσκεστε εδώ για να ευχαριστείτε τους άλλους, ακόμα και αυτούς που είναι σημαντικοί

Αν κάποιος δεν σας συμπαθεί, αν δεν θέλει την παρέα σας, δεν χρειάζεται να τραβήξει την προσοχή σας αν δεν το θέλει, μπορεί να απομακρυνθεί. Δεν βρίσκεστε εδώ για να ευχαριστήσετε τους άλλους ούτε για να τους ανεχτείτε. Πάντα να επιλέγετε την απόσταση από την υποκρισία.

Οι ειδικοί στην λεγόμενη διαπροσωπική ψυχολογία (που μελετούν τούς δεσμούς των ανθρώπων στα κοντινότερα κοινωνικά τους πλαίσια) λένε πως από τον μέσο όρο των ανθρώπων που συναντούμε μέσα στην ημέρα, το 10% δε θα ήθελε την παρέα μας. Δηλαδή ότι δε θα ταίριαζαν στον προσωπικό μας χάρτη ή στα λεπτά κομμάτια πάζλ της ζωής μας. «Δεν γράφω για να ευχαριστήσω τους άλλους. Ούτε για να τους δυσαρεστήσω. Γράφω για να τους διαταραξω.» –José Saramago Με τον ίδιο τρόπο που κατά τη διάρκεια της ημέρας έχουμε τις συνήθειες τις προσωπικής υγιεινής μας για να διατηρήσουμε την υγεία και την εμφάνιση μας, είναι επίσης αναγκαίο να ξεκινήσουμε να εξασκούμε και την ψυχική υγιεινή. Ένας από τους στόχους της είναι τόσο απλός όσο και ουσιώδης: μην προσπαθείτε να ευχαριστείτε τους άλλους. Είναι μια απολύτως αχρείαστη πηγή ταλαιπωρίας. Το να μην τους ευχαριστείτε όλους δεν σημαίνει ότι πρέπει να αντιδράτε απότομα και αυστηρά, μαρκάροντας τον χώρο σας. Στο τέλος της ημέρας, η συνύπαρξη δεν θα έπρεπε να είναι τόσο πολύπλοκη. Βασίζεται απλώς στο «υπάρχω» και στο «αφήνω να υπάρχει» ή στο «μην κάνεις σε εμένα αυτό που δεν θες για τον εαυτό σου.» Χρειάζεται να είμαστε επιδέξιοι αρχιτέκτονες ενός είδους σεβασμού και μιας εποικοδομητικής ειλικρίνειας όπου κανένας δεν πληγώνεται. Έτσι ώστε να μην στραφούμε στην ψεύτικη υποκρισία που βλέπουμε καθημερινά στα πιο κοντινά μας πλαίσια. Σας προσκαλούμε να κατανοήσετε αυτό. Δεν βρίσκεστε εδώ για να ευχαριστείτε τους άλλους, ακόμα και αυτούς που είναι σημαντικοί Κάποιες φορές ίσως να μην ενδιαφέρεστε για το αν κάποιοι άνθρωποι σας συμπαθούν ή όχι. Αυτό γιατί δεν υπάρχει ένας σημαντικός δεσμός, επειδή δεν υπάρχει συναισθηματική σύνδεση με αυτό το συγκεκριμένο άτομο. Αλλά πιο περίπλοκες καταστάσεις εμφανίζονται όταν συνειδητοποιούμε πως οι άνθρωποι που είναι πολύ κοντά μας δεν μας συμπαθούν ή δεν μπορούν να τα βρουν μαζί μας. Υπάρχουν βασικές στιγμές που είναι τόσο πικρές όσο και πολύπλοκες. Ας φανταστούμε έναν έφηβο ή ένα νεαρό άτομο που μόλις έγινε ενήλικας, που αρχίζει να γνωρίζει πλήρως τον τρόπο ζωής του, τις σκέψεις και τις αξίες του και δεν συμβιβάζεται με αυτές των γονιών του. Ομοίως, μπορεί επίσης να είναι οδυνηρό να αντιληφθούμε ότι δεν αρέσουμε σε κάποιον ο οποίος μας ελκύει. Ότι λείπει η «σπίθα» για να δημιουργήσουμε μια αμοιβαία κατανόηση, έλξη και οικειότητα. Αν βιώνουμε τέτοιες καταστάσεις είναι αναγκαίο να κατανοήσουμε τα ακόλουθα: • Το τι σκέφτονται οι άλλοι για εμάς δεν θα έπρεπε ποτέ να είναι σημαντικότερο από αυτό που πιστεύουμε εμείς για τον εαυτό μας. Μην αφήσετε την αυτό-εκτίμηση σας να μειωθεί από κάθε είδους υποκρισία. Αν στην οικογένεια σας δεν αρέσει ο χαρακτήρας σας, η αληθινή πηγή του προβλήματος είναι αυτή και όχι εσείς. Οπότε μην απομακρύνετε τον εαυτό σας από την αλήθεια, από αυτό που σας καθορίζει, από αυτό που σας δίνει φως, ζωή και χαρακτήρα. Μια ακόμη άποψη που πρέπει έχετε υπόψη είναι η συνεχής αναζήτηση για αποδοχή που πολλοί άνθρωποι χρειάζονται από το περιβάλλον τους για να νιώσουν πως αλήθεια «αξίζουν κάτι». Μην αφήσετε ποτέ τον εαυτό σας να παρασυρθεί σε αυτόν τον τρόπο σκέψης. Τα λόγια των άλλων δεν σας καθορίζουν, η αγάπη για τον εαυτό σας το κάνει. • Είναι αναγκαίο να ξέρουμε ξεκάθαρα ποιοι είμαστε, αυτό που μας καθορίζει και ποιοι είναι οι λόγοι που μας κάνουν να νιώθουμε περήφανοι για τον εαυτό μας. Είναι επίσης ορθό να δώσουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα να μην είναι τέλειος. • Αυτό που σκέφτονται ή πιστεύουν οι άλλοι δεν θα πρέπει ποτέ να υπερέχει των δικών μας πεποιθήσεων, προσδοκιών ή αξίων. • Θα πρέπει να μπορείτε να είστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας. Καταλάβετε αυτό, αν κάποιος δεν σας συμπαθεί, δεν χρειάζεται να επιδιώξετε το αδύνατο ούτε να ζείτε με ψευδαισθήσεις. Η εξαναγκασμένη αγάπη δεν είναι χρήσιμη, είναι δηλητήριο. Οπότε να θυμάστε, δεν είναι στο χέρι μας ούτε είναι υποχρέωση μας να αναγκαζόμαστε να τους ευχαριστούμε όλους. Αν κάποιος δεν σας σέβεται έτσι όπως είστε, σημαίνει πως δεν σας αγαπά έτσι όπως σας αξίζει να σας αγαπούν. Η ευφυής ύφανση της υποκρισίας Υπάρχουν υποκριτές εκεί έξω μεταμφιεσμένοι ως καλύτεροι φίλοι. Είναι λανθασμένες αγάπες που κυβερνούν πικρούς ωκεανούς, φορτισμένοι με υποκριτικό άνεμο. Υπάρχουν επίσης πατέρες και μητέρες που υπερηφανεύονται για την σπουδαία ιδιότητα τους ως εκπαιδευτές, όταν στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουν τις ανάγκες του ίδιου τους του παιδιού. «Όταν η υποκρισία αρχίζει να είναι πολύ κακής ποιότητας, είναι καιρός να ειπωθεί η αλήθεια.» -Bertolt Brecht- Η ευφυής ύφανση της υποκρισίας είναι παρούσα σε πολλά από τα κοντινά μας πλαίσια. Στην πραγματικότητα, πολλές φορές δεν μπορούμε καν να την αναγνωρίσουμε και να την ανεχτούμε. Το σίγουρο είναι πως υπάρχει κάποιος κοντινός σας που σας υπενθυμίζει καθημερινά πόσο σας συμπαθεί, πόσο καλά τα πάτε και πόσο αξιοθαύμαστος είστε. «Τα κάνεις όλα σωστά!», σας το λέει με έναν αέρα που αποπνέει μια συγκεκριμένη πλαστότητα, μια συγκεκριμένη μυρωδιά άβολης υποκρισίας. Μην το κάνετε, μην επιτρέπετε αυτές τις συμπεριφορές. Βραχυπρόθεσμα σας καταπνίγουν και μακροπρόθεσμα είναι καταστρεπτικές. Στην πραγματικότητα, η λέξη υποκρισία σημαίνει προσποιούμαι, πράττω ή μιλώ με μάσκα. Αξίζει να έχουμε κατά νου πως ο γλωσσολόγος και κοινωνικός αναλυτής Noam Chomsky είπε πως η υποκρισία είναι μια από τις χειρότερες αρρώστιες της κοινωνίας μας. Όταν λαμβάνεται ή εφαρμόζεται σε πιο πολύπλοκα πλαίσια, μπορεί να προωθήσει αδικίες όπως ανισότητα, πόλεμο και κάθε είδους βίας μέσα στο στρεβλό πλαίσιο της εξαπάτησης. Αυτό δεν είναι αποδεκτό. Αυτή η συνήθεια πρέπει να διακοπεί και οι μάσκες πρέπει να πέσουν ώστε να συνυπάρξουμε με μεγαλύτερη ακεραιότητα και σεβασμό. Αν δεν μας αρέσει κάτι ή αν μας φαίνεται άδικο, δεν πρέπει να σκύβουμε το κεφάλι και να παραδινόμαστε επειδή οι άλλοι περιμένουν να κάνουμε αυτό. Αν κάποιος δεν σας συμπαθεί, αφήστε τον να απομακρυνθεί, αφήστε τον να φύγει αν θέλει, αλλά μην αφήσετε τον «τελετουργικό χορό» της υποκρισίας να ξεδιπλωθεί. Μην αφήσετε τους άλλους να σας φέρουν σύννεφα υποκρισίας όταν υπερασπίζεστε την καθαρότητα των αξιοπρεπών και φυσικά των σεβαστών ψυχών.

Η ιστορία του κουφού βατράχου και τι μας διδάσκει για να πετύχουμε τους στόχους μας

Υπάρχουν 2 τρόποι για να ζήσεις την ζωή σου. Ο ένας είναι να την ζήσεις και να την δημιουργήσεις όπως θέλεις εσύ, και ο άλλος να ακούς τους γύρω σου, και να την ζήσεις όπως θέλουν οι γύρω σου. Η ιστορία του κουφού βατράχου μας διδάσκει ότι για να πετύχουμε τους στόχους μας, όπως φαίνεται και χαρακτηριστικά στο παρακάτω σκίτσο, χρειάζεται πολλές φορές να είμαστε “κουφοί”, και να προχωράμε μπροστά χωρίς να ακούμε τις γνώμες των γύρω μας, όπως συμβαίνει και με τον βάτραχο της ιστοριούλας.

Κάποτε οι βάτραχοι διοργάνωσαν έναν αγώνα αναρρίχησης. Στόχος τους ήταν να ανέβουν στην ψηλότερη κορυφή ενός πύργου. Πολλοί άνθρωποι μαζεύτηκαν εκεί να τους υποστηρίξουν. Ο αγώνας ξεκίνησε… Στην πραγματικότητα, ο κόσμος δεν πίστευε ότι ήταν εφικτό, να ανέβουν οι βάτραχοι στην κορυφή του πύργου και το μόνο που άκουγες ήταν: «Τι κόπος! Ποτέ δεν θα τα καταφέρουν…» Οι βάτραχοι άρχισαν να αμφιβάλλουν για τους εαυτούς τους… Ο κόσμος συνέχιζε να φωνάζει: «Τι κόπος! Πoτέ δεν θα τα καταφέρουν…» Τότε οι βάτραχοι, ο ένας μετά τον άλλο, παραδέχονταν την ήττα τους, εκτός από έναν, που συνέχισε να σκαρφαλώνει… Στο τέλος, μόνο αυτός, και μετά από τρομερή προσπάθεια, κατόρθωσε να φθάσει στην κορυφή! Ένας από τους χαμένους βατράχους, πλησίασε να τον ρωτήσει πως τα κατάφερε να ανέβει στην κορυφή… Τότε συνειδητοποίησε ότι.. Ο νικητής βάτραχος ήταν κουφός!!! Ποτέ να μην ακούμε ανθρώπους που έχουν την κακή συνήθεια να είναι αρνητικοί, γιατί μας κλέβουν τις μεγαλύτερες λαχτάρες και πόθους της καρδιάς μας! Πάντοτε να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας τη δύναμη της φράσης: «Σκέψου θετικά!» Σε όσους μας λένε ότι δεν μπορούμε να πετύχουμε τους στόχους μας ή να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ… ΣΑΝ ΕΝΑΣ ΚΟΥΦΟΣ ΒΑΤΡΑΧΟΣ!