Η ιερή ανατομία του σύμπαντος μέσα στον άνθρωπο κατά τον Πλάτωνα

Ο Πλάτωνας στο βιβλίο του Τίμαιος ή Περί Φύσεως, εξηγεί διεξοδικά την κατασκευή του ανθρώπινου σώματος.

Ο εγκέφαλος έλεγε, είναι το όργανο στο ανθρώπινο σώμα που μέσα σε αυτόν βρίσκεται αναμεμιγμένη η ψυχή. Μέσα στον εγκέφαλο βρίσκεται η θεία συνείδηση. Ο εγκέφαλος βρίσκεται στο κεφάλι, το υψηλότερο μέρος του ανθρώπινου σώματος. Ο νωτιαίος μυελός που είναι η συνέχεια του εγκεφάλου, διατρέχει όλη την σπονδυλική στήλη. (Οι αρχαίοι Έλληνες την ονόμαζαν ιερά σήραγγα ή ιερό καλάμι ή σωλήνα). Ο νωτιαίος μυελός καταλήγει στο χαμηλότερο σημείο του σώματος που είναι και το πλησιέστερο στη γη. Το σπέρμα είναι στην ουσία ένα είδος εγκεφαλονωτιαίου μυελού. Αυτός ο μυελός ή η πνευματική ουσία είναι τόσο ισχυρή που μπορεί με την είσοδο της στη μήτρα να παράγει καινούρια ζωή. Η θεία συνείδηση αναμεμιγμένη με τις ουσίες του σώματος, κατεβαίνει από ψηλά στο κεφάλι και καταλήγει στο χαμηλότερο ενεργειακό κέντρο. Αυτό το κέντρο ονομάζεται Μουλαντάρ στα σανσκριτικά και σημαίνει υποστηρικτική ρίζα. Όλες οι ουσίες του σώματος καταλήγουν σε αυτή την υποστηρικτική ρίζα. Σε αυτή την υποστηρικτική ρίζα υπάρχει υψηλή συγκέντρωση χυμού ή μυελού. Μέσα στον μυελό κρύβεται η πνευματική ενέργεια και αυτή καταλήγει μέσω των υγρών του σώματος στο κατώτερο κέντρο. Όταν γίνεται άσκοπη κατασπατάληση των υγρών του σώματος γίνεται κατασπατάληση της ενέργειας της ψυχής. Ή γίνεται κατασπατάληση της πνευματικής καθαρότητας. Αυτό συμβαίνει γιατί η φυσική ουσία που στο σώμα συγκεντρώνει τον αιθέρα και το άρωμα της ψυχής, είναι το εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Δεν υπάρχει όμως καμία «αμαρτία» πίσω από την κατασπατάληση της ενέργειας της ψυχής. Απλά πίσω από την άσκοπη κατασπατάληση, υπάρχει η άγνοια για την φύση των πραγμάτων και ταυτόχρονα η λεγόμενη προσκόλληση στα κατώτερα στρώματα. Ας σταθούμε για λίγο στα λόγια του Πλάτωνα για την κατασκευή του ανθρώπινου σώματος. Μέσα σε αυτή την κατασκευή και μέσα στο υλικό σώμα βρίσκεται ο Θεός. Ο Θεός είναι αναμεμιγμένος με μαεστρία μέσα στο υλικό σώμα. Η συγκεκριμένη θεολογική γνώση του Πλάτωνα, έρχεται και κουμπώνει με την ανατολική γνώση περί θεότητας. Η ανατολική θεολογία στηρίζεται εξ ολοκλήρου στην γνώση της ύπαρξης του Θεού μέσα στο σώμα. Μέσα σε κάθε σώμα και αναμεμιγμένο μέσα στα υγρά, τις σάρκες και τον σκελετό, έχει γίνει πρόβλεψη να βρίσκεται ο δημιουργός. Αυτό σαν γνώση είναι πολύ-πολύ σημαντική. Έτσι, το γεγονός ότι οι άνθρωποι κάνουν διαλογισμό γυρνώντας μέσα σε αυτούς για να βρουν τον Θεό, ακούγεται όμορφο και φυσιολογικό. Αναπαύει την καρδιά του ανθρώπου μια αληθινή γνώση σαν και αυτή. Είναι χρειαζούμενο να ξέρεις ότι ο Θεός βρίσκεται, όντως, μέσα στον άνθρωπο. Υπάρχει σαν δυνατότητα μέσα σε αυτόν, εάν ο ίδιος κινηθεί προς αυτήν την κατεύθυνση. Μέσα στο σώμα το ίδιο και σε υλική μορφή, υπάρχει η ανάμιξη της θεϊκής ενέργειας. Εάν δεν κινηθεί όμως κάποιος προς τα επάνω, δεν πρόκειται ποτά να το διαπιστώσει. Το ανθρώπινο σώμα, μικρογραφία ολάκερης της ύπαρξης, εμπεριέχει μέσα σε αυτό, ακόμα και την υψηλότερη μορφή δημιουργίας. Ο άνθρωπος είναι ένα ακριβές αντίγραφο της δημιουργίας. Είναι υλοποιημένος καθ’εικόνα και ομοίωση. Είναι καιρός να ακούσεις αυτά τα λόγια, γνωρίζοντας ότι αυτά, αντιπροσωπεύουν ολάκερη την αλήθεια. Ακριβώς, επειδή ο Θεός ήδη βρίσκεται μέσα σε αυτόν, υπάρχει η δυνατότητα να τον βρει. Οι άνθρωποι κοιτώντας προς τα επάνω, (μιλώντας για το θείο), αναγνωρίζουν το μέρος της δημιουργίας που βρίσκεται έξω από αυτούς. Το σωστότερο όμως, θα ήταν να εστιάζονταν μέσα σε αυτούς. Απόσπασμα από το βιβλίο της Ελένης Ιεροδιακόνου “Φως και Χρόνος”, των εκδόσεων Ι.Ε. Αρχέγονο. 

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.awakengr.com/i-ieri-anatomia-tou-sybantos-mesa-ston-anthropo-kata-ton-platona/

Μήπως είσαι «εθισμένος στην αναμονή»;

 

Ανησυχείς; Κάνεις πολλές σκέψεις του είδους «και τι θα γίνει αν…»;
Αυτό σημαίνει ότι είσαι ταυτισμένος με το νου σου, που προβάλλεται σε μια φανταστική μελλοντική κατάσταση και δημιουργεί φόβο. Δεν υπάρχει τρόπος να αντιμετωπίσεις με επιτυχία μια τέτοια κατάσταση, επειδή δεν υπάρχει. Είναι ένα φάντασμα του νου. Μπο­ρείς να σταματήσεις αυτή την παραφροσύνη που διαβρώνει την υ­γεία και τη ζωή σου, με το να αναγνωρίσεις απλώς την παρούσα στιγμή. Εστίασε την προσοχή σου στην αναπνοή σου. Νιώσε τον αέ­ρα να ρέει μέσα και έξω από το σώμα σου. Νιώσε το εσώτερο ενεργειακό σου πεδίο. Το μόνο που έχεις ποτέ να αντιμετωπίσεις, να τα βγάλεις πέρα μαζί του στην πραγματική ζωή – σε αντίθεση με τις φανταστικές νοητικές προβολές – είναι ετούτη η στιγμή. Ρώτα τον εαυτό σου τι «πρόβλημα» έχεις αυτή τη στιγμή, όχι του χρόνου, αύριο ή μετά από πέντε λεπτά. Τι δεν πάει καλά με τούτη τη στιγμή; Μπορείς πάντα να τα βγάζεις πέρα με το Τώρα, αλλά δεν μπορείς ποτέ να τα βγάλεις πέρα με το μέλλον – ούτε και χρειάζε­ται. Η απάντηση, η δύναμη, η σωστή δράση ή ο ψυχολογικός πόρος θα είναι εκεί όταν τα χρειάζεσαι, όχι πριν, όχι μετά. «Κάποια μέρα θα το καταφέρω». Μήπως ο στόχος σου απασχο­λεί τόσο πολύ την προσοχή σου, ώστε υποβιβάζεις την παρούσα στιγμή σε μέσο προς ένα σκοπό; Μήπως αφαιρεί τη χαρά από τη δράση σου; Μήπως περιμένεις να αρχίσεις να ζεις; Αν έχεις ανα­πτύξει ένα τέτοιο νοητικό πρότυπο, ανεξάρτητα από το τι πετυχαίνεις ή παίρνεις, το παρόν δε θα είναι ποτέ αρκετά καλό· το μέλλον θα φαίνεται πάντα καλύτερο. Τέλεια συνταγή για μόνιμη έλλειψη ικανο­ποίησης και πραγμάτωσης, δε συμφωνείς; Μήπως είσαι «εθισμένος στην αναμονή»; Πόσο μέρος της ζωής σου περνάς περιμένοντας; Αυτό που ονομάζω «αναμονή μικρής κλί­μακας» είναι να περιμένεις στην ουρά στο ταχυδρομείο, σ’ ένα μπο­τιλιάρισμα στο δρόμο, στο αεροδρόμιο ή να περιμένεις κάποιον να έρθει. «Αναμονή μεγάλης κλίμακας» είναι να περιμένεις τις επόμε­νες διακοπές, μια καλύτερη δουλειά, τα παιδιά να μεγαλώσουν, μια σχέση με πραγματικό νόημα, την επιτυχία, να βγάλεις λεφτά, να γί­νεις «κάποιος», να φωτιστείς. Δεν είναι ασυνήθιστο να περνούν οι άνθρωποι μια ολόκληρη ζωή περιμένοντας να αρχίσουν να ζουν. Η αναμονή είναι μια κατάσταση του νου. Βασικά, σημαίνει ότι θέλεις το μέλλον, δε θέλεις το παρόν. Δε θέλεις αυτό που έχεις και θέλεις αυτό που δεν έχεις. Με κάθε είδος αναμονής δημιουρ­γείς ασυνείδητα μια εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στο εδώ και τώρα σου, όπου δε θέλεις να είσαι, και στο προβαλλόμενο μέλλον, όπου θέλεις να είσαι. Αυτό μειώνει σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα της ζωής σου, κάνοντάς σε να χάνεις το παρόν. Δεν υπάρχει τίποτε κακό με το να προσπαθείς να βελτιώσεις την κατάσταση της ζωής σου. Μπορείς να βελτιώσεις την κατάσταση της ζωής σου, αλλά δεν μπορείς να βελτιώσεις τη ζωή σου. Η ζωή είναι πρωταρχική. Η ζωή είναι η βαθύτερη εσωτερική σου Ύπαρξη. Είναι ήδη ολόκληρη, πλήρης, τέλεια. Η κατάσταση της ζωής σου αποτελείται από τις περιστάσεις και τις εμπειρίες σου. Δεν υπάρχει τίποτε κακό στο να βάζεις στόχους και να προσπαθείς να καταφέ­ρεις πράγματα. Το λάθος βρίσκεται στο να το χρησιμοποιείς αυτό σαν υποκατάστατο για την αίσθηση της ζωής, για την Ύπαρξη. Το μόνο σημείο πρόσβασης σ’ αυτήν είναι το Τώρα. Αν κάνεις αυτό το λάθος, είσαι σαν αρχιτέκτονας που δε δίνει σημασία στα θεμέλια ενός κτηρίου, αλλά ξοδεύει πολύ χρόνο δουλεύοντας με τα τούβλα. Για παράδειγμα, πολλοί άνθρωποι περιμένουν την ευημερία. Ό­μως αυτή δεν μπορεί να έρθει στο μέλλον. Όταν τιμάς, αναγνωρί­ζεις και δέχεσαι πλήρως την παρούσα σου πραγματικότητα – πού είσαι, ποιος είσαι, τι κάνεις αυτήν ακριβώς τη στιγμή – όταν δέχε­σαι πλήρως αυτό που έχεις, τότε είσαι ευγνώμων γι’ αυτό, ευγνώ­μων γι’ αυτό που υπάρχει, ευγνώμων για την Ύπαρξη. Η ευγνωμοσύ­νη για την παρούσα στιγμή και την πληρότητα της ζωής τώρα είναι η αληθινή ευημερία, που δεν μπορεί να έρθει στο μέλλον. Τότε, με τον καιρό, αυτή η ευημερία εκδηλώνεται για σένα με διάφορους τρόπους. Αν δεν είσαι ικανοποιημένος με αυτό που έχεις ή είσαι απογοη­τευμένος ή θυμωμένος για την παρούσα σου έλλειψη, αυτό μπορεί να σου δώσει κίνητρα να γίνεις πλούσιος, αλλά ακόμα κι αν βγάλεις εκατομμύρια, θα συνεχίσεις να βιώνεις την εσωτερική κατάσταση της έλλειψης και βαθιά μέσα σου θα συνεχίσεις να νιώθεις ανικα­νοποίητος. Μπορεί να έχεις πολλές συναρπαστικές εμπειρίες που α­γοράζονται με τα χρήματα, αλλά οι εμπειρίες αυτές θα έρχονται και θα παρέρχονται, και θα σε αφήνουν πάντα με ένα αίσθημα κενού και με την ανάγκη για περισσότερη σωματική ή ψυχολογική ικανο­ποίηση. Δε θα κατοικείς στην Ύπαρξη, ώστε να νιώθεις την πληρό­τητα της ζωής τώρα. Αυτή και μόνο αυτή είναι ο αληθινός πλούτος. Παραιτήσου λοιπόν από την αναμονή, σαν κατάσταση του νου. Όταν τσακώσεις τον εαυτό σου να γλιστράει στην αναμονή… βγες αμέσως από κει. Μπες στην παρούσα στιγμή. Άφησε τον εαυτό σου απλώς να υπάρχει και να το απολαμβάνει. Όταν είσαι παρών, δεν υ­πάρχει ποτέ ανάγκη να περιμένεις για οτιδήποτε. Έτσι, την επόμενη φορά που κάποιος θα σου πει: «Συγνώμη που σε έκανα να περιμέ­νεις», μπορείς να απαντήσεις: «Κανένα πρόβλημα. Δεν περίμενα. Κα­θόμουν και απολάμβανα – απολάμβανα τον εαυτό μου!» Αυτές είναι κάποιες από τις συνηθισμένες στρατηγικές του νου για την άρνηση της παρούσας στιγμής, που αποτελούν μέρος της συνηθισμένης ασυνειδησίας. Είναι εύκολο να μην τις αντιλαμβανό­μαστε επειδή, σε μεγάλο βαθμό, είναι μέρος της φυσιολογικής ζω­ής: τα παράσιτα στο φόντο, μια διαρκής αίσθηση ανικανοποίητου. Όμως, όσο περισσότερο ασκείσαι στην παρατήρηση της εσωτε­ρικής νοητικής-συναισθηματικής σου κατάστασης, τόσο ευκολότερο θα είναι να καταλαβαίνεις πότε έχεις παγιδευτεί στο παρελθόν ή στο μέλλον, δηλαδή στην απουσία συνειδητότητας. Έτσι θα μπορείς να ξυπνάς από το όνειρο του χρόνου και να βρίσκεσαι και πάλι στο παρόν. Όμως πρόσεχε: ο πλαστός, δυστυχισμένος εαυτός, που βασίζε­ται στην ταύτιση με το νου, ζει στο χρόνο. Γνωρίζει ότι η παρούσα στιγμή είναι ο θάνατός του κι έτσι νιώθει να απειλείται πολύ απ’ αυ­τήν. Θα κάνει ό,τι μπορεί για να σε βγάλει από το Τώρα. Θα προσπα­θήσει να σε κρατήσει παγιδευμένο στο χρόνο. Eckhart Tolle – Η δύναμη τον Τώρα

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.awakengr.com/mipos-ise-ethismenos-stin-anamoni/

Είμαι μια ψυχή σε μια ανθρώπινη διαστημική στολή

Δεν θα πεθάνω όταν το σώμα μου αποσυντεθεί, η ψυχή μου θα συνεχίσει, όπως και κάθε άλλου. Είμαστε όλοι εδώ για να βιώσουμε αυτό το πεπρωμένο, αυτή τη πραγματικότητα. Είμαστε σε ένα ταξίδι, σε μια περιπέτεια. Όλοι έχουμε το πεπρωμένο μας. Κάποιοι γνωρίζουν την πραγματικότητα, κάποιοι όχι. Έχω αφυπνιστεί. Η ψυχή μου είναι εδώ για να βοηθήσει, μαζί με άλλες ψυχές. Είμαστε άδω για να βοηθήσουμε στη διάσωση της ανθρωπότητας από το σκοτάδι που έχει έρθει σε όλους μας. Είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε αυτούς που δε θέλουν να ξυπνήσουν. Είμαστε όλοι μια ενότητα. Αν πληγώσουμε τους άλλους, πληγώνουμε τον εαυτό μας. Αν κρίνουμε τους άλλους, κρίνουμε τον εαυτό μας. Βλέπουμε στους άλλους αυτό που βρίσκεται στην καρδιά μας όχι αυτό που βρίσκεται στην δική τους. Αν ερχόμαστε από ένα μέρος αγάπης και κατανόησης, αυτό θα λάβουμε πίσω. Έχω δει μίσος και συνειδητοποίησα πως οι άνθρωποι στ’ αλήθεια μισούν τον εαυτό τους. Αυτή η ζωή είναι δύσκολη και σκληρή. Αυτή η ζωή μας αποστραγγίζει και απομακρύνει την ανθρωπιά και την ενσυναίσθηση. Όλοι έχουμε προκαθοριστεί από τη γέννα. Να φοβόμαστε, να φοβόμαστε να είμαστε ο εαυτός μας, συνθλιβόμαστε και ξεχνάμε αυτό που είμαστε. Η αυτοεκτίμηση μας ελαττώνεται. Οι αποφάσεις μας ξεκινούν να προέρχονται από ένα μίζερο μέρος. Μας εκμεταλλεύονται και μας ελέγχουν εκ γενετής. Η αληθινή μας δύναμη έχει κρυφτεί και έχει απομακρυνθεί. Δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε ο αληθινός εαυτός μας, κρύβουμε τον αληθινό εαυτό και τα συναισθήματα μας, τα κλειδώνουμε και ακολουθούμε τους άλλους, φοβόμαστε να ξεχωρίσουμε, να είμαστε διαφορετικοί, να μιλήσουμε ανοιχτά, να πούμε αυτό που νιώθουμε, φοβόμαστε να ακούσουμε την καρδιά μας. Μας τρέφουν με μολυσμένο φαγητό, με μολυσμένο νερό, μας κάνουν ενέσεις με δηλητηριώδεις ουσίες, μας ψεκάζουν με χημικά, μας δίνουν επικίνδυνα φάρμακα μόνο για να μας κρατήσουν υπόδουλους και υπό έλεγχο. Οι άρρωστοι άνθρωποι είναι πιο εύκολο να ελεγχθούν από τους υγιείς και αν κάποιοι πεθάνουν στην πορεία τόσο το καλύτερο, έχουν λιγότερους ανθρώπους να αντιμετωπίσουν. Κι όμως, ακόμα επιβιώνουμε, ακόμα μπορούμε να βρούμε αγάπη στην καρδιά μας. Το σκοτάδι πρέπει να φοβηθεί, πρέπει να φοβηθούν να χρησιμοποιήσουν όλες αυτές τις μεθόδους με τις οποίες μας υπέταξαν υπό τον έλεγχο τους. Μας κάνουν πλύση εγκεφάλου με τις τηλεοπτικές εκπομπές, τις ταινίες, τα νέα προγράμματα, τα περιοδικά, τις εφημερίδες, τα βιβλία και όμως ακόμα βρίσκουμε την αλήθεια. Φοβούνται πως θα ανακαλύψουμε την αλήθεια, την αλήθεια γι αυτά που έχουν κάνει, τρομοκρατημένοι και μαζεμένοι στις γωνίες. Ήταν πολύ έξυπνοι μέχρι τώρα, αλλά η ώρα τους έχει φτάσει, οι μέρες τους έχουν τελειώσει, το φως μας λάμπει μέσα στο σκοτάδι, φωτίζει τις ψυχές μας, τη γη και το σύμπαν για να τα δούμε όλα. Η αλήθεια είναι η αλήθεια, τίποτα δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό, τίποτα δεν μπορεί να μπει στον δρόμο της αλήθειας, τίποτα δεν μπορεί να κρυφτεί από εκείνη. Η αλήθεια θα λάμψει φωτεινότερη από κάθε ψέμα, η αλήθεια πάντα κερδίζει στο τέλος. Με αυτόν τον τρόπο γίνεται. Το σκοτάδι το ξέρει αυτό, πάντα το ήξεραν κι όμως προσπάθησαν να μας το κρύψουν. Κι όμως, προσπάθησαν να μας καταστρέψουν Η μέρα έχει έρθει, το νιώθω Το φως λάμπει, μπορώ να το δω Η ενέργεια αλλάζει, η παλίρροια γυρίζει Ήρθε η ώρα μας, η ώρα να λάμψουμε.

Οι ¨κανόνες¨ του Εγώ και της Ψυχής

Ο πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος προχωρά χωρίς πανοπλίες. Έχει βγάλει το προσωπείο του εγώ, έχει αφήσει πίσω ψευδαισθήσεις και κατασκευασμένες συμπεριφορές και ατενίζει την στιγμή του με την καθαρότητα της ψυχής του…

Όμως πόσο εύκολο είναι να γίνει αυτό όταν από μικρά παιδιά έχουμε εκπαιδευτεί στην αδιάκοπη προσπάθεια και σε στόχους ζωής. 

Η Ζωή όμως δεν είναι αγώνας δρόμου και δεν καρφιτσώνει στο στήθος μετάλλια. Σε όσους ξέρουν και κυλούν μαζί της προχωρώντας στο μονοπάτι της ψυχής τους μπορεί μόνο να χαρίσει γαλήνη, ισορροπία, πληρότητα…

Αν σου φαίνονται λίγα τα δώρα της μπορείς να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι απεγνωσμένα να την κατακτήσεις… Να ξοδεύεις όλη την ενέργεια σου για ένα αύριο που σίγουρα δεν το χρειάζεται η ψυχή σου.

Αν πάλι βαρέθηκες να πολεμάς κοίταξε την με καινούργια μάτια και δώσε στον εαυτό σου άλλες προοπτικές…

Ακόμα και τώρα  πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι χρειάζονται στρατηγικές για να φτιάξουν την ζωή τους. Δημιουργούν ένα "προφίλ" και προσπαθούν να επικοινωνήσουν μέσα από αυτό με τους ανθρώπους. Προσπαθούν να εντυπωσιάσουν, να γίνουν αποδεκτοί, να ανεβάσουν το κοινωνικό τους επίπεδο και βάζοντας "στόχους" ακολουθούν κανόνες που λένε:

• Χρειάζεται σκληρή δουλειά για να πετύχεις κι αν δεν έρχεται το επιθυμητό αποτέλεσμα δούλεψε περισσότερο!
• Το περισσότερο θα σε κάνει ευτυχισμένο! 
• Μην εγκαταλείπεις τα όνειρα σου, τους στόχους σου… συνέχισε να προσπαθείς πιο σκληρά!
• Αν νιώθεις ανασφάλεια μη τους το δείχνεις ποτέ. Από εσένα πρέπει να βλέπουν μόνο δύναμη!
• Δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο του επιτυχημένου η λέξη αποτυχία. Μόνο επιτυχίες τον χαρακτηρίζουν!

Πόση προσπάθεια, πόση σκληρή δουλειά, πόση εμμονή, πόσο Εγώ; Και το αποτέλεσμα άραγε ποιο είναι; Αυτός είναι ο τρόπος για να γίνει κάποιος ευτυχισμένος;

Το ανθρώπινο μυαλό είναι αχόρταγο. Δεν ευχαριστιέται με τίποτα. Όσα πιο πολλά του δίνεις τόσα πιο πολλά ζητάει…

Για παράδειγμα θες ένα συγκεκριμένο αυτοκίνητο, ένα σπίτι με πισίνα ίσως… και το αποκτάς! Για πόσες μέρες το χαίρεσαι πραγματικά; Πόσο καιρό το απολαμβάνεις; Πολύ λίγο γιατί το μυαλό σου βαριέται εύκολα και αναζητά καινούριους στόχους για να υλοποιήσει. Για να τους βαρεθεί κι αυτούς στη συνέχεια αν ποτέ τους κατακτήσει. Κι αν δεν τους κατακτήσει αυτοί, θα παραμείνουν έμμονα μέσα του, μεγεθύνοντας σου την αίσθηση του ανικανοποίητου και δημιουργώντας συναισθήματα αναξιότητας. 

Υπάρχει όμως και μια άλλη ομάδα ανθρώπων που ακολουθούν κάποιους άλλους ¨κανόνες¨ που λένε:

• Αν έχεις προσπαθήσει σκληρά για κάτι και δεν τα έχεις καταφέρει άλλαξε μονοπάτι. Βρες καινούρια έμπνευση!
• Αν αυτά που έχεις δεν σε ικανοποιούν, αν δεν είναι αρκετά, ανακάλυψε άλλα… μέσα σου!
• Αν το όνειρο σου δεν πραγματοποιείται και καταλαβαίνεις ότι τελικά ήταν μια φαντασίωση, βρες ένα όνειρο που ταιριάζει με σένα και την πραγματικότητά σου…
• Αν νιώθεις αδύναμος, ανασφαλής για κάτι απλά άφησε το, σταμάτα να το σκέφτεσαι για λίγο και να το τροφοδοτείς με φόβο, αρνητικότητα μέχρι να ξαναέρθεις στο κέντρο σου και να ξανασυνδεθείς με τη δύναμη σου!

Στη ροή της ζωής η επιτυχία ακολουθεί την αποτυχία όπως η μέρα τη νύχτα! Γι’ αυτό μην ανησυχείς και μην γραπώνεσαι ούτε από τα θετικά ούτε από τα αρνητικά αποτελέσματα! 

Δική σου πάντα είναι η επιλογή για να αποφασίσεις σε ποια ομάδα θέλεις να ανήκεις και ποιους κανόνες θέλεις να ακολουθήσεις. Εκείνους του Εγώ ή τους κανόνες της Ψυχής;

namaste 

despoina palamari

Osho: Έχεις διδαχθεί όλα τα άλλα, αλλά δεν έχεις διδαχθεί πώς να είσαι ο εαυτός σου

Κανείς δε νιώθει άνετα με τον εαυτό του.

Έχω ακούσει για έναν μεγάλο χειρουργό, πολύ διάσημο, που επρόκειτο να συνταξιοδοτηθεί. Είχε πολλούς μαθητές και πολλούς συνεργάτες. Μαζεύτηκαν όλοι και χόρευαν και τραγουδούσαν και έπιναν – εκείνος όμως στεκόταν σε μια σκοτεινή γωνιά, θλιμμένος.

Ένας φίλος τον πλησίασε και τον ρώτησε, «Τι σου συμβαίνει; Όλοι το γιορτάζουμε κι εσύ στέκεσαι εδώ, τόσο θλιμμένος – δεν θέλεις να αποσυρθείς; Είσαι εβδομήντα πέντε ετών, θα έπρεπε να έχεις συνταξιοδοτηθεί πριν δεκαπέντε χρόνια. Αλλά επειδή είσαι ένας τόσο μεγάλος χειρουργός, ακόμα και στα εβδομήντα πέντε, κανείς δεν μπορεί να σε ανταγωνιστεί, κανείς δεν μπορεί καν να συγκριθεί μαζί σου. Τώρα αποσύρσου, ξεκουράσου!»

Εκείνος είπε, «Αυτό σκεφτόμουν κι εγώ. Νιώθω θλίψη, γιατί οι γονείς μου με πίεσαν να γίνω χειρουργός. Εγώ, ήθελα να γίνω τραγουδιστής και πολύ θα μου άρεσε. Ακόμα και εάν ήμουν ένας τραγουδιστής του δρόμου, τουλάχιστον θα ήμουν ο εαυτός μου.

Τώρα είμαι ένας παγκοσμίως διάσημος χειρουργός, αλλά δεν είμαι ο εαυτός μου. Όταν οι άνθρωποι με επαινούν σαν χειρουργό, τους ακούω σαν να επαινούν κάποιον άλλον. Μου έχουν απονείμει βραβεία, τιμητικά διπλώματα, τίποτε όμως δεν με χαροποιεί, γιατί δεν είμαι εγώ.

Το γεγονός ότι είμαι χειρουργός με έχει σκοτώσει, με έχει, καταστρέψει. Το μόνο που ήθελα να είμαι είναι τραγουδιστής, ακόμα και εάν έπρεπε να ζητιανεύω στους δρόμους. Θα ήμουν όμως ευτυχισμένος.»

Σ’αυτόν τον κόσμο υπάρχει μόνο μία ευτυχία κι αυτή είναι να είσαι ο εαυτός σου. Και επειδή κανείς δεν είναι ο εαυτός του, όλοι προσπαθούν να κρυφτούν κάπως πίσω από μάσκες, φιλοδοξίες, υποκρισίες. Ντρέπονται γι’ αυτό που είναι.

Έχουμε κάνει τον κόσμο μια αγορά, όχι έναν όμορφο κήπο, όπου μπορεί ο καθένας να φέρει τα δικά του λουλούδια. Πιέζουμε τους κατιφέδες να βγάλουν τριαντάφυλλα – τώρα από πού να βγάλει ο κατιφές τριαντάφυλλο; Αυτά τα τριαντάφυλλα θα είναι πλαστικά και στο βάθος τους ο κατιφές θα χύνει μαύρα δάκρυα νιώθοντας ντροπή που «Δεν είχαμε αρκετό κουράγιο να επαναστατήσουμε εναντίον του πλήθους.

Μας επέβαλαν πλαστικά λουλούδια κι εμείς έχουμε τα δικά μας αληθινά λουλούδια και γι’αυτά ξεχειλίζουν οι «χυμοί» μας – αλλά δεν μπορούμε να δείξουμε τα δικά μας λουλούδια.»

Έχεις διδαχθεί όλα τα άλλα, αλλά δεν έχεις διδαχθεί πώς να είσαι ο εαυτός σου. Αυτή είναι η πιο άσχημη πλευρά της κοινωνίας, γιατί τους κάνεις όλους δυστυχισμένους.

Να είσαι αυτό που δεν θέλεις να είσαι, να είσαι με κάποιον με τον οποίο δεν θέλεις να είσαι, να κάνεις κάτι που δεν θέλεις να κάνεις, είναι η βάση κάθε δυστυχίας.

Οsho – Πεπρωμένο, Ελευθερία και Ψυχή, εκδόσεις Έσοπτρο

Η γοητεία του να αφήνεσαι

Αφήνομαι : παθητική φωνή του ρήματος αφήνω

Αρχαία ελληνικά : ἀφίημι

Ετυμολογία : ἀπό  + ἵημι

Συνώνυμες λέξεις : χαλαρώνω, ενδίδω, εμπιστεύομαι

Πόσο δύσκολο είναι για τον καθένα από εμάς να χαλαρώσει και να εμπιστευτεί; Να ενδώσει και να εμπιστευτεί τον εαυτό του σε κάποιον ή σε κάτι άλλο;

Επαφίεμαι

Τι όμορφα που αντηχεί στ’ αυτιά η μελωδία αυτής της λέξης..

Εμπιστεύομαι χωρίς ενδοιασμούς

Η ζωή κυλά γρήγορα. Πολύ γρήγορα.

Και κάπου εδώ έρχεται η φύση. Η φύση με τα εκατομμύρια θαύματά της για να μας υπενθυμίσει τη θνησιμότητα όλων των πραγμάτων.

Σκέψου τη ζωή σαν ένα ρυάκι που ταξιδεύει καθημερινά ανάμεσα σε κάμπους ή βουνά με σκοπό να καταλήξει και να ενωθεί με τη θάλασσα. Την πρωταρχική Πηγή. Αυτό που οφείλεις, λοιπόν, να κάνεις πριν έρθει αυτή η ένωση με το Θείο, την πηγή των Πάντων, είναι μια παύση να πιεις νερό να ξεδιψάσεις, να ΖΗΣΕΙΣ, να ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ.

Ή ακόμη καλύτερα μπορείς να φανταστείς τη ζωή σου σαν μια κάμπια. Και όπως κάθε κάμπια, λίγες μέρες μετά τη γέννησή της αρχίζει να υφαίνει γύρω από το σώμα της το μεταξωτό κουκούλι της. Ένα μαγικό «μπαούλο» μέσα στο οποίο θα κρυφτεί η χρυσαλλίδα και πριν καν το συνειδητοποιήσει θα έχει εκκολαφθεί σε μια πανέμορφη, πολύχρωμη πεταλούδα. Πριν γίνεις, λοιπόν, μια «μπαλαρίνα» των λουλουδιών, πριν εκπληρώσεις τον σκοπό σου πάνω στη γη, αναλογίσου λίγο την πνευματική διάσταση της λέξης ΤΩΡΑ.

Τ-Ω-Ρ-Α. Μια λέξη. Τέσσερα μόνο γράμματα. Λέξη συνώνυμη : ΠΑΡΟΝ.

Ονειρευόμαστε όλοι τη στιγμή που θα γίνουμε πεταλούδα, τη στιγμή που θα αγγίξουμε το όνειρο, τη στιγμή που θα έχουμε πλέον ανοίξει τα φτερά μας. Τι γίνεται όμως μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή; Πώς διαχειριζόμαστε τον χρόνο μας, το πολυτιμότερο αγαθό που δόθηκε στην ανθρωπότητα;

Σκεφτόμαστε το ΜΕΤΑ και ξεχνάμε να ΑΝΑΠΝΕΥΣΟΥΜΕ.

Σκεφτόμαστε το ΜΕΛΛΟΝ και ξεχνάμε το ΤΩΡΑ.

Σκεφτόμαστε τον ΣΤΟΧΟ και ξεχνάμε να το ΖΗΣΟΥΜΕ.

Λόγια, δεύτερες σκέψεις, φόβοι, ενοχές παρουσιάζονται κάθε λεπτό της ημέρας, διεκδικώντας την προσοχή μας, κλέβοντας τη στιγμή και κρατώντας μας μακριά από την απόλαυση. Την απόλαυση της δικιάς μας στιγμής. Έρχεται όμως η ώρα που προστίθενται όλες αυτές οι στιγμές μαζί.. Και τότε οι στιγμές, γίνονται ώρες και οι ώρες-μέρες και οι μέρες-χρόνια, συνθέτοντας έτσι το παζλ της ζωής. Μια ζωή από χαμένες στιγμές που θυσιάστηκαν στο βωμό του φόβου και της ανασφάλειας. Όταν, λοιπόν, συναισθήματα χαμηλής συχνότητας όπως ο φόβος, το μίσος, η ζήλια και ο θυμός διαπερνούν συνέχεια την σκέψη μας και το κορμί μας καταλήγουμε όχι μόνο να καταστρέφουμε τη μαγεία της στιγμής αλλά και εν τέλει την ίδια τη ζωή.

Είναι αυτή η μαγική και ανεπανάληπτη στιγμή που επαφίεσαι στα χέρια κάποιου άλλου ανθρώπου, στο χάδι ενός όμορφου ηλιοβασιλέματος, στο άρωμα ενός μοσχοβολιστού, ζεστού καφέ, στη γεύση μιας λαχταριστής, καυτής καρμπονάρας.. Η στιγμή που επαφίεσαι στην αγκαλιά του Ουρανού και της Γης και αφήνεις τη ζωή να σε οδηγήσει εκεί που αυτή ξέρει.

Είναι τόσο εύκολο να αφήσεις το νου σου να τρέχει και να αναπολεί στιγμές του παρελθόντος, να σχεδιάζει ή να ανησυχεί για το αύριο που μπορεί να έρθει. Γιατί Μπορεί να έρθει. Τίποτα δεν είναι βέβαιο, ούτε καν για τα επόμενα 5 δευτερόλεπτα. Το μόνο που υφίσταται είναι το ΤΩΡΑ. Το δύσκολο είναι να ζούμε στο ΠΑΡΟΝ. Στο ΕΔΩ και στο ΤΩΡΑ. Να απομονώνουμε κάθε σκέψη και να απολαμβάνουμε αυτό που κάνουμε την εκάστοτε στιγμή που το κάνουμε. Τι μπορείς, λοιπόν, να κάνεις για να γίνουν τα δύσκολα εύκολα;

ΕΥΚΟΛΟ- ΔΥΣΚΟΛΟ: Ίδια ρίζα- διαφορετική πρόθεση- εξολοκλήρου αντίθετο νόημα

Μια σκέψη, δυο γράμματα και όλα αλλάζουν.

Φέρε στο νου τα συναισθήματα που βίωνες όταν ήσουν παιδί. Βρες αυτή την ανεμελιά, την ξενοιασιά, την παιχνιδιάρικη διάθεση και τον αυθορμητισμό των παιδικών σου χρόνων. Γερνάμε όχι επειδή μεγαλώνουμε αλλά επειδή σταδιακά χάνουμε το παιδί που έχουμε μέσα μας.

Κάθε φορά που κάτι πάει να σου αποσπάσει την προσοχή και να κλέψει χρόνο από τη στιγμή σου, κλείσε τα μάτια και σκέψου με τι ασχολείσαι εκείνη ακριβώς την ώρα. Βούτα ξανά στη στιγμή σου και βίωσε αυτό που κάνεις στο 100% του εαυτού σου. Νιώσε κάθε κύτταρο που αναπνέει να παραδίνεται στον χωροχρόνο του σύμπαντος. Κάνε πράξη τη λέξη ΕΠΑΦΙΕΜΑΙ.

ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΙ. ΧΑΛΑΡΩΝΩ. ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΩ.

Αυτή είναι η γοητεία του να αφήνεσαι.

Γράφει η Κατερίνα Καραβαγγέλη

Eckhart Tolle: Κάθε αρνητικότητα προκύπτει από την άρνηση του παρόντος

Κάθε αρνητικότητα προκαλείται από τη συσσώρευση του ψυχολογικού χρόνου και την άρνηση του παρόντος.

Η ταραχή, το άγχος, η ένταση, η ανησυχία – όλα μορφές φόβου – προκαλούνται από υπερβολικά πολύ μέλλον κι όχι αρκετή παρουσία.

Η ενοχή, οι τύψεις, η μεταμέλεια, η μνησικακία, τα παράπονα, η λύπη, η πικρία και όλες οι μορφές της μη συγχώρεσης προκαλούνται από υπερβολικά πολύ παρελθόν και όχι αρκετή παρουσία.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι είναι δυνατόν να υπάρχει μια κατάσταση συνειδητότητας απόλυτα απαλλαγμένη από κάθε αρνητικότητα.

Κι όμως, αυτή είναι η απελευθερωμένη κατάσταση προς την οποία δείχνουν όλες οι πνευματικές διδασκαλίες.

Είναι η υπόσχεση της λύτρωσης, όχι σε ένα απατηλό μέλλον αλλά εδώ και τώρα.

Μπορεί να σου φαίνεται δύσκολο να αναγνωρίσεις ότι ο χρόνος είναι η αιτία του πόνου ή των προβλημάτων σου.

Πιστεύεις ότι προκαλούνται από συγκεκριμένες καταστάσεις στη ζωή σου κι αν το δει κανείς από μια συμβατική γωνία, αυτό είναι αλήθεια.

Μέχρι όμως να αντιμετωπίσεις τη βασική δυσλειτουργία του νου που δημιουργεί προβλήματα
– την προσκόλλησή του στο παρελθόν και στο μέλλον και
– την άρνηση του Τώρα
– τα προβλήματα, στην πραγματικότητα, θα αντικαθιστούν το ένα το άλλο.

Αν όλα σου τα προβλήματα ή αυτά που εσύ αντιλαμβάνεσαι σαν αιτίες του πόνου ή της δυστυχίας εξαφανίζονταν σαν από θαύμα από τη ζωή σου, αλλά εσύ δεν είχες γίνει περισσότερο παρόν, πιο συνειδητός, πολύ σύντομα θα έβρισκες τον εαυτό σου με ένα παρόμοιο σύνολο προβλημάτων ή αιτιών πόνου, σαν μια σκιά που σε ακολουθεί όπου κι αν πας.

Τελικά υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα: ο ίδιος ο νους, που είναι δεμένος με το χρόνο…

Ο ιατρός Peter C. Goetzsche για τις πληρωμένες κλινικές μελέτες, που εκπονούνται από τις φαρμακευτικές εταιρείες (Βίντεο)

Ευχαριστούμε τον καθηγητή κ. Peter C. Goetzsche
για την εκπληκτική του έρευνα που διαφωτίζει την ιατρική κοινότητα και όλο τον κόσμο γενικότερα που έχει παραπλανηθεί και συσκοτιστεί από τις πληρωμένες κλινικές μελέτες, που εκπονούνται μόνο από τις φαρμακευτικές εταιρείες, που παράγουν και πουλάνε τα φάρμακα​!!​
Το ιερατείο του μεσαίωνα ωχριά μπροστά στην οργανωμένη παραποίηση και απόκρυψη της γνώσης στην ιατρική, στη βιολογία 
​και σ​την ιστορία ​σήμερα.​


Η παραποίηση της γνώσης και της πληροφορίας οδηγεί ​πάντα ​σε σοβαρή έλλειψη της προστασίας της υγείας και της ζωής των πολιτών και αποτελεί το σοβαρότερο έγκλημα σύμφωνα με το ​Δ​ιεθνές ​Δ​ίκαιο.
Όμως δεν μας εκπλήσσουν ιδιαίτερα τα στοιχεία και οι εγκληματικές αποδείξεις που υπάρχουν στις έρευνες του καθηγητή Peter C. Goetzsche.
Πρέπει ​κυρίως ​να γνωστοποιήσουμε και να αναδείξουμε ποιος ήταν ο ρόλος των εταιρειών χημικών, φαρμάκων και των τραπεζών στον Α' και στον Β' παγκόσμιο πόλεμο με τα 100 εκατομμύρια νεκρούς και στην εξαθλίωση και τη φτωχοποίηση των λαών της Ευρώπης και όλου του κόσμου μετά ​από αυτούς ​τους πολέμους.
Ήταν ​οι εταιρίες ​αυτές που αποφάσισαν και χρηματοδότησαν τον Α' και τον Β' παγκόσμιο πόλεμο​.​

Σ​υνεργάστηκαν με τον Χίτλερ να αναλάβει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, να είναι αυτός ο άρχοντας του κόσμου και οι εταιρείες να καρπωθούν όλη την λεία των πολέμων και όλο τον έλεγχο των αγορών των κατακτημένων λαών.
Οι εταιρείες αυτές και οι τράπεζες φρόντισαν μέσω μιας καλοπληρωμένης προπαγάνδας με ιστορικούς, δημοσιογράφους, ακαδημαϊκούς και άλλους, να σβήσουν τα ίχνη των εγκλημάτων τους, να παραποιήσουν ως σύγχρονοι Αντίνοοι τα πραγματικά γεγονότα προκειμένου να επιχειρήσουν ξανά σήμερα τον Γ' παγκόσμιο πόλεμο με οικονομικά​ όπλα​, ακατάλληλα φάρμακα, ακατάλληλα τρόφιμα και άλλα φονικά όπλα όπως η φτώχεια, η ανεργία και η εξαθλίωση, που προκαλούν το πολιτικοοικονομικής αιτιολογία στρες - άγχος, έχοντας αρρωστήσει την πλειοψηφία των πολιτών στον κόσμο.
Φυσικά ξανά πάλι όπως τότε, βλέπουμε σε Ελλάδα και Ευρώπη την αριστοτεχνική συνεργασία όλων των μεταπολεμικών κυβερνήσεων
​ με τις εταιρίες και τις τράπεζες​, να εφαρμόζουν πιστά και με θρησκευτική ευλάβεια όλα τα προγράμματα του Χίτλερ, που δεν μπόρεσ​αν​ τότε με τα όπλα να επιβάλ​ουν​.
Επίσης όπως τότε, η ακαδημαϊκή κοινότητα με επί κεφαλής τον Λογοθετόπουλο, έδωσε γη και ύδωρ και συνεργασία στον Χίτλερ,
έτσι και τώρα, επώνυμοι καθηγητές και ακαδημαϊκοί με επιστολές τους αναγνωρίζουν το σημερινό κατοχικό καθεστώς και το προτρέπουν να εφαρμόσει τα μνημόνια προκειμένου να σωθεί η χώρα... 
Δεν απαξιώνουμε την αξία της φαρμακευτικής αγωγής και των φαρμάκων, όμως χρειαζόμαστε έγκριτες κλινικές δοκιμές για την καταλληλότητά τους και όχι οι δοκιμές να γίνονται από εκείνους που τα πουλάνε.
Η χρηματοδότηση της έρευνας στην ιατρική και στη χημεία και την βιολογία πρέπει να γίνεται από το κράτος, δηλαδή με χρήματα των φορολογουμένων και όχι από τις ίδιες τις φαρμακευτικές. 
Για να μπορέσουμε όμως να έχουμε τη σωστή φαρμακευτική προστασία για την υγεία μας, πρέπει να αποκτήσουμε Δημοκρατία, να απελευθερώσουμε δηλαδή τη χώρα μας από τα νύχια της τριμερούς ανίερης συμμαχίας των εκάστοτε κυβερνήσεων, της καθεστωτικής ή δοσίλογης επιστήμης και των εταιρειών.
Να ρίξουμε στην πυρά τους χιτλερικούς και τον χιτλερισμό τους και κυρίως αυτούς που παραποιούν την Ιστορία μας και την επιστημονική έρευνα στην ιατρική και φαρμακολογία.
Αυτούς πρέπει να τιμωρήσουμε πρώτους και μετά τους πολιτικούς, δημοσιογράφους, εταιρείες και τράπεζες.
(Το βίντεο παίζει κανονικά και με ελληνικούς υποτίτλους παρά την γκρίζα του εμφάνιση...)

Για το Πανεπιστημονικό Μέτωπο της Χώρας και του Απόδημου Ελληνισμού

Ανδρέας Γιαννουλόπουλος

Καρδιολόγος - Πνευμονολόγος

Ολβιότητα: Η απόλυτη ευτυχία στην Αρχαία Ελλάδα

Αν σήμερα θεωρούμε ευτυχία την ψυχική ικανοποίηση από την εκπλήρωση των επιθυμιών μας, στην Αρχαία Ελλάδα, έπρεπε να κλείσει η ζωή ενός ανθρώπου για να χαρακτηριστεί «όλβιος» (ευτυχισμένος, μακάριος). Ούτε τα ανδραγαθήματα, ούτε η δόξα, ούτε ο πλούτος σε έκανε ευτυχή παρά μόνο η τέλεια και αρμονική ολοκλήρωση του κύκλου της ζωής σου. Η ιστορία του «όλβιου» ξεκινά από τον διάλογο του Σόλωνα με τον Κροίσο και συνεχίζεται στα… έγκατα του Άδη, εκεί που ο Οδυσσέας συνάντησε την ψυχή του ανδρείου Αχιλλέα και άκουσε το παράπονό της…

του Δημήτρη Καλαντζή

ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ: Ο ΣΟΛΩΝΑΣ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ ΤΟΥ ΚΡΟΙΣΟΥ
Ηροδότου «Ιστορίαι» (1.26.1 – 1.33.1): Ο Κροίσος διαδέχτηκε τον Αλυάττη στην βασιλεία της Λυδίας σε ηλικία τριάντα πέντε χρόνων. Πρώτους από τους Έλληνες, χτύπησε τους Εφεσίους κι ύστερα, με τη σειρά, μία μία τις πόλεις των Ιώνων και των Αιολέων… Έφτασε να έχει στην υποταγή του Κίλικες, Λυκίους, Λυδούς, Φρύγες, Κάρες, Ίωνες, Δωριείς, Αιολείς και Πάμφυλους… Δεν χτύπησε όμως τα νησιά και τον ελλαδικό χώρο, καθώς πίστευε ότι θα έβρισκε μεγάλη αντίσταση. Οι Σάρδεις, το κέντρο του βασιλείου της Λυδίας, είχε γεμίσει πλούτο και οι σοφοί της Ελλάδας, ένας ένας επισκέπτονταν την αυλή του βασιλιά Κροίσου για να γνωρίσουν από κοντά τον ξακουστό ηγέτη. Έτσι και ο Σόλωνας, αφού έδωσε στους Αθηναίους τη νομοθεσία του, ξεκίνησε να γνωρίσει τον κόσμο, περνώντας πρώτα από την Αίγυπτο και φτάνοντας ύστερα στις Σάρδεις. Σαν έφτασε, τον φιλοξένησε στα βασιλικά του ανάκτορα ο Κροίσος· κι ύστερα την τρίτη ή την τετάρτη μέρα με προσταγή του Κροίσου, υπηρέτες γυρνούσαν το Σόλωνα να δει τους θησαυρούς και του έδειχναν πόσο ήσαν όλα μεγάλα και πλούσια…

ΕΝΑΣ «ΑΝΩΝΥΜΟΣ» ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΕΥΤΥΧΕΣΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΡΟΙΣΟ…
Ο Κροίσος άφησε τον Σόλωνα να τα δει όλα και να τα εξετάσει, κι όταν ήρθε η κατάλληλη στιγμή, του έκανε την ερώτηση: «Ξένε, έως εμάς έχει φτάσει η μεγάλη σου φήμη για τη σοφία και τα ταξίδια σου, πως η αγάπη σου για γνώση σε έσπρωξε να επισκεφτείς χώρες πολλές, για να τις σπουδάσεις. Έτσι λοιπόν τώρα, ξύπνησε μέσα μου η επιθυμία να σε ρωτήσω αν γνώρισες κάποιον άνθρωπο, που να είναι ο πιο ευτυχισμένος (ολβιώτατος) από όλους». Ο Κροίσος έκανε την ερώτηση με την ιδέα πως είναι ο ίδιος ο πιο ευτυχισμένος (ολβιώτατος) ανάμεσα στους ανθρώπους. Όμως ο Σόλων χωρίς καμιά κολακεία και με απόλυτη ειλικρίνεια απαντά: «Βασιλιά μου, τον Τέλλο τον Αθηναίο». Σάστισε ο Κροίσος με την απάντηση και ρώτησε ανυπόμονα: «Κι από πού κρίνεις τον Τέλλο πως είναι ο πιο ευτυχισμένος (ολιβιώτατος);» Και κείνος αποκρίθηκε: «Πρώτα από όλα ο Τέλλος είχε παιδιά καλά και άξια, και είδε από όλα αυτά εγγόνια, κι όλα να ζουν· κι ύστερα από μια ζωή γεμάτη αγαθά, με τα δικά μας μέτρα, το τέλος της ζωής του ήρθε όλο λάμψη: σε μια μάχη των Αθηναίων με τους γείτονές τους στην Ελευσίνα, όρμησε στον εχθρό, τον έτρεψε σε φυγή και βρήκε πάνω εκεί τον πιο ωραίο θάνατο. Οι Αθηναίοι τον έθαψαν με δημόσια δαπάνη και του έκαναν μεγάλες τιμές».

ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ «ΠΙΟ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ»; ΔΥΟ ΑΓΡΟΤΕΣ ΑΠΟ ΑΡΓΕΙΤΙΚΗ ΓΕΝΙΑ !
Η απάντηση του Σόλωνα ερέθισε τον Κροίσο αλλά δεν τον αποθάρρυνε από το να ρωτήσει ποιος είναι ο δεύτερος «ολβιώτατος», που γνώρισε, πιστεύοντας ακράδαντα πως τη δεύτερη θέση θα την έπαιρνε ο ίδιος. Όμως ο Σόλων αποκρίθηκε: «Τον Κλέοβη και τον Βίτωνα. Αυτοί, που ήταν από αργίτικη γενιά, και αγαθά αρκετά είχαν και επιπλέον σωματική δύναμη μεγάλη· και οι δύο είχαν κερδίσει βραβεία σε αγώνες και λένε μάλιστα γι᾽ αυτούς την ακόλουθη ιστορία: Πως σε μια γιορτή που έκαναν οι Αργίτες προς τιμή της Ήρας, έπρεπε η μητέρα τους να πάει οπωσδήποτε με ζεμένο αμάξι στο ιερό, όμως τα βόδια δεν έφταναν στην ώρα τους από το χωράφι· καθώς ο χρόνος δεν τους έπαιρνε να περιμένουν, μπήκαν οι ίδιοι οι νέοι κάτω από το ζυγό και έσερναν το αμάξι, ενώ πάνω του πήγαινε η μητέρα τους. Κι αφού έσυραν το φορτίο τους σαράντα πέντε στάδια, έφτασαν στο ιερό. Το κατόρθωμά τους, που το είδε όλος ο κόσμος στη γιορτή, το επισφράγισε λαμπρά το τέλος της ζωής τους, με το οποίο ο θεός έδειξε ότι ο άνθρωπος είναι κάποιες φορές καλύτερο να πεθαίνει παρά να ζει. Γιατί οι Αργείοι τούς περικύκλωσαν και μακάριζαν τα παλικάρια για τη ρώμη τους, ενώ οι Αργίτισσες μακάριζαν τη μάνα τους, που της έτυχαν τέτοια παιδιά. Και η μητέρα τους, γεμάτη χαρά για το έργο και τους επαίνους των παιδιών της, στάθηκε αντίκρυ στο άγαλμα της θεάς και ευχόταν για τον Κλέοβη και το Βίτωνα, τα παιδιά της, που τόσο πολύ την τίμησαν, να τους δώσει η θεά ό,τι καλύτερο μπορεί να τύχει σε άνθρωπο. Ύστερα από αυτή την ευχή έκαναν θυσίες κι έφαγαν, και σαν κοιμήθηκαν τα παλικάρια στο ίδιο το ιερό, δεν μεταξύπνησαν ποτέ, αλλά η ζωή τους τέλειωσε έτσι. Και οι Αργείοι τούς έφτιαξαν αγάλματα και τα αφιέρωσαν στους Δελφούς, να τους τιμήσουν που στάθηκαν άριστοι άνδρες».

ΤΥΧΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΖΩΗΣ
Ο Κροίσος, οργισμένος που έχασε και τη δεύτερη θέση του «ολιβιώτατου» από δύο ασήμαντα παλικάρια, είπε: «Ε, ξένε, και η δική μας λοιπόν ευδαιμονία τόσο μηδαμινή είναι για σένα, που την καταφρόνησες έτσι, ώστε ούτε με ιδιώτες δεν μας θεώρησες άξιους να συγκριθούμε;» Ο Σόλωνας απάντησε: «Κροίσε, ξέρω καλά ότι ο θεός είναι φθονερός και του αρέσει να φέρνει τα πάνω κάτω. Στο μάκρος της ζωής του, ο άνθρωπος έχει πολλά να δει, που δε θα ᾽θελε, και πολλά να πάθει. Ώς τα εβδομήντα χρόνια, που είναι είκοσι έξι χιλιάδες διακόσιες πενήντα μέρες, ούτε μια τους δεν φέρνει κάτι όμοιο με την άλλη. Με αυτούς τους όρους, Κροίσε, ο άνθρωπος είναι έρμαιο της τύχης. Σ᾽ εμένα βέβαια, εσύ φανερώνεσαι να έχεις πολλά πλούτη και να είσαι βασιλιάς πολλών ανθρώπων. Όμως εκείνο που ρωτάς, ακόμη δεν είμαι σε θέση να το πω, πριν μάθω πως είχες καλά τέλη. Γιατί δεν είναι ασφαλώς πιο ευτυχισμένος (όλβιος) ο πολύ πλούσιος από εκείνον που έχει το καθημερινό του, εκτός κι αν είναι τυχερός (ευτυχέας) και τελειώσει τη ζωή του μέσα σε όλα τα αγαθά του. Γιατί υπάρχουν ζάπλουτοι άνθρωποι, δυστυχισμένοι, και άλλοι με μετρημένα αγαθά, ευτυχισμένοι (όλβιοι).

«ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΕΥΤΗΚΑΝ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΚΑΝ…»
Ο πολύ πλούσιος έχει πιο πολλά μέσα να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του και περισσότερη δύναμη για να σηκώσει μια μεγάλη συμφορά, που θα τον βρει. Όμως και εκείνος που δεν είναι πλούσιος, έχει δύναμη να βαστάξει στις δυσκολίες και να είναι ωραίος και καλότεκνος. Και αν πλάι σ᾽ αυτά, τύχει να έχει και καλά τέλη στη ζωή του, ε αυτός είναι εκείνος που ζητάς, ο άξιος να ονομάζεται ευτυχισμένος (όλβιος). Πριν όμως πεθάνει κάποιος, πρέπει να διστάζει κανείς και να τον λέει ευτυχισμένο (όλβιο). Απλά του χαμογελά η τύχη. Όποιος έχει τύχη, όσο ζει, κι ύστερα βρει και καλά τέλη στη ζωή του, αυτός για μένα, βασιλιά, αξίζει να φέρνει τον τίτλο του όλβιου. Πρέπει λοιπόν, σε κάθε πράγμα να εξετάζουμε το τέλος του. Γιατί πολλούς βέβαια ο θεός τούς άφησε για λίγο να γευθούν την ευτυχία, κι ύστερα τους γκρέμισε κάτω συθέμελα». Ακούγοντας αυτά τα λόγια, ο Κροίσος έδιωξε τον Σόλωνα, πεπεισμένος πως πρόκειται για έναν αστοιχείωτο, ο οποίος τα αγαθά, που είχε μπροστά στα μάτια του, τα αψηφούσε…

«ΣΟΛΩΝ ! ΣΟΛΩΝ ! ΣΟΛΩΝ !»
Μετά την αναχώρηση του Σόλωνα, πλήθος συμφορών βρήκαν τον Κροίσο. Ο γιος του, ο Άτης, σκοτώθηκε στο κυνήγι και ο ίδιος αργότερα νικήθηκε από το βασιλιά των Περσών Κύρο και αιχμαλωτίστηκε, χάνοντας όλα του τα πλούτη και το Βασίλειο του. Την ώρα που τον είχαν ανεβασμένο στην πυρά για να τον κάψουν, ο Κροίσος, καταλαβαίνοντας επιτέλους την ορθότητα των λόγων του Σόλωνα, φώναξε μετανιωμένος τρεις φορές «Σόλων! Σόλων! Σόλων!». Ο Κύρος, νομίζοντας ότι επικαλείται κάποιον θεό, τον ρώτησε ποιος ήταν αυτός ο άγνωστος θεός, του οποίου το όνομα φώναζε… Όταν ο Κροίσος του διηγήθηκε τη συζήτησή με το Σόλωνα, τότε ο Κύρος αντελήφθη την ορθότητα των λόγων του Σόλωνα, την οποία επιβεβαίωνε η οδυνηρή θέση του Κροίσου. Πιο σοφός από τον Κροίσο, ο Κύρος, διέταξε να κατεβάσουν τον αιχμάλωτο βασιλιά Κροίσο από την σωρό των ξύλων, και να του χαρίσουν τη ζωή…

ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΖΩΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ «ΑΝΙΕΡΗΣ ΘΝΗΤΟΤΗΤΑΣ»
Στις ημέρες μας, η ιστορία του Ηροδότου χρησιμοποιείται για να δείξει τη ματαιότητα των αγαθών και τα γυρίσματα της ζωής. Είναι άδικο όμως να μην διαβάσουμε και το δεύτερο επίπεδό της: την τύχη, ως παράγοντα προσωρινής ευημερίας και την τύχη ως δυνατότητα κατάκτησης της ευτυχίας, αν την εκμεταλλευτείς με σωφροσύνη. Ο Σόλωνας θεωρεί “όλβιο” τον μεγάλο ή μικρό “ευλογημένο ήρωα” της ελληνικής κουλτούρας, που ολοκληρώνει τον κύκλο της ζωής του με τον θάνατό του. Ο Κροίσος θεωρεί “όλβιο” τον “τυχερό”, που απολαμβάνει πλούτη, δύναμη και πρεστίζ στην βάρβαρη κουλτούρα του τώρα, της ανίερης θνητότητας.

ΟΤΑΝ Ο ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΛΥΓΙΣΕ ΣΤΟΝ ΑΔΗ…
Η ιστορία του Ηρόδοτου «διέγραψε» τα υλικά αγαθά και τις θέσεις εξουσίας ως προϋποθέσεις επίτευξης της μακαριότητας, της απόλυτης ευτυχίας. Δύο αιώνες νωρίτερα όμως, η Ομηρική Οδύσσεια αμφισβητούσε και την γενναιότητα, ως γενεσιουργό παράγοντα της απόλυτης ευτυχίας. Διαβάστε πως περιγράφεται η συνάντηση του Οδυσσέα με την ψυχή του Αχιλλέα στον Άδη, όταν ο Οδυσσέας έψαχνε τον Τειρεσία για να τον συμβουλέψει πως θα επιστρέψει στην Ιθάκη (ΟΔΥΣΣΕΙΑ Λ. 467- 491).

 …ήρθε κατόπι κι η ψυχή του ξακουστού Αχιλλέα
 με του Πατρόκλου την ψυχή και του άψεγου Αντιλόχου
 και του μεγάλου του Αίαντα, που στη μορφή, στο σώμα,
περνούσε κάθε Δαναό, μετά απ’ τον Αχιλλέα.
Ευθύς με γνώρισε η ψυχή του φτερωτού Αχιλλέα
κι έτσι θρηνώντας μου ’λεγε με φτερωμένα λόγια·
«Γιε του Λαέρτη, θεϊκέ, πολύτεχνε Οδυσσέα,
καημένε, τι θα σοφιστείς ακόμα πιο μεγάλο!
Πώς βάσταξες να κατεβείς στον Άδη, όπου γυρίζουν
οι πεθαμένοι αναίσθητοι, θνητών νεκρών εικόνες;».
Είπε, κι εγώ τ’ απάντησα με πεταχτά μου λόγια˙
«Ω φίλε, του Πηλέα γιε, των Αχαιών καμάρι,
ήρθα απ’ ανάγκη τη βουλή του Τειρεσία να μάθω
και πώς θα φτάσω να μου πει στο βραχωμένο Θιάκι.
Κοντά σε χώμα ελληνικό δεν πήγα ακόμα ως τώρα,
μήτε και στην πατρίδα μου κι όλο καημοί με δέρνουν.
Μα σαν κι εσένα άλλος θνητός δε βρέθηκε, Αχιλλέα,
στον κόσμο πιο καλότυχος, μήτε ποτέ θα γίνει.
Γιατί όταν ζούσες, σα θεό τιμούσαμε οι Αργίτες,
και τώρα πάλι στους νεκρούς μεγάλη δύναμη έχεις.
Γι’ αυτό, Αχιλλέα, μη χολιάς πως είσαι πεθαμένος».
Είπα, κι ευθύς μ’ απάντησε με λυπημένα λόγια·
«Οδυσσέα, για το θάνατο μη με παρηγορήσεις.
Θα ᾽θελα να ᾽μαι χωρικός και να ξενοδουλεύω
σε αφέντη δίχως κτήματα, που ναι το βιός του λίγο,
παρά να βασιλεύω εδώ στους πεθαμένους όλους…»

 Τα λόγια του Αχιλλέα είναι η μεγαλύτερη ανατροπή των ομηρικών επών! Ίσως και η διάψευση της ίδιας της ηρωικής υπόστασης της Ιλιάδας. Το πρότυπο της γενναιότητας και της ανδρείας, ο δοξασμένος από θνητούς και αθανάτους Αχιλλέας, λυγίζει και δηλώνει διατεθειμένος να ανταλλάξει τη βασιλεία του ανάμεσα στους νεκρούς με μία θέση φτωχού εργάτη γης ανάμεσα στους ζωντανούς. Μετάνιωσε για την ανδρεία του; Θα ήθελε να μην ήταν ο πρώτος μεταξύ των Ελλήνων; Να μην είχε κατανικήσει τους Τρώες; Όχι. Τα λόγια του Αχιλλέα είναι απλά η ομολογία της ήττας του απέναντι στην ευτυχία. Ο Αχιλλέας δεν ήταν «όλβιος». Πέθανε με ύπουλο τρόπο, από ένα βέλος, που έφυγε από μακριά και στόχευσε στο μοναδικό τρωτό σημείο του, τη φτέρνα. Ο κύκλος της ζωής του δεν έκλεισε αντάξια με την ένδοξη πορεία του. Και έχασε έτσι για πάντα τα Ιλίσια Πεδία και τις Μακαρίους Νήσους, καταδικασμένος να γυρίζει ανάμεσα σε θνητών νεκρών εικόνες…

ΠΗΓΕΣ

«Ιστορίαι» του Ηροδότου στα αρχαία ελληνικά και σε μετάφραση από τον Δ.Ν.Μαρωνίτη μπορείτε να βρείτε: http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?text_id=30&page=5

«Οδύσσεια» στα αρχαία ελληνικά και σε μετάφραση του Ζήσιμου Σιδέρη μπορείτε να βρείτε: http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/Yliko/OMHROS%20ODYSSEIA/OMHROS%20ODYSSEIA.htm

Η ανάγκη για αγάπη δημιουργεί εξάρτηση και η εξάρτηση φέρνει μόνο δυστυχία

Η εξάρτηση είναι μια κατάσταση στην οποία εμπλέκεται κάποιος, όταν στην προσωπικότητα του έχει εξαρτητικά στοιχεία που προκαλούνται από ελλείμματα κυρίως της παιδικής του ηλικίας. 
Οι τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος ασκούν καταλυτική επίδραση στην δόμηση της αυτοεκτίμησης του και επιζητά μέσα από σχέσεις ή καταστάσεις, στις οποίες εμπλέκεται με πάθος, να θεραπευτεί μέσα από αυτές. Τα αλλεπάλληλα γιατί, που έχουν στοιχειώσει την σκέψη του, σκηνοθετούν ένα πέπλο ομίχλης, το οποίο τον εμποδίζει να αντικρίσει καθαρά την πραγματικότητα όπως ξετυλίγεται και να πάρει αποφάσεις για την στάση που θα κρατήσει σε αυτήν.

Η προσκόλληση σε ένα άνθρωπο συντηρεί την ψευδαίσθηση ότι αυτή η σχέση θα του παρέχει το μαγικό φίλτρο που θα γιατρέψει τις πληγές του, θα τον σώσει από τον όλεθρο του παρελθόντος.  Εκείνο που κυριαρχεί είναι το πάθος, ο έλεγχος, η τάση να αλλάξει ο ένας τον άλλον, η έλλειψη εκτίμησης, η πίεση, η ανυπομονησία, η υπερβολή κι η εξάρτηση του ενός από τον άλλον, η δεκτικότητα στον πόνο και ένα αίσθημα ανικανοποίητου, σαν κάτι να λείπει το οποίο δεν καλύπτεται ποτέ.

Η εξάρτηση υφαίνεται γύρω από την ανάγκη να καλυφθούν τα ελλείμματα και για αυτό εστιάζεται σε σημεία, από τα οποία θαμπώνονται και οι δυο και βιάζουν την σχέση, ώστε να πάρει ο ένας από τον άλλον, συχνά με αρπακτική διάθεση, αυτό που χρειάζονται για να ολοκληρωθούν.

Νιώθουν ασφάλεια και άνεση μόνο στην ομοιότητα, ενώ παραμένουν μαζί από φόβο, ανασφάλεια, μοναξιά. Οι φίλοι παραμελούνται, η κοινωνική ζωή περιορίζεται. Δεν μπορούν να ενθαρρύνουν ο ένας την εξέλιξη του άλλου, γιατί φοβούνται τις αλλαγές. Υπάρχουν συναισθήματα ζήλειας, κτητικότητας, ανταγωνισμού, ανάγκη προστασίας των "κεκτημένων", παθητική ή επιθετική χειραγώγηση και προσπάθεια αλλαγής του άλλου σύμφωνα με τα εκάστοτε πρότυπα.

Δεν υπάρχει αυτονομία, γιατί κατακυριεύονται από τα προβλήματα της σχέσης, από τις επιπτώσεις τους στα συναισθήματά τους και από την επίλυσή τους. Οι συζητήσεις γίνονται με βάση τις κατηγορίες, την υπεράσπιση του εαυτού ή τον χειρισμό του άλλου σε ένα αδιέξοδο κλίμα. Το σεξ αποτελεί μέσο πίεσης από φόβο, ανασφάλεια και ανάγκη για άμεση ικανοποίηση.

Όσοι συνδέονται εξαρτητικά, νιώθουν απεγνωσμένα την ανάγκη να ελέγχουν τον άνθρωπο που αγαπάνε, επειδή στην παιδική τους ηλικία η οικογένεια τους δεν μπορούσε να αποτελέσει πηγή προστασίας και ασφάλειας για εκείνους και προσπαθούσαν συνεχώς να ελέγξουν την κατάσταση για να μη ξεχειλίσει. Έτσι έμαθαν να ελέγχουν τα συναισθήματά τους και να μην τα αφήνουν ελεύθερα να ξεδιπλώνονται σε μια συναισθηματική σχέση, επειδή καθετί μη ελέγξιμο εντείνει την ανασφάλεια και τον τρόμο του κενού, στον οποίο βυθίστηκαν στο παρελθόν.

Η δέσμευση με τους άλλους τους προκαλεί πανικό, από τον οποίο προκειμένου να προστατευτούν, ελέγχουν τα συναισθήματά τους, τους ανθρώπους τους και την κατάσταση την οποία ζουν. Υπερπροστατεύουν, λυπούνται, υποδεικνύουν, κινώντας τα νήματα του άλλου, αλλά δε συνδέονται. Αναζητούν συναισθηματική επαφή, αλλά, επειδή φοβούνται μήπως κατακλυστούν από τη δική τους ανάγκη για στοργή και φροντίδα, που έμεινε παραμελημένη χρόνια να επαιτεί, νιώθουν ασφάλεια μόνο αν διατηρούνται οι συναισθηματικές αποστάσεις και η αγωνία για την εξέλιξη της σχέσης. Αρχίζουν να νιώθουν φόβο και ανασφάλεια, αν κάποιος τους δίνεται πρόθυμα και επειδή υποτιμούν την αξία τους, μειώνουν την αξία των συναισθημάτων που δέχονται.

Η οργή, η δυσαρέσκεια, η ενοχή σαρώνουν τον ήδη ισοπεδωμένο ψυχικό τους κόσμο και μια αδικαιολόγητη αυτοκριτική αναστέλλει τις προσπάθειες τους για λύτρωση, ενώ οι αναίτιες αλλαγές διάθεσης τους εξαιτίας της πυρπόλησης των συναισθημάτων που δεν βρίσκουν διαφυγή, απανθρακώνουν την δύναμη τους και συνθλίβουν τον ψυχισμό τους. Ο παρορμητισμός εξαιτίας της έντασης των συναισθημάτων που προσπαθούν να αποφορτιστούν, αποδιοργανώνει την σκέψη τους και αποσυντονίζει τις πράξεις τους.

Η παθητικότητα εναλλάσσεται με την επιθετικότητα, ώσπου αυτά τα δυο σχηματίζουν ένα φαύλο κύκλο στον οποίο εγκλωβίζονται. Δεν ασχολούνται με σημαντικές αποφάσεις της ζωής τους, με τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους και δεν αξιοποιούν τα συναισθήματα τους, προκειμένου να πάρουν τις σωστές επιλογές για την βελτίωση της ζωής τους, αλλά ξοδεύουν την ενεργητικότητα τους με λάθος τρόπο.

Είναι εθισμένοι στον συναισθηματικό πόνο, γιατί έζησαν με αυτόν και αποτελεί πλέον αναπόσπαστο τμήμα του εαυτού τους. Επειδή η ψυχή τους έχει απορροφήσει οδύνη, αναζητούν έντονες συναισθηματικές εμπειρίες, ανακυκλώνοντας την αγωνία που νιώθουν, γιατί δυσκολεύονται να αποδεχτούν τα επώδυνα συναισθήματα που υπάρχουν μέσα τους τον πόνο, τον φόβο, την οργή και να μάθουν να τα αξιοποιούν.

Η σκέψη αποπροσανατολίζεται και προσωρινά ο πόνος καταλαγιάζει, εξαιτίας του ενθουσιασμού που προσφέρει η νέα σχέση, που τρέφει τις ψευδαισθήσεις τους. Αυτοί οι άνθρωποι βέβαια αποδεικνύονται για μια ακόμα φορά ο εφιάλτης τους και αναβιώνουν τα ίδια συναισθήματα μαζί τους, μπαίνοντας σε ένα λαβύρινθο χωρίς διέξοδο και για τους δυο τους, ώσπου έρχεται η κατάθλιψη να σκεπάσει με το θολερό της μανδύα τη ζωή τους.

Οι επιτυχίες σε επαγγελματικό ή μορφωτικό επίπεδο δεν τους προσφέρουν ικανοποίηση, γιατί δεν μπορούν να αντισταθμίσουν την αποτυχία που αισθάνονται κάθε φορά που ο σύντροφος δεν ανταποκρίνεται στα συναισθήματά τους, τη ματαίωση που σα θύελλα ανεμοδέρνει την ελπίδα τους, την προδοσία που εξαργυρώνει την ανέλπιδη προσπάθεια τους.

Έτσι η αυτοπεποίθηση τους μειώνεται συνεχώς, η θετική εικόνα του εαυτού συρρικνώνεται, τα συναισθήματα αποτυχίας τους κατακλύζουν, ενώ σιγά-σιγά εξασθενούν τα ενδιαφέροντά τους, μέχρι που χάνονται. Δεν απολαμβάνουν την χαρά, γιατί φοβούνται πως πάντα κάτι κακό θα συμβεί που θα ανατρέψει την αισιοδοξία τους και θα επιφέρει τον όλεθρο, οπότε η ελπίδα δεν βρίσκει μια γρίλια ελευθερίας να τους διαπεράσει και να τους φωτίσει.

Αισθάνονται πως κάτι δεν πάει καλά με εκείνους, ντρέπονται για τον εαυτό τους, δεν προβάλλουν τα επιτεύγματά τους, κι όταν το κάνουν κατακλύζονται από δυσβάσταχτα αμφιθυμικά συναισθήματα που επισκιάζουν την ικανοποίησή τους, γιατί υπόγειες κραυγές απαξίωσης γιγαντώνουν τους φόβους τους, που με τις φλόγες τους καίνε την επιθυμία τους. 
Οι σπόροι της επιθυμίας τους φυτρώνουν σε μια Προκρούστεια κλίνη, όπου όταν συνειδητοποιήσουν πως αυτό που λαχταρούν είναι μεγαλύτερο από εκείνο που τους υπαγορεύει η σκιώδης τους εικόνα, το πετσοκόβουν αλύπητα, ενώ, αν είναι μικρότερο, το επικρίνουν αυστηρά, τραβώντας χωρίς έλεος τα άκρα του, να μεγαλώσει πρόωρα και ας συρρικνώνεται εκείνο τελικά κάτω από την αδίστακτη κριτική τους.

Σταδιακά έρχονται τα επαγγελματικά και οικονομικά προβλήματα να τους αποδυναμώσουν, η συναισθηματική δυσφορία τυλίγεται σαν βρόχος στο λαιμό τους, και ο αέρας ελευθερίας παύει να πνέει στις αποφάσεις τους. Αρχίζουν να αποφεύγουν ανθρώπους που διευκολύνουν το αίσθημα απελευθέρωσης μέσα τους, γιατί τους κάνουν να έρχονται σε επαφή με την αλήθεια τους και επιλέγουν εκείνους που τους ελέγχουν και τους κρατούν αιχμάλωτους στην παθητική τους στάση, εξουσιάζοντας τα συναισθήματά τους, όπως κάνουν και εκείνοι στα δικά τους.

Η εύθραυστη ψυχική τους υγεία εντείνει την εξαρτητική τους διάθεση και εμφανίζονται συμπτώματα όπως λαιμαργία ή ανορεξία, η εξάρτηση από το αλκοόλ, τα χάπια, ή κατατρύχονται από ψυχικές διαταραχές, οι οποίες επιδεινώνουν την σωματική τους υγεία. Όλη τους την ενέργεια τη δίνουν στην εργασία τους, στην οποία δίνονται με μανιακό τρόπο, προσκολλούνται σε ενδιαφέροντα που τους κρατάνε μακριά από το σπίτι τους, αισθάνονται μίσος και ζήλεια για όλους εκείνους που προσπαθούν για την ζωή τους με φυσιολογικό τρόπο, ενώ ο παράλογος τρόπος σκέψης κλονίζει την ψυχική τους ισορροπία και παρουσιάζονται φαινόμενα, όπως παραλογισμός, ακαθόριστοι φόβοι, και είτε αδυνατούν να αντιδράσουν είτε η επιθετικότητα τους γίνεται βία που εκδηλώνεται με αυτοκαταστροφικό τρόπο ή εξαπολύεται στους άλλους. Το νόημα της ζωής τους ασθενεί και συννεφιασμένες σκέψεις ρίχνουν το πέπλο σε κάθε αχτίδα φωτός, η οποία χρειάζεται πίστη για να προβάλει διάχυτα και να τους λούσει με ελπίδα για την ζωή τους.

Η βαθιά και ουσιαστική αγάπη είναι μια βαθιά δέσμευση, όπου δυο άνθρωποι μοιράζονται συναισθήματα, επιθυμίες, βασικές αξίες, ενδιαφέροντα και στόχους, ενώ τα μεστά στοιχεία της σχέσης τους είναι η αμοιβαία αποδοχή, η συναισθηματική κατανόηση, η επιθυμία του ενός για τον άλλον. Η κατανόηση και η αποδοχή ομορφαίνει τον εσωτερικό τους κόσμο, πλουταίνει την αξία τους, δίνει ώθηση στις πρωτοβουλίες τους και ενισχύει την αίσθηση αυτονομίας τους. 
Η έγνοια του ενός προς τον άλλον είναι εμφανής, ενώ συνάμα σέβονται τον εαυτό τους και η συναισθηματική κατάσταση του ενός δεν επηρεάζει τη διάθεση του άλλου και την αποφασιστικότητά του να δράσει ανεξάρτητα, όταν χρειάζεται. Η εξέλιξη του καθενός ενθαρρύνεται, γιατί νιώθουν ασφάλεια με τον εαυτό τους και δίνουν αξία στον σύντροφό τους. Η γαλήνη τούς περιτυλίγει και κάνει καθετί καλό μέσα τους να αναδύεται και να θέλουν να το επικοινωνήσουν με τους άλλους.

Η εμπιστοσύνη και η αποδοχή της ατομικότητας του άλλου γεννούν την άνεση και την ευχαρίστηση ανάμεσά τους. Το σεξ αποτελεί έκφραση οικειότητας, όπου το σώμα παραδίδεται στην επιθυμία και μέσω αυτής ανοίγεται στην αμοιβαιότητα της απόλαυσης. Η επικοινωνία κυλάει ελεύθερη ανάμεσά τους και οι διαφορές επιλύονται με σεβασμό ανάμεσά τους. Είναι ειλικρινείς μεταξύ τους και το αίσθημα οικειότητας χαρίζει το ζεστό άγγιγμα στην ψυχή τους, όπου επιτρέπει στον καθένα να είναι πιο εκφραστικός στα συναισθήματά του, πιο δημιουργικός σε εκείνα που οραματίζεται και πλάθει, πιο παραγωγικός σε εκείνα που ποθεί να κυοφορήσει.

Αγγελική Μπολουδάκη