Πάντα φοβίζει αυτός που «κουβαλάει» το αυθεντικό, το ατόφιο και το ανόθευτο!

Tweet

+15

Pin

Share10K

SHARES10K

Σε μικρότερη ηλικία όταν άκουγα να αποκαλούν κάποιον δύσκολο χαρακτήρα…φυλαγόμουν!

Σχημάτιζα στο μυαλό μου την εικόνα ενός παράξενου ατόμου που μπορούσε να παρεξηγήσει το παραμικρό, με συνέπεια να δίνω εξηγήσεις για κάτι που δεν έκανα και τον είχε ενοχλήσει!

Για να αποφύγω, λοιπόν τα μπερδέματα προτιμούσα να απομακρύνομαι! Να μην έχω πολλές επαφές!

Αυτό μέχρι την στιγμή που κάποιος τον οποίο εκτιμούσα πάνω στην κουβέντα, με μεγάλη σοβαρότητα και αγάπη μου είπε ότι είμαι δύσκολος άνθρωπος!

Στην αρχή χαμογέλασα πιστεύοντας πως κάνει πλάκα! Όταν όμως διαπίστωσα πως το εννοεί ξαφνιάστηκα!!!!

Δεν περίμενα ποτέ πως θα έδινα μια τέτοια εντύπωση, αφού δεν ήμουν δύστροπη, ούτε είχα κακές προθέσεις απέναντι σε κανέναν!

Του ζήτησα να μου εξηγήσει τον λόγο!

Δεν ένοιωθα προσβεβλημένη, απλά απορούσα τι τρομερό έκανα που τον ώθησε να το σκεφτεί!

Απάντησε πως είμαι απόλυτη και κάθετη στις απόψεις μου, δίχως να δίνω δεύτερη ευκαιρία στον άλλον!

Δεν δεχόμουν με τίποτα να κάνω ένα βήμα πίσω όταν όλοι βάζουν λίγο νερό στο κρασί τους!

Τότε συνειδητοποίησα ότι οι άνθρωποι αποκαλούν έτσι, έναν άλλον μόνο και μόνο επειδή δεν ήθελε να τους μοιάσει!!!

Από κείνη την στιγμή, άρχισα να βλέπω με άλλο μάτι αυτά τα άτομα Επιδίωκα να τα γνωρίσω διότι πολύ απλά συμφωνούσα με το σκεπτικό τους!

Κατανόησα πως αρκεί η ακλόνητη πίστη σε αρχές και αξίες για να κάνει κάποιον να φαντάζει διαφορετικός! Να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους επειδή δεν μπαίνει σε καλούπια!

‘Εχει δικούς του νόμους και κανόνες που του «επιβάλλουν» η συνείδηση και η καρδιά του!

Συμπεριφέρεται όπως θέλει χωρίς να υπολογίζει κόστος!

Πίνει το κρασί του ανέρωτο αφήνοντας τους άλλους να ανησυχούν αφού δεν μπορούν να τον διαχειριστούν!

Είναι απρόβλεπτος και αυτό φοβίζει!!!!

Εκείνον δεν τον απασχολούν τέτοια θέματα! Κοιτάζει την ζωή από άλλη οπτική γωνία!

Φροντίζει οι σχέσεις του να είναι ξεκάθαρες!

Οριοθετεί τις δικές του κόκκινες γραμμές που αν τις περάσεις σε βγάζει έξω από την ζωή του με συνοπτικές διαδικασίες! Δεν χαρίζεται σε κανέναν, ούτε καν στον ίδιο του τον εαυτό, τον οποίο κρίνει αυστηρά!Γι αυτό δεν λέει πολλά! Προτιμά να «μιλά» με πράξεις!Δεν περιαυτολογεί, ούτε περηφανεύεται για κάποια επιτυχία!

Παραμένει σεμνός γνωρίζοντας πως την «ουσία» δεν την πανηγυρίζεις Την βιώνεις σιωπηλά για να καταλάβεις στο έπακρο την σημασία της!

Δίνει την εντύπωση του απροσπέλαστου γιατί είναι πολύ προσεχτικός!

‘Εχει πληγωθεί πολλές φορές και δεν θέλει να επαναλάβει το ίδιο λάθος, δεύτερη φορά!

Αποφεύγει τον συνωστισμό!

Οι «τενεκέδες» κάνουν πολύ θόρυβο και του χαλούν την ησυχία, που επιτρέπει να «ακούει» τις σιωπές, των ανθρώπων για να βγάζει ασφαλή συμπεράσματα!!!

Τον εξιτάρει το «πολύ» και όχι το «πολλοί»!

Αν καταφέρεις να «μπεις» στην καρδιά του θα διαπιστώσεις πως όλα τα συναισθήματα «Χτυπάνε» κόκκινο!!!!!

Ερωτεύεται, αγαπάει, θυμώνει, απογοητεύεται, χαίρεται σε υπερθετικό βαθμό!!! Τα «χλιαρά» και τα «μέτρια» δεν τον αφορούν!

‘Εχει πάντα αποθέματα αγάπης τα οποία ξοδεύει αλόγιστα, μα ποτέ δεν σπαταλάει άσκοπα!!!! Και αυτή την ειδοποιό διαφορά την γνωρίζει άριστα!

Αυτός είναι ο λόγος που κόβει αμέσως κάθε επικοινωνία, μόλις αισθανθεί εκμετάλλευση και αλαζονεία και ας τον κατηγορούν πως είναι σκληρός, απόλυτος και κάθετος!

Κρίνει τους άλλους από αυτό που έχουν «μέσα» τους! Όχι από κείνο που πλασάρουν!

Αδιαφορεί επιδεικτικά για το «φαίνεσθαι» και οτιδήποτε «εμπεριέχει» υποκρισία!

Δε τον απασχολεί η γνώμη κανενός ούτε επιζητά την αποδοχή!

Του αρκεί που λειτουργεί με δικαιοσύνη προσέχοντας μην αδικήσει κάποιον!

Ακόμα όμως και να συμβεί αυτό άθελα του εχει την λεβεντιά να ζητήσει συγνώμη, αναγνωρίζοντας αμέσως το λάθος!

Αν κάποιοι ονομάζουν αυτόν τον άνθρωπο, δύσκολο, περίεργο και παράξενο, εγώ απλώς τον αποκαλώ… Υπέροχο!!!!!

Πάντα το «ανόθευτο» και το «ατόφιο» που «κουβαλάει», οδηγούν στην πεμπτουσία της ζωής!

Λυτρώνει η παρουσία του! Με «γεμίζει» φως! Ελπίδα πως τίποτα δεν έχει χαθεί!

Αδιαφορώ για την προδοσία!

Η σκιά του πάντα προσφέρει μια ασφαλή «πατρίδα»!

‘Οσο υπάρχει …

Μπορούν να συγχωρεθούν όλες οι αμαρτίες αυτού του κόσμου και να «σηκωθεί» ψηλότερα! Να εξαγνιστούν όλοι αυτοί που δεν τον δέχονται, γιατί η αυθεντικότητα αποκαλύπτει περίτρανα την δική τους «γύμνια»!!!!

Η συνύπαρξη μαζί του είναι ευλογία!

«Παρηγορεί» τους αναστεναγμούς κλείνοντας για πάντα τις λαβωματιές!

«Ξυπνάει» την δοτικότητα! Την «ξεσηκώνει να «συναντήσει» την γενναιοδωρία , για να σου χαριστούν όσα ποθείς και ονειρεύεσαι!!!!!

«Καθρεφτίζει» την ψυχή του, στην δική σου!

«Αιχμαλωτίζει» σ’ ένα βλέμμα, ολάκερη την πλάση, που «φωνάζει» πως αφού το αδάμαστο από το οποίο είναι φτιαγμένος συνεχίζει να απαξιώνει το κακό, όσες φορές και να βάλουν φωτιά σε τούτο τον κόσμο, άλλες τόσες θα αναγεννιέται από τις στάχτες του!!!!!

Η ψυχοθεραπεία δεν είναι για όλους

Με ρωτάνε: «Τελικά βοηθάει η ψυχοθεραπεία; Αξίζει τον κόπο να προσπαθήσω;».    

Προσωπικά, λόγω της εκτεταμένης μου εμπειρίας σ’ αυτό το επάγγελμα, δεν μπορώ να απαντήσω με ένα ναι, ή με ένα όχι.

Είναι σα να με ρωτάς: «Βοηθά να ταξιδεύω στη θάλασσα; Βοηθά να κάνω καταδύσεις; Να κάνω ορειβασία; Βοηθά να μπαίνω σε σχέσεις;»

Εξαρτάται.

Σε κάποιους η θάλασσα φέρνει ναυτία. Δεν τολμούν ούτε να σκεφτούν να κολυμπήσουν σε άγνωστα νερά. Και μόνο η ιδέα τους αναστατώνει, τους τρομάζει.

Το ίδιο και οι βουτιές.

Ακόμα και η ιδέα της περιπέτειας, του ταξιδιού, της ανάβασης τους κουράζει και δεν βρίσκουν σ’ αυτήν κανένα νόημα.

Η πλειοψηφία των ανθρώπων αγαπούν τα προβλήματα περισσότερο από τις λύσεις τους, γιατί έμαθαν να ζουν μ’ αυτά, και μέσα από αυτά να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους.

Οι αλλαγές τους τρομάζουν, ιδίως εάν αυτές πρόκειται να τους οδηγήσουν σε μια καινούργια ζωή, γιατί σε αυτό το νέο πλαίσιο ζωής χρειάζεται να καταβάλουν προσπάθεια. Να αλλάξουν τις συνήθειές τους.

Να πάψουν να ρίχνουν τις ευθύνες της ζωής τους σε άλλους, και να τις αναλάβουν οι ίδιοι.

Επίσης, η κάθε ατομική απόπειρα εμπλοκής σε προσωπική ψυχοθεραπεία είναι τόσο μοναδική, ιδιαίτερη κι εξατομικευμένη, ως προς τα κίνητρα, τα προσόντα των υποψηφίων και –γι’ αυτό- την αποτελεσματικότητά της, όσο τα χαρακτηριστικά που φέρουν σ’ αυτήν τα υποψήφια μέλη, θεραπευτής και θεραπευόμενος.

Η θετική έκβαση της θεραπευτικής συνεργασίας εξαρτάται από μια σειρά παραμέτρων.

Την επαγγελματική κι αυτογνωστική εμπειρία του εμπλεκόμενου ψυχοθεραπευτή.

Το εύρος και την πληρότητα της εκπαίδευσής του.

Την ηλικία και την ετοιμότητα του υποψήφιου θεραπευόμενου.

Την ωριμότητα και τα κίνητρα που τον ωθούν να ξεκινήσει την διαδικασία.

Το βάθος των τραυματικών του εμπειριών,τους τρόπους που το παρελθόν του παρεμβαίνει στην καθημερινότητά του σήμερα, και την χρήση αυτών των εμπειριών που η ψυχή του είναι έτοιμη να κάνει.

Το ταίριασμα των δύο εταίρων.

Μιλάνε οι ψυχές τους την ίδια γλώσσα; Συνειδητή κι ασυνείδητη;Πόσο πρόθυμοι και ικανοί είναι και οι δυο τους γι’ αυτοαποκάλυψη;Τι καταλαβαίνει ο καθένας τους όταν λέει «ψυχοθεραπεία»;

Ταιριάζουν οι τρόποι που την αντιλαμβάνονται και οι προσδοκίες που έχουν απ’ αυτήν;

Μέχρι ποιο σημείο την αυτογνωστικής του πορείας είναι διατεθειμένος ο θεραπευόμενος να φτάσει;

Κατά πόσο σε αυτό μπορεί να τον ακολουθήσει ο συγκεκριμένος ψυχοθεραπευτής;

Πόσο ικανοί είναι αμφότεροι στην μετα-επικοινωνία; Δηλαδή, σε ποιον βαθμό και πόσο ανοιχτά μπορούν να επικοινωνούν μεταξύ τους έχοντας ως αντικείμενο συζήτησης την ίδια τους την θεραπευτική επικοινωνία; Την θεραπευτική σχέση και συνεργασία;

Σε ποιο βαθμό μπορεί ο θεραπευόμενος να αναστοχάζεται και να βάζει σε λέξεις τα συναισθήματα και τις εσωτερικές του διεργασίες;

Όλες οι παραπάνω παράμετροι, εφόσον γίνονται αντιληπτά από τους εμπλεκόμενους, και μπορούν να συζητηθούν στο θεραπευτικό πλαίσιο, είναι θεμιτό να γίνουν έναυσμα εισόδου κι εμβάθυνσης της ψυχοθεραπευτικής σύνδεσης, καθώς ορίζουν το πιο σημαντικό της κομμάτι: την θεραπευτική διάδραση, την πορεία και την τελική της έκβαση.

Όχι, λοιπόν. Η καλή, η αποτελεσματική ψυχοθεραπεία δεν είναι για όλους.

Θέλει όλα τα παραπάνω.

Χρειάζεται αυτός που την ξεκινά να είναι οπλισμένος με εξυπνάδα, αντιληπτικότητα, ικανότητα να λεκτικοποιεί την εσωτερική του εμπειρία, υπομονή.

Ικανότητα για επένδυση σε βάθος χρόνου, για επένδυση σε σχέση.

Να θέλει –ακόμη κι αν έχει αμφιθυμία- να αναλάβει τις ευθύνες του για την ζωη του.

Να μην ψάχνει συμβουλές.

Να μην θέλει κάποιος άλλος να τον «σώσει».

Να ξέρει και να πιστεύει πως μόνος του θα βρει τον δρόμο, με την βοήθεια και το «φαναράκι» του ψυχοθεραπευτή.

Σ’ αυτήν την περίπτωση, θα βιώσει την ψυχοθεραπευτική εμπειρία ίσως ως την πολυτιμότερη εμπειρία της ζωής του.

Dr. Γρηγόρης Βασιλειάδης, Ψυχολόγος – Συστημικός – Υπαρξιακός Ψυχοθεραπευτή

Ήρθε χειμώνας και θέλω δίπλα μου ζεστούς ανθρώπους

Ήρθε χειμώνας και θέλω δίπλα μου ζεστούς ανθρώπους. Ανθρώπους που σε ζεσταίνουν όπως η πρώτη γουλιά του πρωινού καφέ ή η πρώτη σταγόνα ζεστού νερού όταν ξεκινάς το μπάνιο σου μετά από μια κουραστική μέρα. Aνθρώπους, με τους οποίους μπορείς να αισθανθείς άνετα και να χαθείς μέσα τους, που σε αγκαλιάζουν όπως το αγαπημένο σου χουχουλιάρικο πάπλωμα και το πιο ζεστό σου πουλόβερ, που αν μπορούσες δε θα έβγαζες ποτέ από πάνω σου.

Κρύωσε ο καιρός. Έφτασε σχεδόν ο χειμώνας. «Ντύσου καλά, βρέχει αδιαφορία.» Βρέχει εκμετάλλευση, βρέχει τυχοδιωκτισμό, βρέχει «δε ξέρω τι θέλω», βρέχει ψυχολογικά προβλήματα. Γι’ αυτό θέλω δίπλα μου ανθρώπους που να έχουν μια ζεστή αγκαλιά όταν χρειάζομαι να χαθώ μέσα της και ένα χέρι για να κρατάω όταν περπατάμε.

Ήρθε χειμώνας , σκοτεινιάζει νωρίς. Θέλω να έχω πλάι μου ανθρώπους με φωτεινό βλέμμα, που με εμπνέει και μου δίνει δύναμη. Ανθρώπους που τα μάτια τους είναι καθρέφτης της ψυχής τους και δε χρειάζεται τίποτα άλλο πέρα από ένα βλέμμα για να σε κάνουν να αισθανθείς καλύτερα. Δεν έχω ανάγκη από επικριτικά ή αδιάφορα βλέμματα. Κρατήστε τα, δε θα πάρω. Αρκετό κρύο κάνει ήδη για να ασχολούμαι με παγωμένους ανθρώπους.

Δε με εντυπωσιάζει το performance, όταν βλέπω ότι μέσα στον άλλον υπάρχει κρύο και κενό και ανασφάλεια. Προσπαθώ να κοιτάω την ουσία. Προσπαθώ να παρατηρώ πώς με κάνει να αισθάνομαι ο άλλος με τα μηνύματα που συνειδητά ή ασυνείδητα μου στέλνει. Ναι, το σφιγμένο στομάχι και το αίσθημα ανασφάλειας δεν είναι αντιδράσεις που θα σου προκαλέσουν οι ζεστοί άνθρωποι.

Ήρθε χειμώνας και δεν ξέρω αν εννοώ την εποχή. Θα έλεγε κανείς πως κρύωσαν οι σχέσεις. «Ήρθε χειμώνας και όπως πρέπει θα ντυθώ το βράδυ που έρχεται»
Και θα εξοπλιστώ όπως χρειάζεται. Και θα φροντίσω, όσο μπορώ, να περιτριγυρίζομαι από ζεστούς ανθρώπους και πιο σημαντικό να είμαι ένας από αυτούς.
Γιατί η ζεστασιά βρίσκεται μέσα μας, είναι κομμάτι της ψυχής μας το οποίο επικοινωνούμε στους άλλους με το βλέμμα.

Πάντα να κοιτάς το βλέμμα, δε ψεύδεται ποτέ. Δε μπορεί δηλαδή γιατί είναι καθρέφτης της ψυχής…

Good Medicine: Do As Much Nothing As Possible

''The delivery of good medical care is to do as much nothing as possible''

~ Samuel Shem, The House of God

Medicine is undergoing an existential crisis today. Its core value proposition – to help and not hurt -- is failing to manifest. Patients are suffering. Doctors are suffering. The only exuberant party on the battlefield against disease is the pharmaceutical industry. An industry whose annual causalities far exceed the death total from our two decade long involvement in the Vietnam war. 

The entire system is on the precipice of a collapse, if not for economic reasons alone, then certainly for ethical and intellectual ones. The irony is that the system has become so ineffective and dangerous that avoiding medical treatment (excluding perhaps emergency care) has become one of if not the best healthcare strategy you can implement to protect your health and well-being.

Nowhere is this clearer than in the realm of cancer. Over the past few decades, billions have been spent on screening asymptomatic populations to "prevent cancer," with the result that millions have been assigned with questionable diagnoses (e.g.,"early stage-" or "stage zero-cancers") and then shepherded into chemo, radiation and surgery treatments as if watchful waiting, or better yet, making significant nutritional and lifestyle modifications, would be a suicidal approach vis-à-vis the inexorability and presumed lethality of genetically-determined cancer.

We needn't detail the misery this approach has produced, but suffice it to say that despite the industry's claims of thousands of "lives saved" from the detection of "early cancers," breast and prostate cancer specific mortality has at best stayed the same, and may have actually increased in some cases. In light of the fact that the financial costs of misapplied treatment in some cases is so high that the uninsured, their families, and society as a whole, face bankruptcy, the situation is dire indeed.

Even after the cat was let out of the bag in 2013, and a National Cancer Institute commissioned expert panel concluded that labeling screening detected lesions known as ductal carcinoma in situ(DCIS) and high-grade intraepithelial neoplastic hyperplasia (HG-PIN) (colloquially labeled as "breast cancer" and "prostate cancer," respectively) as carcinomas ("cancer") is no longer justified. Instead they opted for redefining what were previously considered potentially lethal cancers as "benign or indolent lesions of epithelial origin." Yet, you hear virtually no mention of this change anywhere. Tens of thousands are still being diagnosed with the same "cancers" and being cut, poisoned and burned, without informed consent.

The lack of acknowledgment and discussion about these tremendous diagnostic "errors" is less surprising when you consider that about 1.3 million U.S. women were wrongly treated for breast cancer in the past 30 years, with prostate and lung cancer representing two additional icebergs upon which the Titanic cancer industry is presently running itself aground upon, regardless of whether the medical establishment will accept responsibility. Ignoring the truth that millions suffered needlessly, it would seem, is less painful than admitting wrong, and dealing with the psychological and financial fallout that inevitably follows. But is it possible to stem the tide much longer against the inevitable transformations brewing?

If you check the pubmed.gov statistics, interest in "overtreatment" and "overdiagnosis" has grown exponentially from only a few decades ago, when the terms were rarely mentioned. A new editorial, titled,  "It Is Overtreatment, Not Overdiagnosis," points out the real issue behind the epidemic of cancer overdiagnoses:

The most widely accepted definition of ''overdiagnosis'' is ''diagnosing a person without symptoms with a disease that will (ultimately) never cause symptoms or death during the person's lifetime'' (2). It should not be confused with misdiagnosis or false-positive findings, which are completely different entities and outside the scope of this commentary. As the generally accepted definition encapsulates downstream effects (ie, ''would otherwise not go on to cause symptoms or death'', the real issue lies with ''overtreatment'' of these accurate diagnoses rather than overdiagnosis itself.

Overtreament does not happen in a vacuum. The very industries that produce the treatments also create and supports the "awareness campaigns" that not only use fear to corral the population into screening, but also "pinkwash" away their true causes, i.e. breast cancer awareness month talks about needing a cure but not the causes right under our noses (i.e. carcinogens). Therefore, the more diagnoses that are generated, the more treatments will be "recommended," resulting in greater revenue and profit – an economic growth model that itself can only be described as a malignant process at least as violent, if not more, than the disease it is claiming to treat and manage.  

The editorial concluded:

"The effects of treating inconsequential lesions, rather than their diagnosis per se, result in increased morbidity and cost without added benefit. Society as a whole should strive to treat individuals who should be treated and not those who would not benefit. The 13th law of Shem, true in 1978, remains true today."

Essentially, modern medicine has become our most Orwellian institution, with "detecting cancer early" the biomedical equivalent of the Thought Police detecting crime before it happens. The prognosticating itself,  is a highly toxic process (nocebo: e.g., "You have cancer and 6 months to live.") that can contribute to evoking cancer-promoting physiological reactions, as well as inflicting real psychospiritual wounds that have been determined to dramatically increase the risk of heart-related deaths and suicides. Medicine has also adopted the metaphorics of another powerful global force: the military industrial complex, with the cancer "prevention" being equated to "striking first," eerily similar to the Bush doctrine of preemptive war to secure peace. Here, the precautionary principle is co-opted and inverted from its true meaning. Instead of "doing no harm," unnecessary medical intervention is considered the only non-violent solution even when the collateral damage is so great that the patient often dies from the violence of "treatment" with weapons-of-mass-destruction grade radioisotopes and chemicals and not the condition.

We need to completely rethink medicine's role in healing. What happens when we return to the fundamentals of an entity – the human, soul and body together -- whose self-healing capabilities are so powerful that even the suggestion through sugar pill or kind word of a health practitioner that a disease can attenuate or disappear actually causes significant improvement? What if given the right conditions – clean air, water, food and a healthy environment, physically and emotionally – the conditions for disease were suddenly removed, and replaced with an opposite environs promoting health? If medicine makes it through the birth process of its own existential crises, these principles will invoke an entirely new medical model where the placebo effect is not to be "controlled for," but liberated and expanded by educating the patient to the fact that they can and do heal themselves, mainly by avoiding medical treatment and doing the right amount of nothing. 

Sayer Ji is founder of Greenmedinfo.com, a reviewer at the International Journal of Human Nutrition and Functional Medicine, Co-founder and CEO of Systome Biomed, Vice Chairman of the Board of the National Health Federation, Steering Committee Member of the Global Non-GMO Foundation.

Έρωτα κάνουν οι ψυχές, το «sex» είναι για τις σάρκες.

Ο έρωτας είναι εξουσία….

Σε εξουσιάζει χωρίς καν καλά ,καλά να το καταλάβεις…

Σε καταπίνει ολάκαιρο…

Κυριαρχεί πάνω σου και σε περικυκλώνει…

Έχει μια αβυσσαλέα δύναμη…

Κρύβει ορμή, πάθος, λύτρωση…

Μια δίψα που εκλιπαρεί να ξεδιψάσει…

Μια πείνα που εκλιπαρεί για να χορτάσει…

Έρχεται πάντα ξαφνικά, αιφνιδιαστικά και απροσδόκητα…

Δε σε ρωτάει, δε σε προετοιμάζει…

Απλά σε τσακώνει σαν τον ποντικό μέσα στην φάκα…

Θέλει ψυχή… θέλει δυνατούς παίκτες…

Να τον φτάσουν ως το τέρμα…

Έρωτα κάνουν οι ψυχές…

Το «sex» είναι για τις σάρκες…

Πολλά χέρια θα σ’ αγγίξουν με μανία, βιαστικά και γρήγορα για να ικανοποιήσουν το «εγώ» τους, την πάρτη τους…

Ελάχιστα όμως με ευλάβεια, με λατρεία…

Σαν μια μικρή ιεροτελεστία…

Λες κι είσαι από πορσελάνη και φοβούνται μη σε σπάσουν μες στα χέρια τους…

Κάπου εκεί ξεκινάει ο έρωτας…

Η απόλυτη, μυστική ένωση των σωμάτων…

Το μεγάλο αναγνωριστικό ταξίδι του ενός κορμιού απέναντι στο άλλο….

Εκεί που το δωμάτιο πλημμυρίζει μαγεία…

Φιλιά από μετάξι μαγνητίζουν το χώρο…

Οι δείκτες του ρολογιού παύουν και ο χρόνος πλέον δεν έχει καμία σημασία…

Εκεί που τα βελούδινα, σπινθηροβόλα βλέμματα μαρτυρούν την κάθε λέξη κι ας επικρατεί σιωπή…

Δε χρειάζονται λόγια, δεν χρειάζονται εξηγήσεις, όλα πλέον έχουν πάρει το δρόμο τους…

Οι βραδιές τελειώνουν μ’ αγκαλιές και χάδια ως το πρωί…

Με αλήθεια, με «μαζί» και όχι «μόνος»…

Με «γεμίζω» και όχι «αδειάζω»…

Όταν καταλήγεις σπίτι μόνος, βυθισμένος στις απέραντες μοναχικές σου σκέψεις από την καθημερινή φθηνή σπατάλη του εαυτού σου, πιστεύοντας πως έτσι θα νιώσεις έστω και για λίγο… όπως τότε που ακόμη ένιωθες…

Πως θα χαθείς, θα ξεχαστείς, θα επουλωθείς από το παρελθόν σου…

Εκεί στο κομοδίνο που ξεφορτώνεσαι το «προσωπείο» του ανέμελου, του γοητευτικού, του κατακτητή ,του αδιάφορου, του αξιοζήλευτου κατ’ άλλους, εκεί φοράς κατάσαρκα για λίγο την ψυχή σου…

Εκεί που αναπνέεις για λίγο έξω από την «μάσκα» σου…

Εκεί μέχρι να ξημερώσει και αύριο τα ίδια πάλι…

‘Όμως ρε φίλε τι να το κάνεις αν ο άλλος σε βλέπει σαν ένα κομμάτι κρέας;

Τι να το κάνεις να πουλάς ένα κιλό μαγκιά και σπίτι σου, μακριά π’ όλους και όλα διαλύεσαι σε χίλια κομμάτια;

Ειλικρινά δε βρίσκω κανένα νόημα…

Υπάρχει καλύτερο πράγμα από ένα ζευγάρι μάτια που λάμπουν και η αφορμή για τη λάμψη τους είσαι εσύ;

Της Μοσχούλας Σολάκη.

Η θεραπεία της ψυχής στο άβατο του Ασκληπιού

«ΣΩΤΗΡ ΤΩΝ ΟΛΩΝ ΚΑΙ ΦΥΛΑΞ ΤΩΝ ΑΘΑΝΑΤΩΝ»

Ασκληπιός: Τρυφερός θεραπευτής

Ο Ασκληπιός είναι ο θεοποιημένος θνητός της Ελληνικής Αρχαιότητας, γνωστός και αγαπημένος για την ιατρική του τέχνη που πρόσφερε στους συνανθρώπους του ακούραστα.

Το πρόσωπο του όπως παρουσιάζεται στα κλασσικά γλυπτά ακτινοβολεί συμπόνια σοφία ευγένεια και κατανόηση. Ήταν όμορφος, γλυκός ήπιος. Αγαπούσε τους θνητούς και αγαπήθηκε από αυτούς.


Σύμφωνα με τον Πίνδαρο ήταν ο πιο ευγενής και τρυφερός δωρητής της απάλειψης του πόνου και της προσφοράς υγείας, λέγεται δε πως επιτελούσε θεραπεία με λόγια που μπορούσαν να ανακουφίζουν τις βασανισμένες ψυχές των ανθρώπων. Μάλιστα, λέγεται ότι ήταν τόσο καλός στην ιατρική του τέχνη που έχει φέρει πίσω ανθρώπους από τον θάνατο. Τότε ο Άδης φοβούμενος μην χάσει «την πελατεία» του ζήτησε από τον Δία να βάλει τάξη, ο οποίος κεραυνοβόλησε και θανάτωσε τον Ασκληπιό.

Τόση μεγάλη ήταν η πίστη στον Θεό Ασκληπιό, ώστε τον ονόμαζαν «Σωτήρα» όπως αυτός αναγραφόταν σε νομίσματα και επιγραφές, αλλά και σε διάφορες πραγματείες περί αυτού. Από τον ρήτορα Αριστείδη λεγόταν για τον Ασκληπιό: «ό το πάν άγων και νέμων σωτήρ των όλων και φύλαξ των αθανάτων».

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ασκληπιός ήταν ένας θνητός και γενέτειρα του ήταν η Τρίκκη (Τρίκαλα Θεσσαλίας). Δεν ήταν ένας τυχαίος θνητός, αλλά ένας ηγεμόνας της Θεσσαλίας. Όλη η οικογένεια του, και φυσικά και ο ίδιος, συνδέονταν με την Ιατρική. Οι γιοι του, Μαχάονας και Ποδαλείριος, ήταν δεινοί θεραπευτές. Ο Μαχάονας, σύμφωνα με την προφορική παράδοση του Ομήρου, θεράπευσε τον Μενέλαο, όταν ο τελευταίος είχε τραυματιστεί σε μάχη κατά τον τρωικό πόλεμο, από το βέλος ενός Τρώα πολεμιστή.

Η σύζυγος του Ασκληπιού, Επιόνη, ανακούφιζε τον πόνο, η κόρη του, Υγεία, ήταν η θεά της υγείας, η κόρη του Πανάκεια, αντιπροσώπευε την ίαση και ο γιος του, Τελεσφόρος, την ανάρρωση. Πολύ αργότερα, ο Ασκληπιός γίνεται ήρωας και ημίθεος, ώστε αποκτά αμιγή θεϊκή υπόσταση μόνο τον 5ο π.Χ. αιώνα.

Κατόπιν της θεοποίησης του, φέρεται να γεννήθηκε από αθάνατο πατέρα και θνητή μητέρα. Ο Απόλλων ο θεός του φωτός, της ιατρικής και της μουσικής ερωτεύτηκε την Κορωνίδα, πριγκίπισσα της Θεσσαλίας.

Από τον ερωτά τους συνελήφθη ο Ασκληπιός, η Κορωνίδα όμως σύνηψε άλλη σχέση κατά την εγκυμοσύνη της και ο θυμωμένος θεός διέταξε την αδερφή του Αρτέμιδα να σκοτώσει την Κορωνίδα με τα χρυσά της βέλη, την τελευταία όμως στιγμή, έσωσε το μωρό το οποίο γεννήθηκε στο Δώτιο πεδίο. Ο Απόλλων έδωσε το όνομα Ασκληπιός στο βρέφος και το παρέδωσε στον Κένταυρο Χείρωνας στο Πήλιο.

Ο Χείρων του μετέδωσε όλη τη γνώση γύρω από την θεραπευτική, τα βότανα και τα θεραπευτικά ιάματα, αλλά γρήγορα ο Ασκληπιός προχώρησε ακόμη πιο πέρα στην θεραπευτική τέχνη προσφέροντας ενορατική ενδοσκόπηση και θεραπευτικά όνειρα στους θνητούς.

Στην παχιοχώματη, αλογοτροφούσα θεσσαλική γη, στα ορεινά ρυάκια και τις σπηλίες της μπορούμε να ανιχνεύσουμε το αιώνιο πνεύμα του Ασκληπιού. Μετά τον θάνατο του ο Ασκληπιός τιμήθηκε εξαιρετικά από τους ανθρώπους και αποθεώθηκε.

Μετά την άνοδο του στον Όλυμπο, οι θεραπευτικές δυνάμεις του Ασκληπιού εξαπλώθηκαν ακόμη περισσότερο. Άνθρωποι από όλο τον γνωστό τότε κόσμο επισκέπτονταν τα ιερά του («τα Ασκληπιεία»), αναζητώντας θεραπεία κυρίως μέσω των ονείρων.

Ασκληπιεία

Γύρω στα 300 Ασκληπιεία αναπτύχθηκαν στην Αρχαία Ελλάδα, κτισμένα σε προνομιούχες από φυσικής απόψεως θέσεις, κυρίως κοντά σε τρέχοντα νερά και ιαματικές πηγές.

Τα πιο σημαντικά από αυτά:
Το Ασκληπιείο Της Τρικκης (τρικαλα Θεσσαλίας), το Ασκληπιείο της Τιτάνης στην Σικυωνία, της Τιθορέας στην Φωκίδα, της Κω, των Αθηνών, Κνίδου Κεγχρεών, Μεγαλούπολης, Κυλλήνης, Δήλου, Ρόδου, Μήλου, Πειραιά, Κορίνθου.

Ήταν δομημένα ως ολόκληρα κτιριακά συγκροτήματα, περιλαμβάνοντας ναούς, μυστηριακούς χώρους, χώρους “εγκοίμησης”, κατοικίες και ξενώνες, γυμναστήρια και λουτρά, πολιτιστικά κέντρα, όπως τα θέατρα
Συνεπώς, τα Ασκληπιεία ήταν εστίες πολιτισμού. Στον χώρο διεξάγονταν ακόμη και αγώνες. Σήμερα σώζονται καλύτερα τα Ασκληπιεία της Επιδαύρου και της Κω.

Το σημαντικότερο ιερό του στην Επίδαυρο λειτούργησε από το 600 π.X. μέχρι και το 300 μ.X. Η δε θεραπευτική του παράδοση ανάγεται ήδη στο 1300 π.X. και συνεχίζεται μέχρι τον αφανισμό της περί το 600 μ.X. εξ αιτίας του εκχριστιανισμού της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Εγκοίμηση

Το είδος της θεραπείας που λάμβανε χώρα στα Aσκληπιεία ονομαζόταν «Εγκοίμηση». Τα Ασκληπιεία διοικούνταν από τον πρωθιερέα, ο οποίος ήταν γιατρός και θεραπευτής. Αυτός περιστοιχιζόταν από ανθρώπους ειδικούς στις μαλάξεις (μασάζ), στη γυμναστική και σε πολλές άλλες εργασίες.

Ο ασθενής κατέφτανε, λουζόταν στα λουτρά, τον αναλάμβαναν οι φυσιοθεραπευτές, και αν μπορούσε, γυμναζόταν και υποβαλλόταν σε δίαιτα και νηστεία. Ο ασθενής περίμενε έτσι κάποιες ημέρες κάνοντας την κατάλληλη δίαιτα και διαμένοντας στους ξενώνες του Ασκληπιείου.

Η γυμναστική λάμβανε χώρα στο Γυμναστήριο. Προετοιμαζόταν και η ψυχή του ασθενούς μέσα από θρησκευτικά μουσικά ακούσματα, στο ασκληπιείο δε υπήρχε το Ωδείο.

Ο εξαγνισμός του σώματος και της ψυχής αποτελούσε την κύρια θεραπεία, σε συνδυασμό με νηστεία, γυμναστική, αν ήταν δυνατόν, και θεραπευτικά βότανα. Την κατάλληλη ημέρα, την οποία έκριναν οι ιερείς-θεραπευτές του Ασκληπιού, ο ασθενής οδηγούνταν στο Άβατον ή στον θάλαμο της Εγκοίμησης.

Το κτίριο αυτό έχει έναν τμήμα του βυθισμένο-κτισμένο μέσα στη γη. Εκεί λαμβάνει χώρα η θεραπευτική ύπνωση. Οι ιερές αίθουσες φωτίζονταν με λυχνάρια γεμίζοντας τον χώρο με μυστηριακό φως.

Κατά την είσοδο του στο Άβατον ο ασθενής οδηγείτο σε έναν στενό θάλαμο σαν μήτρα. Εκεί θα περίμενε την νύχτα ή τις νύχτες της μεγάλης προσδοκίας. Κατά την διάρκεια του ύπνου του θα λάμβανε για ένα θεραπευτικό όνειρο –σύμβολο, την ‘επιφάνεια’ του θεού. Ο θεός άγγιζε ή περιποιούταν το πάσχον σημείο ή έδινε συμβουλές.

Την επομένη ακολουθούσε η παρέμβαση των γιατρών-θεραπευτών. Αναγνώριζαν τα συμπτώματα των ασθενειών, ερμήνευαν τα σχετικά με τη νυχτερινή εμφάνιση του θεού και έκαναν την διάγνωση, για να ακολουθήσει η θεραπεία. Έτσι επιτυγχανόταν η θεραπεία. Το Ασκληπιείο της Επιδαύρου είναι γεμάτο από αναθηματικές επιγραφές ευχαριστήριες και περιγραφικές της ίασης των ασθενών που θεραπεύτηκαν με την μέθοδο του Ασκληπιού.

Μέθοδος του Ασκληπιού – Ψυχοθεραπευτική οπτική

Το δόσιμό του Ασκληπιού από τον ισχυρότατο, αλλά ανεπαρκή γονέα, Απόλλωνα και με νεκρή την μητέρα άφησε ένα ανοιχτό τραύμα στον Ασκληπιό το οποίο έπρεπε να θεραπεύσει.

Το δε πλάσμα που περιέθαλψε, ανέθρεψε και καθοδήγησε τον Ασκληπιό στην ιατρική του ήταν ο Κένταυρος Χείρωνας, ο οποίος είχε την δική του πληγή. Άθελα του ο Ηρακλής τον είχε τραυματίσει κατά την σύγκρουση του με άλλους Κενταύρους για ένα αγγείο κρασί. Η πληγή του Χείρωνος δεν μπορούσε να θεραπευτεί, του προκαλούσε συνεχή πόνο.

Ο μέντορας, όπως και ο μαθητής, ήταν ένας πληγωμένος θεραπευτής. Ο θεραπευτής πρέπει να αναζητήσει την δική του θεραπεία στα θέματά του ώστε με αυτογνωσία να οδηγήσει κι άλλους στην δική τους θεραπεία.

Η μέθοδος Θεραπείας του Ασκληπιού αποτελεί στόχο και μοντέλο για κάθε ψυχοθεραπευτική εμπειρία: Με την καθοδήγηση και την μεσολάβηση του πνεύματος και συνοδεία της ψυχής, ο ικέτης βυθίζεται στην μήτρα του τραύματος, όπου εμφανίστηκε η αρχική πληγή που τώρα πυορροεί.

Εκεί ο ικέτης πρέπει να ψηλαφίσει, αποκαθάρει και εξαγνίσει. Με καθοδήγηση ο ικέτης θα βυθιστεί στην μήτρα της μητέρας Γης και μέσω της εγκοίμησης , θα λάβει την φροντίδα και το άγγιγμα της μέσω ονείρων-συμβόλων και την επιστροφή των πρωταρχικών αναζωογονητικών ενεργειών του πνεύματος.

Σε αυτή την διαδικασία βλέπουμε στοιχεία της σύγχρονης ψυχοθεραπευτικής πρακτικής. Αρχικά υπάρχει η πιεστική ανάγκη να βρεθεί θεραπεία. Ύστερα έρχεται η περίοδος φροντίδας και εξοικείωσης με το τραύμα μαζί με την προετοιμασία της ψυχής για την δύσκολη διαδικασία της ίασης.

Τέλος έρχεται το κάλεσμα για κάθοδο στο ασυνείδητο, στην μήτρα όπου το αρχικό τραύμα αναμένει θεραπεία. Ο Ασκληπιός αποσπάστηκε από την μήτρα της φονευμένης μητέρας του της Κορωνίδας. Οι ικέτες του έπρεπε να επιστρέψουν στην μήτρα της γης, ώστε να ξαναγεννηθούν μακριά από το τραύμα.

Το αρχέτυπο το Ασκληπιού ως μοντέλο ψυχοθεραπευτικής μεταμορφωτικής εμπειρίας διδάσκει ότι ο θεραπευτής θα πρέπει να γνωρίσει και περιποιηθεί το δικό του αρχικό τραύμα, να συνθέσει τα δώρα και τραύματα που του άφησαν οι δικοί του γονείς, να αναζητήσει μέντορες, να ξεπεράσει τους μέντορες του, να υποστηρίζει την καταβύθιση στην μήτρα της μητέρας γης, τόσο σαν συλλογικό ασυνείδητο, όσο και σαν φύση, να διατηρεί τον δικό του «ιερό» χώρο ανανέωσης και εσωτερικής ευθυγράμμισης.

Να αγκαλιάζεστε σφιχτά

Αν και γένους θηλυκού, η αγκαλιά δεν έχει φύλο. Όλοι τη χρειάζονται, ο καθένας μπορεί να την προσφέρει, ψιθυρίζει και στους δύο τα ίδια λόγια. Αν ήταν χρώμα, θα ήταν το δικό σου αγαπημένο· γιατί καμιά αγκαλιά δεν είναι ίδια. Κάθε μία είναι ξεχωριστή και μοναδική, σχεδιασμένη για σένα. Δεν έχει φωνή κι όμως ηχεί σαν την πιο δυνατή χαρμόσυνη καμπάνα. Δεν έχει λέξεις κι όμως απ’ αυτήν θα ακούσεις τις ομορφότερες κουβέντες. Αν είχε πάλι άρωμα, θα ήταν αυτό της παιδικής ασφάλειας κι ανεμελιάς, κάτι σαν βανίλια-καραμέλα. Γλυκό και δυνατό! Η αγκαλιά λοιπόν είναι φάρμακο, είναι βάλσαμο, λύτρωση και σωτηρία. Μιας και τις πρώτες σου ζεστές βρεφικές αγκαλιές, θα τις θυμάσαι μονάχα αποτυπωμένες σε κιτρινισμένες ξεθωριασμένες φωτογραφίες, αναλογίσου εκείνες των παιδικών σου χρόνων. Την πρώτη εκείνη μέρα στο σχολείο· που μόνο με οξυγονοκόλληση θα κατάφερναν να σε ξεκολλήσουν απ’ τη μητρική σου αγκαλιά. Στις γιορτές, στις επιτυχίες, στις αποτυχίες, στα σκισμένα γόνατα, στα πρώτα δάκρυα παραπόνου κι απογοήτευσης, μία ήταν η αλάνθαστη συνταγή· η αγκαλιά του μπαμπά και της μαμάς κι όλη η ασφάλεια και γαλήνη που προσέφεραν. Κι όσο τα χρόνια περνούσαν και τη θέση των σκισμένων γονάτων, έπαιρναν ραγισμένες καρδιές, πάλι το παυσίπονό σου ήταν αυτή η γονική αγκαλιά που σαν παπάκι σε έκλεινε στις φτερούγες τους και κανείς δεν μπορούσε να σε βλάψει. Κι ακόμα κι αν έχεις πλέον αποκτήσει τα δικά σου παπάκια, θα εξακολουθείς να χρειάζεσαι αυτήν την αγκαλιά που θα σβήσει κάθε ανησυχία. Εξίσου όμορφη και σημαντική για την ψυχική σου γαλήνη και πληρότητα αποτελεί και η φιλική αγκαλιά. Εκείνη η συνωμοτική σιωπηλή συμφωνία στις κοινές παιδικές σκανταλιές ή η μετέπειτα αγκαλιά στοργής κι αγάπης. Οι φίλοι είναι κομμάτι του εαυτού μας και κάθε αγκαλιά που μοιραζόμαστε μας κολλάει πιο δυνατά. Εκείνοι θα σου προσφέρουν αγκαλιά ανακούφισης στις ανησυχίες σου, αυτές θα χρειαστείς για να διώξεις τις μαύρες σκέψεις. Με μια αγκαλιά προσφέρεις την πιο άμεση κι απόλυτη εκδήλωση συναισθημάτων τρυφερότητας κι αγάπης που τρέφεις για κάποιον, χωρίς καμία λέξη αφού αποτελεί μια εναλλακτική μορφή επικοινωνίας, ιδανική για περιπτώσεις που τα λόγια δεν αρκούν. Αν μιμούμασταν όλοι το αρσενικό παράδειγμα χαιρετισμού (την αγκαλιά) και δίναμε τέλος στα δίχως νόημα φιλιά στον αέρα, σίγουρα η ψυχή μας θα τρεφόταν καλύτερα. Όλοι αισθανόμαστε ομορφότερα μετά από μια αγκαλιά και δεν είναι τυχαίο. Έρευνες έχουν δείξει πως η αγκαλιά αυξάνει την αιμογλοβύνη στο αίμα και κατά συνέπεια δημιουργεί ευεξία και βοηθά στο να ξεπεράσουμε τους φόβους μας. Ακόμα παράγει οξυτοκίνη, ορμόνη που μας προκαλεί καλή διάθεση. Η αγκαλιά λοιπόν είναι σημαντική για την πνευματική και σωματική μας υγεία καθώς είναι θεραπευτική. Κατά τη διάρκεια μιας αγκαλιάς, ο χρόνος σταματά κι οι σκέψεις παγώνουν· κατά συνέπεια μας απελευθερώνει απ’ οποιαδήποτε σκέψη μας κρατά δέσμιους. Πέρα απ’ όλα αυτά είναι το πιο δίκαιο μοντέλο δούναι και λαβείν. Χρειάζεται πάντα δύο (τουλάχιστον) και ταυτόχρονα αυτός που δίνει, παίρνει. Είναι το ομορφότερο παράδειγμα για να κατανοήσουμε πως η αγάπη είναι συναίσθημα διπλής ροής. Όσο σημαντική είναι η σεξουαλική επαφή για ένα ζευγάρι, τόσο και περισσότερο είναι και το να αγκαλιάζονται. Ζευγάρια που αγκαλιάζονται συχνότερα τείνουν να είναι πιο ευτυχισμένα και δε χρειάζεται καμία έρευνα να μας το αιτιολογήσει. Αρκεί να αναλογιστούμε πόσο όμορφο είναι να κοιμάσαι και να ξυπνάς σε μια αγκαλιά, καθώς το σώμα του συντρόφου σου θα είναι πάντα το καλύτερο μαξιλάρι. Σκέψου ακόμη τη δύναμη εκείνης της αγκαλιάς, μετά από έναν καυγά· γι’ αυτήν και μόνο άξιζε να σκοτωθείτε. Η αγκαλιά του «άλλου σου μισού» είναι αυτή που θα κολλήσει όλα τα σπασμένα σου κομμάτια και θα κουμπώσει ιδανικά με τη δική σου. Εκείνη θα σου προσφέρει όλη τη δύναμη και την αντοχή να προσπαθείς, αρκεί να ‘ναι σφιχτή, πολύ σφιχτή. Μην κάνετε από κείνες τις αγκαλιές τις ξενέρωτες, τις χλιαρές. Να αγκαλιάζεστε σφιχτά, δυνατά. Δεν είναι γυάλινοι οι άνθρωποι, δεν σπάνε, έτσι κολλάνε. Να αγκαλιάζεστε στήθος με στήθος και να ακουμπάτε ο ένας την καρδιά του άλλου. Αγκαλιές απρόσμενες, που σας ζητήθηκαν, φιλικές, αδελφικές, μητρικές, πατρικές, ερωτικές, στιγμιαίες κι αμήχανες, διαρκείας-παθιασμένες, όλες μας φτιάχνουν τη μέρα. Ν’ αγαπάτε και να αγκαλιάζεστε!

Εχθρός του θάρρους δεν είναι η δειλία αλλά το βόλεμα…

Τη Ζωή δεν την φτιάχνουμε με λέξεις τη φτιάχνουμε με πράξεις!!!

Κι αν κάτι σε κρατά και μένεις δέσμιος στις σκέψεις… και βολοδέρνεις μέσα στη κύματα της αναποφασιστικότητας, θυμήσου: 

Εχθρός του θάρρους δεν είναι η δειλία αλλά το βόλεμα…

Βόλεμα σε μια θέση, σε μια σχέση, σε μια κατάσταση, σε ένα ρόλο, σε ένα προσωπείο…

Και καθώς έχεις απλωθεί και σαν γάτα γουργουρίζεις στα παχιά μαξιλάρια της συνήθειας, νομίζοντας ότι οι μέρες σου θα κυλήσουν ήρεμα, ήσυχα, βολεμένα έρχεται ο μεγαλύτερος εχθρός του βολέματος, η Ζωή, για να σε ταρακουνήσει…. 

Κι αν είσαι τυχερός, αν δεν είσαι πολύ βολεμένος δηλαδή, θα έρθει με έναν ήπιο τρόπο… Θα τη δεις να σεργιανίζει δίπλα σου, αγκαλιά με μια οικονομική αναποδιά, με έναν χωρισμό, με μια συγκυρία που θα σε βγάλει από το βόλεμα…

Οι ανάσες σου θα κοντύνουν, οι πανικοί σου θα μεγαλώσουν… Ο πονοκέφαλος θα γίνει μόνιμη ημικρανία… Το στομάχι σου θα αντιδρά, δεν θα μπορεί να χωνέψει πια την άρνηση σου να σε δεις και να σε ακούσεις… 

Το βουητό στο κεφάλι σου θα γίνει μόνιμο και τα δόντια σου θα σφίγγονται ολοένα και περισσότερο θέλοντας να σου δείξουν, το πόσο έχει θυμώσει ο εαυτός σου μαζί σου…

Κι όσο εξακολουθείς να κρατιέσαι απεγνωσμένα από το γνωστό και το βολεμένο τα πράγματα θα χειροτερεύουν… Θα θαμπώνουν οι μέρες σου, οι σκέψεις σου, το χαμόγελο σου, για να καταντήσεις μια καρικατούρα του εαυτού σου που δεν θα έχει τη δύναμη να αντιδράσει σε οτιδήποτε…

Παραδομένος στην απαισιοδοξία, στην ανημπόρια και στο ανικανοποίητο περιμένοντας να συμβεί κάτι μαγικό. Να αλλάξουν όλα ως δια μαγείας…

Να βρεθεί το ελιξίριο της ευτυχίας και να διανέμεται δωρεάν σε κάθε σπίτι κι αν όχι σε όλα, ας το φέρουν τουλάχιστον στο δικό σου, γιατί... που να τρέχεις τώρα να ψάξεις να το βρεις… Έχεις και τόσα πολλά να κάνεις, τόσα πολλά να σκεφτείς… Νιώθεις και πολύ αδύναμος/η τώρα τελευταία… (βόλεμα και αδυναμία βλέπεις πάνε πακέτο)

Κι αν δεν μπορεί να γίνει αυτό, ας έρθει επιτέλους εκείνος ο ιππότης ή εκείνη η πανέμορφη βασιλοπούλα που θα σε σώσει από την κόλαση της μιζέριας και θα σε γεμίσει χαρά και ευτυχία… Που θα βγάλει την μαυρίλα από τη ζωή σου και θα κάνει το χαμόγελο να ανθίσει και πάλι στο πρόσωπο σου… 

Αν και κάποιοι το δοκίμασαν αυτό στο παρελθόν όμως δεν ήταν οι κατάλληλοι γιατί κάποιοι από αυτούς έφυγαν (τα καθάρματα!!) κι όσοι έμειναν βούλιαξαν  αργά ή γρήγορα κι αυτοί μαζί σου στην μαυρίλα της κατάθλιψης κι ας περίμενες εσύ να σε τραβήξουν στα ηλιόλουστα λιβάδια της ανεμελιάς… 

Γιατί εκεί έχεις κολλήσει. Να αναπολείς το παρελθόν. Τότε που ήθελες και μπορούσες… Τότε που δεν είχες κανέναν ενδοιασμό… που ζούσες…. Τότε που…

Με αυτά τα "Τότε Που..." πλανεύεσαι και ναρκώνεσαι και βγάζεις περισσότερες ρίζες στην καρέκλα του βολέματος… 

Ναι! δεν λέω, πονάς… υποφέρεις… αλλά μια χαρά το διαχειρίζεσαι κι αυτό από την πολυθρόνα σου… Που να τρέχεις τώρα… Έχεις τόσα πολλά να κάνεις…

Τελευταία σου ελπίδα ο Θεός… 

Κι εκεί στρέφεις το βλέμμα σου… το βλέμμα σου όχι την καρδιά σου γιατί κι αυτήν την έχασες μέσα στις βολεμένες διαδρομές σου… 

Έλα Θεέ μου, κάνε κάτι... σκέφτεσαι…

Κι η καρδιά σου δακρύζει όπως δακρύζει κι Εκείνος… 

Δεν είναι ότι αδιαφορεί. Ίσα-ίσα, στόλισε την ψυχή σου όταν γεννιόσουν με όλα τα ταλέντα για να μην φτάσεις ποτέ σε αυτήν τη κατάσταση… και ξέρεις, ακόμα πιστεύει σε Σένα, γι’ αυτό δεν κάνει τίποτε…

Απλά περιμένει… 
Περιμένει πότε επιτέλους θα σηκωθείς από την καρέκλα του βολέματος και θα βγεις αποφασιστικά με θάρρος στη ζωή γιατί ξέρει, ότι όταν το κάνεις αυτό, θα ΤΑ ΕΧΕΙΣ ΟΛΑ!!!! 

namaste

despoina palamari

9 Types Of Pain That Are Directly Linked To Emotional States

One of the things that Western medicine practice has unfortunately widely ignored is the connection between your body and your mind, spirit, and emotions. Human beings often experience connections between the physical and emotional, but a lot of us just aren’t paying attention. Start your journey to true holistic health by watching for these signs.

1. Pain In Your Head

Pain in your head, like headaches, can be caused by stresses of the day. Take some time to relax and ease the stress every day

2. Pain In Your Neck

If you feel pain in your neck, you may have trouble forgiving others or yourself. If you’re feeling neck pain, consider the things you love about people.

3. Pain In Your Shoulders

Shoulder pain may indicate that you’re carrying a heavy emotional burden. That’s where the saying “shouldering a problem” comes from. Focus in on some proactive problem solving and distributing some of that burden to other people in your life

4. Pain In Your Upper Back

Upper back pain means you don’t have enough emotional support. You may feel unloved and unwanted. If you’re single, this may mean it’s time to go out on a date or two.

5. Pain In Your Lower Back

Lower back pain might mean you’re too worried about money. It may be a good time to ask for that overdue raise or consider a financial planner.

6. Pain In Your Elbows

Elbow pain speaks to your resistance to change in your life. If you have stiff arms, you may have a stiff life as well. Make compromises and shake things up a little bit.

7. Pain In Your Hands

Hand pain means you may not be reaching out to others in the way you should be. Consider making new friends, having lunch with a co-worker, and making a new connection.

8. Pain In Your Hips

Hip pain means you’re too scared of moving. Sore hips could indicate that you’re resistant to moving on and changing. You might be too cautious when making decisions.

9. Pain In The Knees

Knee pain can be a sign that your ego is a little too big and that you’re thinking of yourself a little too highly. Humble yourself. Spend some time volunteering. Remember, you’re mortal.